مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: این مجموعه مقالات (شامل سه مقاله کاملاً جدید) توسط یکی از برجسته‌ترین فیلسوفان معرفت‌شناسی فراتر از دو مورد از سوءتفاهم‌شده‌ترین موضع‌گیری‌ها در فلسفه - مبناگرایی و انسجام‌گرایی است. آئودی یک مبانی گرایی درونگرایانه و معتدل را پیشنهاد می کند که برخی از فضایل انسجام گرایی و قابلیت اطمینان را در بر می گیرد. او تمایزات مهمی را بین وابستگی معرفتی مثبت و منفی، نظریه‌های ماهوی و مفهومی طبیعت‌گرایانه، باورها و گرایش‌های اعتقادی، باورهای استنتاجی از نظر اپیزودیک و ساختاری، درون‌گرایی مرتبه اول و دوم، و رد کردن در مقابل رد شک‌گرایی ایجاد می‌کند. این تضادها نه تنها در مورد باور عقلانی، بلکه در مورد عمل عقلانی و عقلانیت امیال و نیات نیز اعمال می شود. موضع کلی، نظریه‌ای کثرت‌گرایانه، نسبتاً عقل‌گرایانه، درونگرایانه از توجیه و برداشتی تا حدی برون‌گرایانه از دانش است. با این حال، به واسطه ارائه نظریه عقلانیت و نیز گزارشی از دانش و باور موجه، فیلسوفان اخلاق، علم، و علوم اجتماعی و معلمان و دانشجویان معرفت شناسی را مورد توجه قرار خواهد داد.

ترجمه ماشینی: در این اثر جدید و بسیار بدیع، ارنستو لاکلائو به کاوش های فلسفی و سیاسی آغاز شده در هژمونی و استراتژی سوسیالیستی، تاملات جدید در انقلاب زمانه ما و رهایی (ها) ادامه می دهد. موضوع او در اینجا ساختن هویت‌های مردمی است که به معنای وسیعی دربرگیرنده مجموعه استراتژی‌هایی است که ظهور «مردم» را به عنوان یک کنشگر جمعی ممکن می‌سازد. این کتاب به طرز ماهرانه ای تحلیل نظری را با تعداد بی شماری از مراجع تجربی از زمینه های تاریخی و جغرافیایی متعدد ترکیب می کند.

توجه به انواع و مراتب عقل، به‌عنوان ابزار شناخت در فلسفه و عرفان از قرن‌ها پیش مطرح بوده است. در این میان مولانا نیز بر جایگاه و اهمّیت عقل و تمایز انواع آن تأکید داشته است. با دقت در مثنوی می‌توان دریافت که عقل جزوی و کلّی، شباهت های قابل تأمّلی با تفکّر اوّلیه و ثانویه‌،که گابریل مارسل، فیلسوف فرانسوی مطرح کرده است، دارند. مارسل دو سنخ تفکّر را از هم متمایز می‌کند؛ یکی تفکّر اوّلیه که ناظر به مسائل است و دیگری تفکّر ثانویه که ناظر به رازهاست. پژوهش حاضر به شیوۀ تحلیلی-مقایسه‌ای انجام شده و نتایج به‌دست آمده حاکی از آن است که مولانا و مارسل از دو دریچۀ متفاوت یعنی اولی عرفانی و دومی فلسفی، دریافته‌اند که حقایق ماورائی را از طریق تجربه و شهود واز طریق مواجهه می‌توان دریافت که در نهایت با معرفتی حیرت‌زا کشف می‌شوند. همچنین تقسیمات دو سنخی برای معرفت، آثار و نتایج اخلاقی دارد که البته هدف مارسل،کارکردهای اخلاقی و معنوی آنها مورد نظر بوده، ولی هدف مولانا رسیدن و پیوستن به حقیقت و اصل وجود است و عمل اخلاقی در مسیر معرفت به امور ماورائی، وسیله‌ای برای نیل به این حقیقت است. مولانا و مارسل در این تقسیم‌بندی‌ها، فلاسفه را به جهت استفاده از ابزار مادی درفهم امور ماورائی، مورد نقد قرار داده‌اند؛ با این حال در مورد امور ماورائی مولانا معتقد است، مسیر طریقت باید به مدد یک پیر واصل طی شود اما چنین مسئله‌ای در تفکر مارسل که فیلسوف است، مشاهده نمی‌شود.

این کتاب در وهله اول کتابی درباره همپیوندی تاریخی جامعه شناسی و الهیات است . جامعه شناسی از آغاز کوششی بود برای بنا نهادن دین بر روی مقتضیات یک سیستم اجتماعی سکولار و به لحاظ علمی قابل وارسی؛ که نقش دین را به توجیه سیستم و مدیریت گذارهای احتماعی محدود می کند. اما در مرحله دوم این کتاب در این باره بحث میکند که چگونه مسیحیت می تواند از این قید و بندها خلاص شود و فهم خود از جامعه را بر خود فرادهش سنت مسیحی استوار کند و فضایی برای اعمال محبت بیافریند. میلبانک در این کتاب اقتصاد سیاسی قرن هجدهم را نوعی عدل قول به عدل الهی می داند که با تایید قلمرو الهی به یاغی گری اندیشه متقدم سیاسی دوران مدرن پاسخ می دهد. ▪️فهرست کتاب بخش یک : الهیات و لیبرالیسم 1. الهیات سیاسی و علم سیاست جدید 2: اقتصاد سیاسی به مثابه عدل الهی و لاادری گری بخش دوم : الهیات و پوزیتیویسم جامعه شناسی 1: از مالبرانش تا دورکهایم 4: جامعه شناسی 2: از کانت تا وبر 5: مهار سیاسی امر متعالی : نقادی جامعه شناسی دین بخش 3: الهیات و دیالکتیک 6: له و عیله هگل 7: له و علیه مارکس 8: بنیانگذاری امر فراطبیعی: الهیات سیاسی و لیبرال در متن اتدیشه کاتولیک مدرن بخش 4: الهیات و تفاوت 9: علم ، واقعیت و قدرت 10 : خشونت هستی شناختی یا دشواره پست مدرن 11: تفاوت فضیلت ، فضیلت تفاوت 12: شهر دیگر : الهیات به مثابه یک علم اجتماعی

هایدگر متأخر، با واکاوی تاریخ تفکر مغرب‌زمین، فلسفه دوره مدرن را به مثابه تداوم سنت متافیزیک یونانی، و نه گسستی از آن، تبیین کرده و سوبژکتیویسم دکارتی را برآمده از هستی‌-‌خداشناسی (یا انتو-تئولوژی) یونان، خاصه افلاطون و ارسطو، تفسیر می‌کند. رشد خودآگاهی سوژه عقلانی به خویشتن، به مثابه بسط منطقی و ضروری عقلانیت یونانی (یا همان متافیزیک)، منجر به این می‌شود که دکارت هستی را به عنوان تصورشدگی نزد فاعل شناسا تفسیر کند. در این صورت، تصورشدگی، به مثابه هستی هستندگان، وامدار سوژه انسانی خواهد بود و در نتیجه فاعل شناسا را در جایگاه بنیاد هستندگان قرار می‌دهد. با این وصف، انسان، در مقام سوژه، پس از این می‌تواند جایگاهی را اشغال کند که پیش از این، و در متافیزیک و الهیات فلسفی، متعلق به خداوند بوده است. همین تصاحب جایگاه خداوند به وسیلۀ سوژه انسانی است که منجر به افول اعتبار او به مثابه بنیاد هستندگان می‌شود و تردیدهایی ملازم با وجود یا معناداری او را از پی می‌آورد.