مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: ایران و چالش تنوع: بنیادگرایی اسلامی، نژادپرستی آریایی‌گرا و مبارزات دموکراتیک اثر علیرضا اصغرزاده (پالگریو مک میلان) ساخت نژادپرستانه آریا/آریا و آریایی‌گرایی را در بافتی ایرانی مورد بازجویی قرار می‌دهد و استدلال می‌کند که تفسیر نژادپرستانه از این مفاهیم هندی را به دست آورده است. - قومیت فارسی زبان اروپایی برتری نسبت به ملیت ها و جوامع غیرفارس ایران است. علیرضا اصغرزاده با تکیه بر تحقیقات چند رشته ای تاریخ، جامعه شناسی، ادبیات، سیاست، مردم شناسی و مطالعات فرهنگی، جایگاه ممتاز فارسی و اقوام فارس را در ایران معاصر نقد می کند. این کتاب تفاوت و تنوع را به‌عنوان موضوعات عمده سیاسی-اجتماعی برجسته می‌کند که مسیر آینده تحولات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی ایران را تعیین خواهد کرد. اصغرزاده با اشاره به نارسایی فزاینده بنیادگرایی اسلامی در عملکرد به عنوان یک روایت کلان، رویکرد نژادپرستانه حکومت اسلامی کنونی را در قبال مسائل اختلاف و تنوع در کشور بررسی می کند و نشان می دهد که چگونه این مسائل موجودیت رژیم اسلامی را به چالش می کشد. ایران. این مطالعه یک اثر چند رشته‌ای است که در زمینه‌های تاریخ، جامعه‌شناسی، ادبیات، سیاست، مردم‌شناسی و مطالعات فرهنگی برای بررسی پیدایش، توسعه و تداوم اندیشه‌های نژادپرستانه در ایران است. این کتاب به تحلیل روابط میان اندیشه‌های نژادپرستانه اروپایی، ایجاد خانواده زبان‌های هندواروپایی، و پیدایش نژادپرستی مدرن در ایران می‌پردازد و ساخت مفاهیمی مانند آریا، نژاد آریایی و آریایی‌گرایی را در بستر ایرانی مورد پرسش قرار می‌دهد. این پژوهش با قرار دادن ایران در چارچوب گفتمان شرق شناسی و با بررسی تحولات فرهنگی، زبانی و قومی آن در پرتو بازسازی شرق شناسانه/آریایی تاریخ ایران، سطوح مختلف ملت سازی، هویت سازی و ناسیونالیسم تهاجمی را در ایران بررسی می کند. . این نشان می دهد که چگونه ناسیونالیسم و ​​نژادپرستی برای قرار دادن اقوام ایرانی هندواروپایی زبان در موقعیت برتری در برابر ملیت ها، گروه های قومی و جوامع غیرفارس ایران کار کردند. با این کار، مفاهیم متعارف تاریخ، فرهنگ و زبان ایران را با امتیاز دادن به ویژگی چند ملیتی، چند فرهنگی و چند زبانه جامعه ایران به چالش می کشد. این مطالعه با استفاده از دیدگاه‌ها و چارچوب‌های نظری متعدد، مسائل مربوط به نابرابری قومیتی، طرد و ستم در ایران را از دیدگاه ضد نژادپرستی و ضداستعماری تحلیل می‌کند. وجود نژادپرستی در ایران را به عنوان یک عامل تعیین کننده برجسته در ایجاد نابرابری اجتماعی، سرکوب و روابط نابرابر قدرت تثبیت می کند. این تحقیق با بررسی آثار منتخب تاریخ، ادبیات، دین، سیاست و نشریات مختلف رسمی و غیر رسمی، به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه گروه غالب از سایت‌هایی مانند ادبیات، تاریخ، زبان و نظام آموزشی به عنوان فضاهای استراتژیک برای توجیه موقعیت ممتاز خود استفاده می‌کند. در جامعه. از طریق کاوش انتقادی از گفتمان مسلط، این مطالعه این امکان را پیشنهاد می‌کند که اقلیت‌ها می‌توانند از سایت‌های گفتمانی خود برای مقاومت در برابر اعمال نژادپرستی، استعماری و ستم استفاده کنند. برای این منظور، تحلیلی از گفتمان «ضد هژمونیک» ارائه می دهد که توسط حاشیه نشینان برای مقاومت و مبارزه با نژادپرستی ایجاد شده است. این مطالعه به محدودیت های آشکار این سایت ها برای افراد مستعمره اشاره می کند و راه هایی را برای بهبود اثربخشی آنها ارائه می دهد. به عنوان یک نتیجه گیری، این مطالعه جهت گیری های آتی برای تحقیق و احتمالات برای تحولات دموکراتیک در یک بافت ایرانی و همچنین خاورمیانه را برجسته می کند. اصغرزاده در تکمیل این پژوهش، علاوه بر بهره‌مندی از تجربیات دیگر در قالب روایت‌های موجود پیرامون موضوع، از تجربیات و دانش شخصی خود نیز بهره می‌برد. اصغرزاده به عنوان عضوی از قومیت اقلیت آذربایجانی در ایران، از دوران کودکی درد و رنج ناتوانی در برقراری ارتباط، خواندن و نوشتن به زبان مادری خود را آموخت. اندکی پس از تأسیس سلطنت پهلوی در سال 1925، تمامی اقوام و ملیت های غیرفارس در ایران از حق تحصیل به زبان خود محروم شدند. علی‌رغم اینکه آذری‌ها، کردها، عرب‌ها، بلوچ‌ها، ترکمن‌ها و دیگران اکثریت عددی کشور را تشکیل می‌دادند، دولت تلاش کرد زبان‌ها، فرهنگ‌ها و تاریخ ما را با زبان اقلیت فارس جایگزین کند. ما به عنوان شهروندان غیرفارس ایران، در معرض اعمال آشکار و شرم آور زبان کشی، نابودی فرهنگی و یکسان سازی اجباری قرار گرفتیم. اصغرزاده تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در سیستم آموزشی به پایان رساند که در آن اجازه خواندن، نوشتن و حتی صحبت کردن به زبان مادری خود را نداشت. نظام آموزشی در ایران حس سطحی ناسیونالیسم مبتنی بر زبان و هویت فارسی را ترویج و به اجرا گذاشت. خصلت بسیار چندفرهنگی، چند قومیتی و چندزبانه جامعه ایران به صراحت رد شد. محیط مدرسه، کتاب‌های درسی، برنامه‌های درسی، فعالیت‌های فوق برنامه، معلمان و کارکنان اداری مدرسه، همه از دیدگاهی پیروی می‌کردند که ایران را یک ملت با یک زبان و یک هویت می‌دید. در اصل، تکفرهنگی و تک زبانی به دکترین رسمی فرآیندهای ملت سازی در کشور تبدیل شد. در نتیجه، خود نظام آموزشی ایران به عنوان موتوری عظیم برای زبان کشی، فرهنگ زدایی و همسان سازی عمل کرد. اصغرزاده مانند میلیون‌ها ایرانی غیرفارسی زبان، در حسرت نظام آموزشی بزرگ شد که در آن تفاوت و تنوع بها داده می‌شد، جایی که دانش‌آموزان تشویق می‌شدند و احساس غرور می‌کردند تا به زبان خود صحبت کنند، تاریخ خود را همراه با تاریخ‌های دیگر بخوانند، ببینند. که کمک‌های مردمشان در کتاب‌های درسی در کنار سایر مشارکت‌ها ثبت شد تا از اینکه چه کسانی هستند و از کجا آمده‌اند، احساس غرور کنند. با این حال، دستیابی به این اهداف و اهداف در زادگاه او برای من و میلیون‌ها دانش‌آموز، معلم و مربی دیگر یک ایده‌آل باقی ماند. اصغرزاده در اوایل دهه 20 خود ایران را ترک کرد و آرزو داشت در جامعه ای زندگی کند که تفاوت و تنوع در آن محترم شمرده می شد. بعدها که بالاخره اصغرزاده به مراکز آموزشی کانادا راه یافت، از دیدن سطح توجه، بحث و تحلیلی که به مفهوم سازی، نظریه پردازی و درک تفاوت و تنوع در این مؤسسات آموزشی و آموزشی انجامید، واقعاً تحت تأثیر قرار گرفت. اصغرزاده در کانادا بود که خواندن و نوشتن را به زبان مادری خود آموخت. او به مدت سه سال از نزدیک با یک مجله دو زبانه که توسط مرکز اجتماعی آذری-کانادایی در تورنتو منتشر می شد، همکاری کرد. اندکی بعد سردبیر مجله آذربایجانی-فارسی دیگری به نام قرطلوش شد. کار با این مجلات راه های جدیدی برای یادگیری در مورد مسائل قدرت، هژمونی فرهنگی و سرکوب زبانی باز کرد. صرف این واقعیت که بخشی از این مجلات به زبان آذری نوشته شده بود، دلیل کافی بود تا اعضای زبان غالب او و همکارانش را خائن، تجزیه طلب و تجزیه طلب معرفی کنند. دوستان و آشنایان سابق بدون خواندن مجله و اطلاع از محتوای آن، شروع به منزوی کردن او کردند و اصغرزاده را عنصری خطرناک و رادیکال و بی‌وفا به تمامیت ارضی ایران می‌دانستند. به دلیل همین تجربه دردناک بود که او به درجه کوته فکری و کوته فکری که حس ارتجاعی ملت، ملی گرایی، مرزهای ملی و ملت گرایی می تواند ایجاد کند، پی برد. تجربه رفتار ظالمانه اعضای گروه مسلط باعث شد تا متوجه شوم که قرار گرفتن در یک مکان ممتاز به دلیل زبان و قومیت خود تا چه حد می تواند فرد را از شرارت بی عدالتی و ظلم کور کند. اقدامات و رفتارهای سرکوبگرانه برخی از اعضای گروه مسلط منجر به درک عمیق و قدردانی او از حقوق و آزادی های اساسی مانند آزادی بیان، حقوق دموکراتیک و حق تعیین سرنوشت در هر دو سطح فردی و جمعی شد. تجربه نوشتن و اداره یک مجله به زبان اقلیت، مرا در مرکز برخوردهای مختلف ملی‌گرایانه، قومی و زبانی قرار داد. اصغرزاده روز به روز بیشتر به این درک می رسید که با توجه به تاریخ استبداد شرقی، اتهامات خودسرانه، آزار و اذیت ها و به حاشیه راندن در بافت ایرانی و خاورمیانه، هر گونه تصور از یک نظام دموکراتیک در جامعه ای مانند جامعه ما باید به وضوح مبتنی باشد. اصل بیان شده «حق تعیین سرنوشت». این بدان معناست که هر نظام دموکراتیک برای ما باید مبتنی بر تمایل و تمایل داوطلبانه ملیت های مختلف برای گرد هم آمدن و تشکیل یک نظام سیاسی فدرال یا کنفدراسیون باشد. ضروری ترین نیاز چنین نظامی، هم به رسمیت شناختن و تحقق آزادی فردی و جمعی ملیت ها و اقوام مختلف ایران در انتخاب و تعیین سرنوشت دموکراتیک خود است. برای یک فعال ضد نژادپرستی و ضد ظلم، کار بر روی موضوعات تفاوت و تنوع یک موضوع منحصراً آکادمیک نیست و نمی تواند باشد. این، در درجه اول، کار در جهت آرمان های بزرگتر عدالت اجتماعی، حقوق بشر، فراگیری و دموکراسی است. چنین آرمان هایی ممکن است شانس تحقق در بستر خاورمیانه را داشته باشند، تنها در صورتی که حق متفاوت بودن به درستی به رسمیت شناخته و اجرا شود. زمان انکار تفاوت و تنوع، نادیده گرفتن تکثر قومی، فرهنگی، زبانی و مذهبی در جامعه ما ایران مدت هاست گذشته است. زمان آن فرا رسیده است که از یک دموکراسی نماینده فراگیر مطابق با اصول جهانی حقوق و آزادی های بشر استقبال کنیم. این کتاب به چهار بخش اصلی به هم پیوسته تقسیم شده است: (1) مسائل نظری و روش شناختی. (2) تنوع ایرانی در بافت های تاریخی. (3) گفتمان مسلط و ضد روایت

چکیده ماشینی : بحث در مورد "الهیات سیاسی" که در طول قرن بیستم جریان داشت به پایان خود رسیده است، اما معنای نهایی این مفهوم همچنان از ما دور می ماند. علی‌رغم همه تلاش‌ها برای حل مسئله، ما هنوز به زبان آن صحبت می‌کنیم – ما در افق آن باقی می‌مانیم. روبرتو اسپوزیتو می‌گوید دلیل این امر در این واقعیت نهفته است که الهیات سیاسی نه یک مفهوم است و نه یک رویداد. بلکه محوری است که ماشین تمدن غرب بیش از دو هزار سال به دور آن می چرخد. در قلب آن نقطه اتصال بین جهان گرایی و طرد، وحدت و جدایی قرار دارد: تمایل این دو به یکی شدن از طریق تابع کردن یک بخش به سلطه بخشی دیگر. تمام مقوله‌های فلسفی و سیاسی که ما استفاده می‌کنیم، از مفهوم رومی و مسیحی «شخص» شروع می‌کنیم، به بازتولید این مضمون طردکننده ادامه می‌دهند. پس برای انحراف از الهیات سیاسی - وظیفه فلسفه معاصر - باید فرهنگ واژگان مفهومی خود را به طور اساسی بازنگری کنیم. تنها زمانی که اندیشه به «مکان» واقعی خود بازگردانده شود - به جای افراد، به کل نوع بشر مرتبط است - ما قادر خواهیم بود از ماشینی فرار کنیم که زندگی ما را برای مدت طولانی در بند کرده است.

چکیده ماشینی: در سال‌های اخیر بنیادگرایان رادیکال تأثیر فکری و اجتماعی هولناکی بر کشورهای سنی مذهب مانند مصر، سوریه و لبنان داشته‌اند. این کتاب بسیار تحسین شده توسط یک عرب شناس برجسته بر توسعه بنیادگرایی مسلمان سنی تمرکز دارد و در مورد چگونگی رد ارزش های غربی، شکستن پان عربیسم و اتخاذ موضع سیاسی فعال بحث می کند. این نسخه بزرگ‌شده حاوی فصل جدیدی به نام «در سایه خمینی» است که رشد و تأثیرات رادیکالیسم شیعی از زمان انقلاب ایران را بررسی می‌کند، زمینه‌های اصلی مناقشه بین مسلمانان شیعه و سنی را مرور می‌کند و ارزیابی می‌کند که آیا نزدیکی بین دو گروه محتمل است.

ترجمه ماشینی: حسن یوسفی اشکوری، انقلابی و اصلاح طلب روحانی سابق است که به یکی از سرسخت ترین منتقدان جمهوری اسلامی تبدیل شد. اندیشه های او در مورد «حکومت دموکراتیک اسلامی» توجه قابل توجهی را در ایران و جاهای دیگر به خود جلب کرده است. این کتاب با ارائه گزیده‌ای از نوشته‌های اشکوری، خط سیری از مخالفت‌های رایج در همه ملل اسلامی امروزی را آشکار می‌کند و کمکی بسیار بدیع به درک ما از مسائل دشوار اجتماعی و سیاسی پیش روی جهان اسلام می‌کند.

چکیده ماشینی : آیا مسیحیت منحصراً یک پدیده مذهبی است که باید خود را از همه چیز سیاسی جدا کند، یا آیا مفاهیم آن در واقع زیربنای سیاست سکولار است؟ برای این سؤال، که بحث قرن بیستم در مورد الهیات سیاسی را متحرک کرد، «قدرت مذهبی» جایگزین سومی را مطرح می کند. هرون معتقد است که ضد سیاست مسیحی، مفهوم متمایز خود را از سیاست دارد. با این حال، او استدلال می‌کند که این سیاست شکلی را به خود می‌گیرد که امروز آن را «اداره» می‌نامیم، اما قدیمی‌ها آن را «اقتصاد» می‌نامیدند. بنابراین، هدف اصلی کتاب تبارشناسی است: این کتاب به دنبال درک مفهوم کنونی ما از دولت در پرتو یک دگرگونی مهم اما به ندرت در ایده سیاست است که توسط مسیحیت به وجود آمده است. این دگرگونی در ایده سیاست به نوبه خود باعث تغییر همزمان در سازمان قدرت می شود. هرون معتقد است، سازمانی که اصل تعیین‌کننده آن، عبادت است - در معنای وسیع آن به عنوان «خدمات عمومی» شناخته می‌شود. در حالی که تا کنون فقط بعد تحسین‌کننده‌ی عبادت، این مفهوم را برای نظریه‌ی سیاسی در دسترس قرار داده است، هرون آن را به‌طور گسترده‌تر به‌عنوان تکنیک حکومت‌داری مطرح می‌کند. به عقیده او، آنچه مسیحیت برای اندیشه و اشکال سیاسی به ارث گذاشته است، بنابراین یک فناوری متناقض قدرت است که به طور منحصر به فردی در خدمت استوار است. درباره نویسنده نیکلاس هرون پژوهشگر فوق دکتری در موسسه مطالعات پیشرفته در علوم انسانی، دانشگاه کوئینزلند است. او مترجم کتاب سکون جورجیو آگامبن: جنگ داخلی به عنوان یک پارادایم سیاسی است.

چکیده ماشینی : این اولین مطالعه کامل دئیست‌های انگلیسی به‌عنوان یک گروه در چندین دهه است و برای تفسیر جدیدی از دئیسم در عصر روشنگری انگلیسی استدلال می‌کند. در حالی که اخیراً مطالعات زیادی در مورد دیست جان تولند انجام شده است، نوشته‌های دیگر دئیست‌های معاصر فراموش شده است. *دئیسم در انگلستان روشنگری* با تجزیه و تحلیل گسترده ای از شخصیت های کمتر شناخته شده مانند آنتونی کالینز، متیو تیندال، توماس چوب و توماس مورگان، علاوه بر بینش منحصر به فرد در مورد تولند، ارزیابی بسیار گسترده تری از آنچه دئیسم در قرن هجدهم مستلزم آن بود، ارائه می دهد. خوانندگان خواهند دید که چگونه تفاسیر قبلی از دئیست‌های انگلیسی، که این شخصیت‌ها را در مسیری غیر مذهبی منتهی به مدرنیته قرار می‌دهند، نیاز به بازنگری دارند. این کتاب از دئیست‌ها برای پرداختن به تعدادی از موضوعات و مضامین و مضامین در تاریخ انگلیس استفاده می‌کند و از جذابیت خاصی برخوردار خواهد بود. به محققان تاریخ روشنگری، تاریخ علم، الهیات و سیاست، و اوایل دوران مدرن.

چکیده ماشینی : خدا مرده است، اما حضور او در سیاست زنده است. این مشکل الهیات سیاسی است: راهی که ایده های الهیاتی به نهادهای سیاسی سکولار، به ویژه دولت مستقل راه پیدا می کند. در این گشت و گذار فکری، نظریه پرداز برجسته سیاسی، سائول نیومن نشان می دهد که چگونه الهیات سیاسی در کنار سکولاریسم به وجود آمد و با مشکل مشروعیت بخشیدن به قدرت و اقتدار در مدرنیته ارتباط دارد. بحث قدرت دین نیست، بلکه به دین قدرت مربوط می شود. او با بررسی بحران کنونی نظم لیبرال، استدلال می‌کند که پدیده‌های اخیر مانند ظهور پوپولیسم، تقاضای مجدد برای حاکمیت ملی قوی و بازگشت بنیادگرایی مذهبی را می‌توان از طریق این پارادایم درک کرد. او استدلال خود را از طریق کاوش در موضوعاتی مانند حاکمیت، دموکراسی، اقتصاد، فناوری، فاجعه زیست محیطی، مسیحیت و آینده سیاست رادیکال، درگیر شدن با متفکرانی از اشمیت و هابز گرفته تا اشتیرنر، فوکو و آگامبن نشان می دهد. این کتاب متنی حیاتی برای همه دانشجویان، دانش پژوهان و عموم خوانندگان علاقه مند به معنا و اهمیت الهیات سیاسی برای نظریه سیاسی خواهد بود.