مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: روشنگری لیبرال و نیز چپ رادیکال تر هر دو به طور سنتی با دین به عنوان یک نیروی ارتجاعی در سیاست مخالفت کرده اند، دیدگاهی که در شناسایی سیاست دین به عنوان تئوکراسی بنیادگرا به اوج خود رسیده است. اما اخیراً تعدادی از متفکران - آگامبن، بدیو، تابوس و به‌ویژه سیمون کریچلی- شروع به کشف تعامل سازنده‌تری از امر دینی و سیاسی کرده‌اند که در آن دین به‌عنوان شکل ممکن یا حتی ضروری رهایی انسان ظاهر می‌شود. مقالات این مجموعه، برگرفته از کارگاهی است که در و با سیمون کریچلی در دانشگاه تگزاس در سن آنتونیو در فوریه 2010 برگزار شد، راه‌هایی را بررسی می‌کند که در آن مواجهه دین با سیاست نه تنها سیاست، بلکه خود دین را نیز تغییر می‌دهد و آن را به شکلی درمی‌آورد. مذاهب مختلف سیاسی، از جمله نه فقط متافیزیک دینی بدعت‌گذار، بلکه آنچه کریچلی به عنوان دین غیر متافیزیکی، یعنی ایمان بی‌ایمانان، توصیف می‌کند. با شروع از شجره نامه خود کریچلی از ایمان پولین، مقالات این مجموعه به بررسی و دفاع از برخی از مذاهب سیاست و مفاهیم آنها می پردازد. کوستیکا براداتان پیامدهای جایگزینی طنز کریچلی به جای تراژدی را به عنوان وسیله ای برای حداقل فاصله گذاری مورد نیاز برای هر سیاستی به زبان می آورد. جیل استافر دینداری غیر متافیزیکی کریچلی را با روایت چارلز تیلور از مسیحیت مقایسه می کند. آلیستر ولچمن الهیات سیاسی مرزها را بر اساس عمل بی‌زمان آفرینش خدا باز می‌کند. آن اوبیرن دیالکتیک ظریف بین آداب و اخلاق را در اخلاق سیاسی روسو بررسی می کند. رولاند شامپاین یک دین غیر متافیزیکی مهربان را در مقوله منفرد سیاسی آرنت می بیند. دیوید پاناژیا اخلاقیات کریچلی را به عنوان مبنایی برای پیوند سیاسی غیر متافیزیکی معرفی می کند. فیلیپ کوادریو در مورد پیامدهای سیاسی «آنارشیسم عرفانی» کریچلی تعجب می کند و تینا چنتر مکان اولیه سنت غربی را که در آن امر سیاسی و مذهبی تلاقی می کنند، داستان آنتیگون، تفسیرهای فلسفی فرعی داستان (مسلط) را بازخوانی می کند. توسط خوانش هگل) با استفاده از مجموعه ای از تخیل مجدد نمایشنامه پسااستعماری. این مجموعه با مصاحبه ای با سایمون کریچلی به پایان می رسد که موضوعات کارگاه را در پرتو رویدادهای سیاسی اخیرتر بررسی می کند: بهار عربی و ظهور و سقوط جنبش اشغال.

ترجمه ماشینی: با بی ثبات کردن مفروضات غالب در مورد ماهیت دین، اکنون نیاز به توسعه روش های جدید تفکر در مورد این پدیده همیشه حاضر در سیاست جهانی وجود دارد. این کتاب رویکرد جدیدی را برای درک دین و رابطه آن با سیاست در غرب و در سطح جهانی برای روابط بین الملل ترسیم می کند.

مسئله رابطه دین و سیاست بدون تردید یکی از مسائل مهم در حوزه اندیشه‌های اجتماعی و سیاسی در بین اندیشمندان مسلمان است. برخی با رد هرگونه رابطه میان دین و سیاست دخالت هر یک از آن‌دو در حوزه وظایف دیگری را منجر به اضمحلال هر دو طرف می‌دانند. نویسنده در این کتاب از جایگاه حمایت از رابطه دین و سیاست به دنبال فهم و تشریح این موضوع است که اسلام در زمینه ارتباط آن با سیاست یک استثناست و در مقایسه با سایر ادیان مانند مسیحیت منابع غنی‌تری را برای افرادی که درگیر سیاست هستند در اختیار می‌گذارد.

دین به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مقوله‌های خیر (زندگی خوب)، نقش ویژه‌ای در هدف‌گذاری و معنابخشی به زندگی انسان ایفا کرده و با عرضۀ آموزه‌هایی معطوف به زندگی مطلوب، به «فرارَوی» انسان از آنچه به آن دچار است، تغییر زندگی و گذار از «هست» به «باید» یاری می‌رساند. در عین حال، ضرورت‌های اجتناب‌ناپذیر زیست جمعی و نقش انکارناپذیرِ زمینه‌ها و نهادهای اجتماعی چون دولت در حیات انسان موجب شده است تا سنجشِ نسبت «جامعه» با «خیر» به یکی از دغدغه‌های خاطر اندیشمندان بدل شود و در این ‌بین اخلاق سیاسی از دیرباز، متکفل ارائۀ رهیافت مناسبی در باب نسبت نهاد دولت با دین بوده است. نوشتار حاضر در راستای بررسی تحولات اخلاق سیاسی در غرب، پس از تحلیل اجمالیِ فراز و نشیب‌های تاریخیِ مسیحیت از قرون وسطی تا دوران معاصر، به ایدۀ غالب سیاسی یعنی بی‌طرفی دولت در قبال دین می‌پردازد و در آخر، رویکرد انتقادی کمال‌گرایی که در اواخر سدۀ بیستم و توسط نوفضیلت‌گرایانِ غربی احیا شده است، از نظر خواهد گذشت. رویکرد اخیر در نقد معضلات ناشی از تکثر اخلاقی غرب،خواهان احیای دین به‌مثابۀ منبع تشخیص گزاره‌های اخلاقی، ‌انگاری اخلاقی و تقویت جماعت است و پیرو تفکر ارسطویی، رسالت دولت در قبال خیر و نقش تربیتی این نهاد را یادآوری می‌کند.

نورالدین توپچو (۱۹۰۹ – ۱۹۷۵) نخستین دانشجوی ترکی است که از دانشگاه سوربون در دوران جمهوریت فارغ‌التحصیل شد. او با بورس دولت ترکیه عازم فرانسه شد و مقاطع تحصیلات عالی خود را در رشته‌های فلسفه، تاریخ هنر و فلسفه اخلاق به اتمام رساند. تز دکترای خود را با موضوع «اخلاق شورش» به پایان برد که رساله او در سال ۱۹۳۴ در پاریس به‌صورت کتاب منتشر گردید.