مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

کتابچه مختصر ولی مفید حاضر درباره وهابیت و رد عقاید و شبهات آنان می باشد.

کتاب «تمییز فی بیان ان مذهب الاشاعره لیس علی مذهب السلف العزیز» کتابی است در رد و نقد کتاب: «اهل السنه الاشاعره» که در آن کتاب نویسنده اشاعره را بسیار مدح و ستایش می کند و مذهب حق را مذهب اشاعره می داند. نویسنده در مقدمه کتاب می نویسد که اتفاقا اشاعره مذهبی است که دخیل و وابسته به اسلام است و مجرد گفتن مذهب اشعری یک بدعت است بلکه باید گفت مذهب سلف صالح اصحاب النبی. مصنف عقائد اشاعره را فاسد و باطل می داند و در کتاب حاضر تلاش می کند که با مبانی خود این را به اثبات برساند. مصنف در این کتاب نسبتا قطور مهمترین عقائد اشاعره را ذکر و در رد آن دلائل زیادی از علمای گذشته ذکر می کند. کتاب در حقیقت نقد سلفیه بر اشاعره است.

کتاب نفی ظاهره التکفیر عندالامامیه، كتاب يقوم بابطال دعوي الوهابيه و الدمشقیه فی اتهام الامامیه بتکفیر جمیه اهل السنه، همانگونه که از نام کتاب معلوم است درباره جواب به شبهات و اتهاماتی است که وهابیت به شیعه می زنند و یکی از انها این است که شیعه همه سنی ها را کافر می داند!!! در این کتاب به این اتهام و تهمت پاسخ داده می شود. محتوای کتاب: في بيان خطورة التكفير وحقيقته؛ الباب الأول: موقف الوهابية من سائر المسلمين؛ الباب الثاني الدمشقية والافتراءات على الشيعة الإمامية

ملحق البراهين الجليّة فى رفع تشكيكات الوهابيّة به زبان عربى، اثر سيد مرتضى رضوى نويسندۀ مصرى است كه اسامى 77 تن از علماى اهل سنّت را كه در ردّ وهابيت مطلب نوشته‌اند،ذكر كرده است. كتاب «البراهين الجليّة فى رفع تشكيكات الوهابيّة» نوشتۀ سيد محمدحسن قزوينى بوده كه مؤلف، كتاب حاضر را ملحق به آن قرار داده است. در ابتداى كتاب جمله‌اى از «ابوحامد بن مرزوق الدمشقى»آورده است كه «محمد بن عبدالوهاب» مؤسس اين فرقه را مورد اصابت تيرهاى علماء اسلام از شرق و غرب عالم مى‌داند.سپس در ارائۀ نام علماء به شيوۀ واحدى عمل نمى‌كند.در بعضى موارد تنها به ذكر نام عالم اكتفا مى‌كند:در تعدادى از موارد نام كتاب را نيز مى‌آورد.در برخى مانند«سيد احمد بن زينى دحلان» مفتى مكّه عبارات كتاب را نيز آورده و تفصيل داده است.

کتاب « ثم شيعني الالباني» توسط شيخ «عبدالحميد الجاف» ، يکي از ره يافتگان به مکتب اهل بيت عليهم السلام، نگاشته شده است وي در 27 ماه مبارک رمضان سال 1969 ميلادي در خانواده اي شافعي مذهب به دنيا آمد. او اصالتا کرد زبان و شافعي مذهب بود اما تفکرات سلفي به خود گرفته و کاملا سلفي شده بود. تحصيلات خود را در رشته ي زيبا سازي و دکوراسيون در دانشکده هنر دانشگاه بغداد به پايان رساند. پس از بررسي و تحقيق پيرامون شيعه و مکتب اهل بيت عليهم السلام، در سن 24 سالگي يعني سال 1993 به مکتب اهل بيت عليهم السلام گرويد. بعد از گذشت سه سال در سال 1996 وارد حوزه علمیه نجف شد و از محضر بزرگان آن زمان استفاده های علمی برد. از علت های اصلی شيعه شدن وی؛ نوشته های «محمد ناصر الدین البانی»، از علمای معاصر وهابی می باشد. وی هدف از تالیف کتاب را اتمام حجت با کسانی ذکر می کند که بر غیر روش و مکتب اهل بیت علیهم السلام بوده و از جاماندگانِ کشتیِ نجاتِ معصومان علیهم السلام و در دریایِ مَوَّاجِ باطل در حال غرق شدن هستند. وی با تمسك به آیه يِ شریفه يِ: «اُدْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ» (النحل: 125)، به دنبال روشنگري براي دیگران است و با ذکر پیشینه ي خود يعني مذهب وهابیت، در صدد است راه حق را براي مخاطبانش آشكار نمايد. نويسنده در ادامه از اختلاف شديد وهابيان و فرقهاي اساسي آنها مي گويد و يكي از علل شيعه شدنش را دشمني آنها و ناجوانمردي شانْ در نقل مطالب علمي مي داند كه اين مساله وقتي برايش روشن مي گردد كه با دوستاني شيعه آشنا مي شود و به بحث هاي مذهبي با آنان مي پردازد و با اينكه يك وهابيِ مُتَعَصِّبْ است بعد از رجوع به عالمان وهابي و مطالعه ي برخي از كتابهايشان با نفاق وهابيان و تعصب و نيرنگ آنان در طرح مباحث علمي روبرو مي گردد و اين داستان زماني به اوج خود مي رسد كه براي فهم حقيقت كتابهاي حديثي الباني را مطالعه مي كند و با اين قضيه مواجه مي شود كه الباني به نفع مذهب خود قضاوت نموده و بر خلاف قاعده ي علمي كه خود به آن ملتزم بوده، برخي از احاديث ضعيف را صحيح مي شمرد از اين رو عبدالحميد الجاف وقتي در جواب شيعيان درمانده مي ماند و تعصب كوركورانه ي افرادي همچون الباني را مي بيند ، به حقانيت مكتب اهل بيت عليهم السلام پي مي برد و مكتب نوراني ايشان را بر مي گزيند.

در کتاب فرقه‌های مختلف اهل سنت ـ اعم از فرقه‌های پیشین و حال حاضر ـ به زبان عربی معرفی شده است که از آن جمله‌اند: بصریه، احناف، اوزاعیه، مالکیه، شافعیه، حنابله، اشاعره، ماتریدیه، ظاهریه، نجاری، مسلم، وهابیه، اهل حدیث، کوثریه، قطبیون، طالبان، و نظایر آن.