مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: اسکاتولوژی جوزف راتزینگر که در ابتدا در سال 1988 به زبان انگلیسی منتشر شد، همچنان به عنوان یک متن پیشرو در مورد "آخرین چیزها" - بهشت ​​و جهنم، برزخ و داوری، مرگ و جاودانگی روح - شناخته شده است. این ویرایش دوم بسیار مورد انتظار شامل مقدمه جدیدی از جوزف راتزینگر/پاپ بندیکت شانزدهم و مکمل کتابشناسی توسط الهیدان پیتر آ. کازارلا است. آخرت شناسی چشم انداز متعادلی از آموزه را در مرکز اعتقاد مسیحی ارائه می دهد - ایمان کلیسا به زندگی ابدی. جوزف راتزینگر با تشخیص وظیفه آخرت شناسی معاصر این است که "ازدواج دیدگاه ها، به گونه ای که فرد و جامعه، حال و آینده، در وحدت آنها دیده شوند"، ژوزف راتزینگر تاکید اخیر بر الهیات امید به آینده را با عناصر سنتی تر دکترین. کتاب او ثابت کرده است که به همان اندازه که به موقع است بی زمان است.

چکیده ماشینی : این کتاب سهم فلسفی مارتین هایدگر را همراه با بینش های الهیات-روحانی شرق، به ویژه نیکلای بردیایف، ترسیم می کند. بنابراین، غرب را با شرق و فلسفه را با الهیات به گفت و گو می آورد. با این کار، الاهیات مسیحی زبانی وجودی- معنوی را ارائه می دهد که برای خواننده معاصر مرتبط و معنادار است. این اثر به‌ویژه «بودن به سوی مرگ» (Sein zum Tode) هایدگر را به‌عنوان پایه‌ای برای تفکر کلامی-فلسفی بررسی می‌کند. تنها کسی که «به سوی مرگ بودن» را در آغوش می‌گیرد، شهامت اندیشیدن و شاعری را دارد. این تفکر به نوبه خود «بودن به سوی مرگ» را ممکن می‌سازد و در این حرکت دایره‌ای تفکر و هستی، راز هستی خود را آشکار می‌کند و در عین حال پنهان می‌ماند. از آنجایی که هدف این اثر نشان دادن «موفقیت به سوی مرگ» از طریق زبان است، از فرمول‌بندی‌های رایج و شیوه‌های پذیرفته‌شده سنتی نگارش الهیات (دگماتیک) به سمت تأملی اصیل و فلسفی در مورد ایمان و معنویت گذر می‌کند. با این حال، این اثر در نقاط مختلف، افکار و الهیات عمیق گذشته را نیز بازیابی می‌کند که خلاقیت ژرف‌انگیز آن‌ها را نمی‌توان انکار کرد.

هدف: این پژوهش به هدف شناسایی عامل حفظ و بقای ادراکات انسانی و به دنبال آن کشف رابطه و نسبت ادراکات، پیش و پس از مرگ، در اندیشه ملاصدرا، انجام شد. روش: به این منظور، تحقیقی نظری و بنیادی با استفاده از منابع مکتوب و با روش توصیفی– تحلیلی صورت گرفت. یافته ­ها: در جهان مادی، ادراکات حصولی انسان، وابسته به بدن جسمانی است، اما نقش اندام­های حسی در آن‌ها صرفاً اعدادی است. ادراکات فی‌نفسه مجردند که بر مبنای نفس شناسی صدرایی، از بستری جسمانی روییده و مراتب تجرد و تکامل را تا رسیدن به جهانی دیگر می­پیمایند. قوه خیال و مرتبه مثالی نفس، حامل ادراکات و عامل بقای آن‌هاست. با ترک بدن مادی و تغییر ساحت وجودی انسان، ادراکات نیز به‌گونه‌ای متفاوت باقی می­مانند. نتیجه­ گیری: ادراکات پسامرگی برخلاف ادراکات پیشامرگی هیچ وابستگی حصولی به ذهن ندارند، بلکه حضوری و مرتبه­ای از خود نفس­اند که با حرکت جوهری نفس به نهایت تکامل و ثبات خود رسیده­ و احضار آن‌ها به معنای مشاهده نفس توسط خود نفس در همان مرتبه از ادراک است.

ترجمه ماشینی: در طول چند دهه گذشته، محققانی که در مطالعات کتاب مقدس، الهیات، و دینی کار می‌کنند، به طور فزاینده‌ای به روش‌های اساسی توجه کرده‌اند که تجارب و درک ما از خدا و رابطه او با جهان بر اساس تجربیات و مفاهیم ما از نژاد، جنسیت، ناتوانی، ساختار یافته است. و جنسیت این هویت‌های فردی و اجتماعی و تلاقی‌های آن‌ها به‌عنوان عدسی هرمنوتیکی برای تفسیر ما از خدا، خود، دیگری و متون و سنت‌های دینی ما عمل می‌کنند. با این حال، آن‌ها تقریباً به همان میزان توجه الهی‌دانان تحلیلی و فیلسوفان دین را دریافت نکرده‌اند، و بنابراین طیف گسترده‌ای از مسائل مهم برای بررسی تحلیلی آماده هستند. مقالات این جلد به روش‌های مختلفی می‌پردازد که هویت‌های اجتماعی فوق‌الذکر با پرسش‌هایی که الاهیات تحلیلی و فلسفه دین با آن‌ها در ارتباط بوده‌اند، شکل می‌دهند و ممکن است شکل بگیرند، و همچنین پرسش‌های جدیدی که آن‌ها به جامعه پیشنهاد می‌کنند. انضباط. ما بر سه حوزه اصلی الهیات تحلیلی تمرکز می‌کنیم: اصول روش‌شناختی، تلاقی هویت‌های اجتماعی با معرفت‌شناسی دینی، و پیوندهای میان آخرت‌شناسی، رنج پیش از مرگ، و ادراک اجتماعی پیش از مرگ از بدن‌ها.

ترجمه ماشینی : کی یرکگور «فلسفه» را به عنوان دیدگاهی معرفی می کند که به دنبال درک حقیقت با اندیشه است. اندیشه به عنوان شوق ایده آل بودن، ماندگاری و بسته شدن در نظر گرفته می شود. اما از نظر کی یرکگارد، حقیقت مستلزم تعالی و گشودگی واقعیت است. بنابراین فراتر از اندیشه است و تنها برای کل شخص قابل درک است. یعنی حقیقت در «ذهنیت حداکثری» شناخته می شود. تصدیقات کی یرکگور درباره حقیقت مبتنی بر فرضیات جزمی است. بر خلاف دیدگاه سقراطی، که حقیقت را از راه یادآوری، ماندگار و قابل دستیابی می‌داند، کی‌یرکگور حقیقت را در لحظه‌ای مهم به نام «پری زمان» «در حال آمدن» می‌داند. برای خود بازتولید نشده این حقیقت به عنوان یک پارادوکس ظاهر خواهد شد. اگر خود، خود را تأیید کند، آنگاه پارادوکس به عنوان «جرم» در نظر گرفته می شود. اما اگر نفس خود را رها کند و پارادوکس را در ایمان بپذیرد، در این صورت قیامت عقل به وجود می آید که دیگر تناقض تناقض نیست.

ترجمه ماشینی: این کتاب در مورد اخلاق نویسندگی است. به طور مستقیم، مفهوم‌سازی‌های متفاوتی از مسئولیت‌های نویسنده در قبال خواننده را بررسی می‌کند. اما این سؤال را نیز درگیر می کند که چه سبک های نویسندگی اجازه می دهد تا این مسئولیت ها برآورده شوند. سبک به خودی خود یک موضوع اخلاقی است، زیرا رابطه بین موضوع نوشتن و خواننده - و پویایی قدرت و نفوذ، هدیه دادن و دوستی در این رابطه - به همان اندازه با نحوه نوشتن و آنچه می‌گوید ارتباط دارد. دو نویسنده ای که سوژه اصلی این اثر هستند، فیلسوف ایده آلیست آلمانی G. W. F. Hegel و اگزیستانسیالیست مسیحی دانمارکی Sren Kierkegaard، ما را به رویارویی با سؤالات چالش برانگیز مخصوصاً در مورد اخلاق نویسندگی دعوت می کنند. هر کدام به روش خود سبک‌های نویسندگی را بررسی می‌کنند که از انواع استراتژی‌های اغواگری استفاده می‌کنند تا خواننده را به روایت‌های خود جذب کنند، استراتژی‌هایی که حداقل در ظاهر اساساً دستکاری و غیراخلاقی به نظر می‌رسند. علاوه بر این، هر دو به دنبال این هستند که مرگ خود را به عنوان نویسنده به نمایش بگذارند، و عملاً به عنوان راهنمای قابل اعتماد برای خواننده ناپدید می شوند. همچنین ممکن است از نظر اخلاقی غیرمسئولانه به نظر برسد، رها شدن خواننده ای که فقط به خاطر رها شدن فریفته شده است. این اولین اثری است که تمایز مرکزی کی یرکگور را بین سبک ارتباط غیرمستقیم خود و سبک مستقیم (به ظاهر) زیر سوال می برد. از فلسفه هگل هگل در واقع تمرین‌کننده سبکی بسیار ظریف‌تر از آن چیزی بود که کی‌یرکگور او را به‌عنوان تمرین‌کننده‌ای معرفی می‌کرد که سبکش در خدمت مفهوم‌سازی مجدد جاه‌طلبانه اخلاق نویسندگی است. در مورد کی یرکگور، سبک غیرمستقیم خود او یک سری سؤالات اخلاقی را در مورد چگونگی تصور خواننده در رابطه با نویسنده مطرح می کند. در نهایت بین هگل و کی یرکگور یک یا/یا وجود دارد، نه آن چیزی که کی یرکگور پیشنهاد می کند بین نویسنده ای فاقد اخلاق و نویسنده ای که اخلاق واقعی نویسندگی را ممکن می سازد. در عوض، یا/یا بین دو شیوه رقیب نویسندگی است، یکی با آهنگ‌های سبک بسیار فنی دلهره‌آور، دیگری برای ظرافت و بازیگوشی آن لذت‌بخش است - اما هر دو آزمایش‌های قدرتمندی در اخلاق سبک هستند.

ترجمه ماشینی: این یک کمک اصلی به حوزه بسیار مورد بحث ارزشی است که ما باید برای زندگی انسان قائل باشیم. با برجسته شدن موضوع اتانازی در عرصه عمومی، این کتاب برای بالاترین ارزش غیرمطلق گرایانه در مورد اخلاق زندگی و اینکه چگونه با تاکید فعلی جامعه بر استقلال فردی مطابقت دارد، بحث می کند. نه تنها استدلال های موافق و مخالف قرار دادن بالاترین ارزش برای زندگی مورد بررسی قرار می گیرند، بلکه نحوه استدلال به ویژه استفاده از شیب های لغزنده مورد بحث قرار می گیرد. با استفاده از مثال‌های روزمره، تأثیر ارزش‌گذاری بالا بر زندگی بررسی می‌شود. دور بخش مراقبت‌های ویژه آینده‌نگر، مسائل اخلاقی و منابعی را نشان می‌دهد که با آنها در اتخاذ بالاترین ارزش در سیاست زندگی برای تصمیم‌گیری‌های پزشکی به چالش کشیده می‌شویم. این کتاب برای دانشجویان اخلاق، پرستاری و پزشکی و همچنین کسانی که در بحث عمومی در مورد اتانازی درگیر هستند مفید خواهد بود.

ترجمه ماشینی: این کتاب عناصر میان رشته ای و روشی مربوطه را که برای تشکیل یک چارچوب مفهومی که هم عملگرا و هم دقیق است، مورد نیاز است، گرد هم می آورد. با استفاده از بهترین و اغلب جدیدترین، کار در تناتولوژی، روانشناسی، علوم اعصاب، جامعه شناسی، فیزیک، فلسفه و اخلاق، چارچوبی را برای درک هر دوی مرگ ایجاد می کند - که مستلزم صرف زمان زیادی برای توسعه تعاریف انواع مختلف است. هویت در لحظه و هویت در طول زمان - و ارزش‌های دخیل در مرگ. این چارچوب عمل گرایانه به سؤالاتی در مورد اینکه چرا مرگ نوعی از دست دادن است پاسخ می دهد. چرا واکنش‌های عاطفی، احساسات و خواسته‌هایی را که انجام می‌دهیم تجربه می‌کنیم. کدام یک از این واکنش‌ها، احساسات و خواسته‌ها موجه هستند و کدام‌ها توجیه‌پذیر نیستند. آیا می توانیم از مرگ جان سالم به در ببریم و چگونه آیا مرگ ما می تواند به ما آسیب برساند یا خیر. و چرا و چگونه باید برای مرگ آماده شویم. به لطف چارچوب عمل گرایانه به کار رفته، پاسخ به سؤالات مختلف به احتمال زیاد دقیق و قابل قبول تر از سؤالاتی است که دارای زیربنای علمی کمتر دقیق تر هستند یا با جهان های اتوپیایی سروکار دارند.

ترجمه ماشینی: در 1705-1706، در طول جنگ جانشینی اسپانیا و دو سال پس از یک زلزله ویرانگر، یک "اپیدمی" از مرگ‌های ناگهانی مرموز رم را به وحشت انداخت. در اوایل جامعه مدرن، مرگ ناگهانی به عنوان یک مالا مورس تلقی می شد، زیرا با جلوگیری از توبه و آخرین اعتراف، نجات قربانی را تهدید می کرد. توده‌های ویژه‌ای برای التماس عفو الهی برگزار شد و پاپ کلمنت یازدهم به پزشک شخصی خود، جیووانی ماریا لانسیسی دستور داد تا یک سری تشریح‌ها را در تئاتر آناتومیک دانشگاه انجام دهد تا «علل واقعی» وقایع مرگبار را کشف کند. این اولین تحقیق از این نوع بود که برای یک بیماری که مسری نبود انجام شد. کتابی که Lancisi در این زمینه منتشر کرد، De subitaneis mortibus (درباره مرگ‌های ناگهانی، 1707)، یکی از اولین تحقیقات علمی مدرن درباره مرگ است. این نه تنها یک نمونه کامل از فلسفه مکانیکی بود که در علوم زیستی در اروپای قرن هجدهم به کار می رفت، بلکه یک آناتومی آسیب شناختی جدید را نیز بشارت می داد (به طور سنتی با Giambattista Morgagni مرتبط می شد). علاوه بر این، مسیر لانسیسی و کل ماجرای مرگ‌های ناگهانی در رم، گسست قابل توجهی در نگرش سنتی نسبت به مردن ایجاد کرد و رویکرد فعال‌تری را معرفی کرد که بعداً به عمل پزشکی احیا تبدیل شد. مرگ ناگهانی بررسی می کند که چگونه یک تفسیر علمی جدید از مرگ و نگرش جدیدی نسبت به مردن برای اولین بار به وجود آمد، از سنت بقراطی رهایی یافت، که مرگ را محدودیت آشکار ظرفیت پزشک می دانست، و راه را به سمت اعتقاد به "فتح" هدایت کرد. مرگ توسط پزشکی که تا امروز به قوت خود باقی است.