جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

این مقاله ترجمۀ بخش دوم مقالۀ ولترستورف از نمایندگان معروف معرفت شناسی اصلاح شده است. وی در این مقاله کوشیده است تا پاسخ جدیدی به چالش قرینه‌گرایی در زمینۀ باور خداباورانه ارائه نماید. در این قسمت 8 فقره از 14 فقرۀ مقاله به شرح زیر ارائه شده است: فقرۀ 7: پیشنهاد ارائۀ معیاری برای استفادۀ صحیح از باور معقول؛ معیار اعتمادگرایی پیشنهاد طرح معیار جدید توسط ولترستورف؛ اصل بایستن متضمن توانستن است؛ اصل برائت باورها؛ صورت‌بندی نخست معیار؛ صورت‌بندی دوم معیار. فقرۀ 8: صورت‌بندی سوم معیار؛ صورت‌بندی چهارم معیار؛ صورت‌بندی پنجم و نهایی معیار. فقرۀ 9: هنجاری بودن معیار مطرح شده؛ آیا معیار ارائه شده دوری است؟ فقرۀ 10: چهار ویژگی معیار ارائه شده. بخش 11: اعتراضی به معیار ارائه شده. فقرۀ 12: بررسی رابطة دلیل داشتن و استدلال کردن. فقرۀ 13: بررسی اشکال قرینه‌گرایان و حل آن به کمک معیار مطرح شده؛ رابطۀ عقلانیّت و موقعیت. فقرۀ 14: لاک و فرد شیفته. فقرۀ پیوست، شامل: توضیحی در مورد بخش نهم مقاله. یکی از نتیجه‌گیری‌های مهم وی در این مقاله این است که به دلیل آن که باور به وجود خداوند برای شخصی معقول نیست، وی ملزم به دست کشیدن از باور خود نیست. به نظر ولترستورف، عقلانیّت تنها در ظاهر، دلیلی موجه برای حفظ یک باور است و نبودِ آن تنها در ظاهر ناموجه است. همچنین، وی معتقد است که چالش ایجاد شده از سوی قرینه‌گرایی لاک معتبر نیست.

ولترستورف که از نمایندگان معروف معرفت شناسی اصلاح شده است در این مقاله کوشیده است تا پاسخ جدیدی به چالش قرینه‌گرایی در زمینۀ باور به خدا ارائه نماید. ترجمۀ این مقاله در دو شمارۀ پیاپی منتشر می‌شود. در این قسمت 6 فقره از 14 فقرۀ مقاله به شرح زیر ارائه شده است: فقرۀ 1: قرینه‌گرایی لاک؛ نقش عقل در شکل‌گیری ایمان از نظر لاک؛ دلیل قابل بودن وجود خداوند از نظر لاک. فقرۀ 2: شامل: قرینه‌گرایی و الاهیات طبیعی. فقرۀ 3: رابطة قرینه‌گرایی و مبناگرایی از نظر پلَنتینگا؛ پیشنهاد طرح معیار جدیدی برای باور عقلانی؛ معنای باور عقلانی؛ رابطۀ نامعقول بودن و الزام به عدم اعتقاد؛ الزمات مختلف نسبت به باورها. فقرۀ 4: صورت‌بندی چیزوم از وظایف عقلانی؛ نقد و بررسی صورت‌بندی چیزوم؛ تأثیرات محیطی بر شکل‌گیری باورها. فقرۀ 5: سازوکارهای باورساز و میزان ضبط و مهار آنها؛ نظریة رید و انواع گرایش‌های باورساز؛ گرایش به استدلال؛ اصل استقرا؛ شرطی‌سازی عامل یا کنش‌نگر؛ نحوة ضبط و مهار سازوکارهای باورساز؛ موقعیتی بودن عقلانیّت. فقرۀ 6: بررسی موجه بودن در اعتقاد؛ تفاوت موجّه بودن و توجیه کردن. این مقاله از مقالات مهم در حیطۀ معرفت شناسی اصلاح شده است که تاکنون در سه اثر مختلف به زبان انگلیسی به چاپ رسیده است.

والترسترف در مقالۀ حاضر به این پرسش می‌پردازد که آیا آموزۀ عفو گناهکاران در الهیات مسیحی مستلزم نقض عدالت نیست. وقتی فردی مرتکب گناه می‌شود، نظر می‌رسد که مجازات او لازمۀ اجرای عدالت است. اما والترسترف معتقد است ترک مجازات و عفو با عدالت ناسازگار نیست. به باور او، نبخشیدن و تقاص گرفتن حق کسی است که به او ظلم شده، اما تکلیف او نیست. انصراف از مطالبۀ این حق نیز مستلزم نقض حقوق دیگران نیست. لذا می‌توان عفو کرد بدون آن که عدالت را زیر سوال برد. این باور مختص به دین مسیحیت است و اندیشمندان یونانی و رومی این طور فکر نمی‌کردند. از نظر آنان، مجازات یک متخلف علاوه بر حق قربانی، تکلیف قربانی است. متفکران کلاسیک در آغاز اجرای عدالت را مستلزم مقابله به مثل می‌دانستند، اما دیدگاه ایشان دربارۀ عدالت به مرور زمان تلطیف شد. آنان در نهایت پذیرفتند که در اجرای مجازات باید انصاف را دخیل کرد و مجازات را تخفیف داد، اما این بدان معنا نبود که مجازات در بعضی موارد می‌تواند به کلی حذف شود. از سوی دیگر، نظریه‌پردازان معاصر مجازات را به منزلۀ اعلام عمومی انزجار از فعل نادرست می‌دانند. بر این اساس، بدون اجرای مجازات قبح فعل نادرست از بین می‌رود. دیدگاه والترسترف دربارۀ این نظریه در قسمت دوم مقاله بیان خواهد شد.

مسالۀ اصلی والترسترف در مقالۀ حاضر آن است که عفو گناهکاران و ترک مجازات آن‌ها، آن طور که در الهیات مسیحی مورد تاکید قرار گرفته، به معنای زیر پا گذاشتن عدالت نیست. به بیان او، اجرای مجازات برای کسی که مورد ظلم واقع شده یک حق است، اما تکلیف او به شمار نمی‌آید. انصراف از مطالبۀ چنین حقی ناقض حقوق دیگران نیست. در نتیجه، عفو کردن تعارضی با عدالت ندارد. در قسمت اول مقاله به آراء اندیشمندان یونانی و رومی دربارۀ عدالت کیفری پرداخته شد. اندیشمندان کلاسیک عفو گناهکار را نافی عدالت می‌دانستند. همچنین بیان شد که به باور برخی نظریه‌پردازان معاصر، فلسفۀ مجازات این است که انزجار از فعلی نادرست به طور عمومی اعلام شود. با این تقریر، با ترک مجازات متخلفان این پیام صادر می‌شود که فلان تخلف در واقعِ امر قبیح نیست. والترسترف این گزاره را نمی‌پذیرد. او معتقد است بخشیدن به معنای انکار زشتی گناه نیست. می‌توان گناهکار را بخشید و در عین حال تصریح کرد که عمل او شنیع بوده است. به این صورت که عفو در الهیات مسیحی فقط شامل حال گناهکاری می‌شود که توبه کرده باشد. وقتی فرد توبه می‌کند یعنی به زشتی عمل خود معترف است. در این فرض، عفو او به معنای نادیده گرفتن قبح عمل او نیست.

ترجمه ماشینی: این کتاب با موفقیت اهمیت کار توماس رید را به کسانی که با سنت فلسفی غرب، یا به قول رید دوست دارد، راه ایده ها آشنا هستند، نشان می دهد. به ویژه، تبیین استدلال‌های رید علیه تزهای فلسفی تجربه‌گرایان بریتانیایی (لاک، هیوم و برکلی) به‌خوبی انجام شده است و در آشکار کردن مفروضات دیدگاه‌های آنها مفید است. به خصوص بخش‌های ادراک غیرمستقیم در مقابل مستقیم و فصل «راه رید با شکاک» را ببینید. تنها هشداری که در رابطه با این کتاب می‌دهم این است که بخش دکترین عقل سلیم ممکن است برای کسانی که پیشینه کمی در فلسفه لودویگ ویتگنشتاین، به‌ویژه «درباره یقین» او دارند، دشوار باشد، زیرا ولترستورف دکترین رید را از طریق توضیح می‌دهد. ویتگنشتاین با این حال، او کار نسبتاً خوبی در توضیح هر دو انجام می دهد، به طوری که این ویژگی نباید مانعی برای خوانندگان به اندازه کافی صبور باشد.

نیکلاس ولترستورف در کتاب "تأملاتی فلسفی بر ادعای تکلم خدا" مدعی دیدگاهی در باب ماهیت وحی به مثابه "فعل گفتاری" خدا شده است. او با توسل به نظریه فعل گفتاری آستین مدعی است خدا فراتر از وحی، تکلم کرده است.مراد او از تکلم نیز معنای تحت اللفظی وحقیقی است و نه مجازی.لب ادعای او این است که خدا فعل گفتاری انجام داده است اما با واژه سخن نگفته و تکلم خدا با اصوات مادی صورت نپذیرفته است.به نظر می رسد ولترستورف در توسل به آراء آستین در باب افعال گفتاری، گزینشی عمل کرده و به مختصات و لوازم ایده ی افعال گفتاری آنگونه که مد نظر آستین است پایبند نبوده است.اما قول به تکلم خدا با انسان آن هم به شیوه ای انسانی و با توسل به مکانیزم تکلم دو عاملی ،اگر چه در یک مرحله خدا را از جهازات صوتی و معذوریت های جسمانی بودن معاف می کند اما لوازمی دارد از جمله اینکه لازم می آید خدا به عنوان عضوی از جماعت سخنگویان بشری به قواعد هنجارین حاکم بر تکلم تن دهد که به گمان برخی این پیامد نقطه مقابل تئوری امر و تصور سنتی از خدا به عنوان قادر مطلق و انعطاف ناپذیر است.لازمه ی دوم این قول ،مداخله مستقیم خدا در طبیعت است( دست کم در برخی موارد) که به نظر می رسد قابل دفاع نباشد.علاوه بر اینها لازمه ی لاینفک قول ولترستورف انسان انگاری و تشخص خداست که به گمان ولترستورف مطابق با تصویر سنتی ادیان از خداست.این تصویر اگر قابل دفاع هم باشد یک باور دینی است و با رویکرد فلسفی ولترستورف که مدعی است کتاب بر آن اساس شکل گرفته، ناسازگار است.نهایت اینکه ولترستورف نتوانسته نمونه های عینی از تکلم خدا را به همان روش فلسفی اثبات کند.نمونه های ارایه شده توسط ولترستورف از ضعف توجیه رنج می برند.

ترجمه ماشینی: این مناظره شدید بین دو فیلسوف برجسته دو دیدگاه را در مورد موضوعی با اهمیت جهانی ارائه می دهد: نقش دین در سیاست. آئودی استدلال می‌کند که شهروندان در یک دموکراسی آزاد باید ملاحظات مذهبی و سکولار را از هم تشخیص دهند و به آنها نقش‌های جداگانه و هر چند مرتبط بدهند. ولترستورف استدلال می‌کند که عناصر مذهبی هم در سیاست مناسب هستند و هم برای حیات یک دموکراسی کثرت‌گرا ضروری هستند. هر فیلسوف ابتدا موضع خود را به تفصیل بیان می کند، سپس به دیدگاه مخالف پاسخ می دهد و به نقد آن می پردازد. «مذهب در میدان عمومی» که با وضوحی جذاب نوشته شده است، بحث را در میان دانشمندان، دانشجویان و شهروندان تحریک خواهد کرد.