مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

آیات امامت امام زمان (عج) آیات امامت امام علی (ع) آیات امامت عامه آیه 013 شوری آیه 023 سجده آیه 029 طه آیه 053 نساء آیه 071 اسراء آیه 073 انبیاء آیه 082 طه آیه ابتلای ابراهیم (ع ) آیه السارق و السارقه آیه050 قصص

جستجو در برای عبارت

مرتب سازی بر اساس و به صورت وتعداد نمایش فرارداده در صفحه باشد جستجو

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

تعداد رکورد ها : 156

عنوان :

تفسیر ابی سعود المجلد 1

نویسنده:

أبو السعود العمادي محمد بن محمد بن مصطفى

نوع منبع :

کتاب , آثار مخطوط(خطی) و طبع قدیم , آثار مرجع

منابع دیجیتالی :

نسخه PDF

کلیدواژه‌های اصلی :

تفسیر ادبی , تفسیر بیانی , تفسیر اشاعره , تفسیر کشاف : متقن ترین تفسیر اهل سنت، ممتاز به لحاظ نکات ادبی و بلاغی : زمخشری , انوار التنزیل و اسرار التأویل (معروف به تفسیر بیضاوی): قاضی بیضاوی : خلاصه و زبده ای است از کشاف و مفاتیح الغیب و مورد استفاده فیض کاشانی , تفسیر کبیر : فلسفی و کلامی: فخر رازی , کتب تفسیر اهل سنت , تفسیر ابی سعود

کلیدواژه‌های فرعی :

منافق , ضلالت , آیات امامت , آیات هدایت , آیات توسل , آیات شفاعت , سوره حمد , آیات جهاد , آیات نعم الهی , صراط مستقیم ( قرآن ) , قسم به مالک یوم الدین , تقوا , آیه اکمال , آیه تبلیغ , آیه مباهله , آیات نفی شفاعت ,

چکیده :

ابوالسعود محمد بن محمد بن مصطفی عمادی (متوفای ۹۸۲) از علمای ترک‌نژاد و از ملازمان سلطان سلیمان قانونی (خلیفه عثمانی) است. او منصب قضاوت را به دست گرفت و در سال ۹۵۲ مفتی دیار خود گشت. ابوالسعود فردی تیزهوش، پرحافظه، سریع الانتقال و مسلط بر نوشتن به زبان‌های عربی، فارسی و ترکی بود و همین تسلط وی به زبان‌های مختلف به وی امکان داد تا نسبت به بسیاری از آثار و کتب اطلاع حاصل نماید. وی ابتدا تفاسیر کشاف و بیضاوی را تدریس می‌نمود و به آنها علاقه وافر داشت و بر همین اساس تفسیر خود را به همان سبک و روش با مختصر تغییری نگاشت. به هر حال، تفسیر وی از بهترین تفاسیر در زمینه نکات ادبی و بلاغی و در نهایت زیبایی سبک و حسن بیان است و به همین علت در بین اهل علم شهرت زیادی یافت و بسیاری از علما آن را از بهترین تفاسیر دانستند. کسی که به مطالعه این تفسیر می‌پردازد در آن، لطایف و نکات و دقایق و اشارات زیادی می‌یابد. میانه‌رو، و از اطناب مملّ و ایجاز مخل اجتناب جسته است. از ویژگی‌های این تفسیر این است که از ذکر اسرائیلیات پرهیز نموده است؛ اگر هم از آنها یادی می‌کند به ضعف و سستی آنها اشاره می‌نماید و منشا بطلان آن را بیان می‌کند؛ همان‌طور که در داستان‌ هاروت و ماروت این‌گونه عمل کرده و افسانه‌های اسرائیلی را در این داستان، تکذیب کرده است و از این‌رو، در این خصوص رساله مخصوصی نگاشته و جهات ضعف آن را برشمرده است؛ و در عین‌حال نتوانسته کاملا خود را از چنگال اسرائیلیات برهاند؛ مثلا در داستان داود و اوریا، خرافاتی را که در این مورد حکایت شده است نقل می‌نماید. او گمان می‌کند که در شریعت داوود آن‌کار جایز بود.و بدین‌ترتیب بدون هیچ دلیلی آن را توجیه می‌کند. وی اشعری مسلک بود و آیات را در سایه همان مکتب تفسیر می‌کرد.

مشخصات اثر