مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: این جلد امرسون و نیچه را عمدتاً متفکران دینی پسا الهیاتی می داند و به درک آنها از ماهیت دین و زبان می پردازد. این استدلال می کند که انتقاد آنها از مسیحیت و رد تعالی، که به آنها امکان بازیابی الوهیت در درون فرد را می دهد، با تأکید آنها بر انسانیت عیسی است. ایده عیسی به عنوان انسان همچنین کلید تفسیر آنها از زبان است.

ترجمه ماشینی : معرفت شناسی اصلاح شده دیدگاهی تأثیرگذار در فلسفه دین معاصر است که بر اساس آن باورهای خداباورانه که محصول قوای شناختی بومی و غیر استنتاجی ما هستند، اغلب در صورت وجود خدا، معرفت را تشکیل می دهند. هدف من در این پایان نامه این است که مشخص کنم آیا معرفت شناسی اصلاح شده در پرتو تبیین های علمی معاصر از مکانیسم های شکل گیری باورهای دینی، به ویژه علم شناختی دین (CSR) قابل اجرا است یا خیر. من برای یک "بله" واجد شرایط استدلال می کنم. برای شروع، من سعی می‌کنم با دقت برخی از «استدلال‌های بی‌معنی» رایج فعلی را از یافته‌های CSR بازسازی و موشکافی کنم، که هدفشان نشان دادن این است که باورهای دینی غیراستنتاجی، حتی اگر درست باشند، با توجه به ریشه‌های علی که CSR به آنها نسبت می‌دهد، دانش نیستند. من سعی می کنم نشان دهم که به طرق مختلف این استدلال ها شکست می خورند. پس از آن، من سعی می کنم چنین استدلال بهتری پیدا کنم. من معتقدم قوی‌ترین استدلال ابطال‌کننده، استدلالی است که بر خروجی‌های متنوع و متقابلاً متناقض مکانیسم‌های تولید باور مذهبی توصیف‌شده توسط CSR تمرکز دارد. با این حال، من در ادامه استدلال می‌کنم که حتی با فرض اینکه این استدلال موفق شود نشان دهد که باورهای مذهبی که تا حدی محصول تأثیرات فرهنگی احتمالی هستند، دانش نیستند، حتی اگر درست باشند، مجموعه‌ای از آنچه من «گزاره‌های اصلی» می‌نامم باقی می‌ماند - گزاره‌های مربوط به وجود نوعی خالق شخصی، فراطبیعی و قانون‌گذار اخلاقی، که انسان‌ها به طور طبیعی تمایل دارند بدون توجه به موقعیت فرهنگی خاص خود، به آن باور داشته باشند - که در صورت وجود خدا می‌توان آن را شناخت. در نهایت، من سعی می‌کنم نشان دهم که صرف داشتن این دانش ماوراء‌طبیعی هسته‌ای، ارتباط شناختی با خدا را برای کسی فراهم می‌کند که برای داشتن یک رابطه شخصی با خدا (اگر خدا وجود داشته باشد) کافی است، حتی اگر فقط رابطه واقعی داشته باشد. علاوه بر این، من استدلال می‌کنم که خداوند دلایل مثبت مثبتی برای ایجاد جهانی خواهد داشت که در آن باورهای بشری در مورد مهم‌ترین امور زندگی، از جمله مسائل مذهبی، به طور قابل‌توجهی به شهادت وابسته است و از این رو تابع جزر و مدهای فرهنگی است.

ترجمه ماشینی: آیا می توان «با ایمان» خود را به یک ادعای دینی متعهد کرد که حقیقت آن فاقد پشتوانه کافی از کل شواهد موجود باشد؟ جان بیشاپ در کتاب «باور به ایمان» از نسخه ای از ایمان گرایی الهام گرفته شده از سخنرانی ویلیام جیمز در سال 1896 با عنوان «اراده برای باور» دفاع می کند. بیشاپ با نقد معرفت‌شناسی «انزواگرایانه» (ویتگنشتاینی) و اصلاح‌شده اعتقاد دینی، استدلال می‌کند که هرکسی بپذیرد که مدارک در دسترس عموم ما به همان اندازه برای تفاسیر خداباورانه و طبیعت‌گرا/الحادی باز است، باید از موضع متواضعانه فیدیستی دفاع کند. این فدائیسم متواضع، تعهد خداباورانه را شامل «سرمایه‌گذاری دوکساستیک» می‌داند - تعهد عملی به گزاره‌هایی که از طریق علل «شور» صادق هستند (دلایلی غیر از شناسایی شواهد مربوط به صدق آنها). در حالی که بیشاپ استدلال می کند که نگرانی در مورد توجیه پذیری سرمایه گذاری دینی در نهایت نگرانی اخلاقی است، او می پذیرد که سرمایه گذاری های ایمانی تنها در صورتی می توانند از نظر اخلاقی قابل توجیه باشند که با اعمال مناسب ظرفیت های معرفتی عقلانی ما مطابقت داشته باشند. بنابراین، سرمایه‌گذاری‌های مشروع ایمانی ممکن است هرگز ضد شواهد نباشند، و علاوه بر این، تنها زمانی ممکن است که صدق گزاره‌ی ایمانی مربوطه لزوماً بر اساس شواهد قابل حل نباشد، به‌صورت فوق‌شواهدی انجام شوند. اسقف این روایت جیمزی را با این الزام گسترش می‌دهد که سرمایه‌گذاری‌های ایمانی قابل توجیه نیز باید از نظر انگیزه و محتوا از نظر اخلاقی قابل قبول باشند. با این حال، مدرک گرایان تندرو، اصرار دارند که تمام سرمایه گذاری های دینی از نظر اخلاقی اشتباه است. بنابراین بیشاپ مناظره گسترده ای را بین فیدیست ها و مدرک گرایان تندرو انجام می دهد و استدلال می کند که هیچ یک از طرفین نمی توانند در اثبات غیرمنطقی بودن مخالفت خود موفق شوند. او در پایان پیشنهاد می کند که با این وجود، فیدیسم ممکن است از نظر اخلاقی ترجیح داده شود، به عنوان موضعی کمتر جزمی، خودپذیرتر و حتی دوست داشتنی تر از رقیب شواهد گرای خود.

ترجمه ماشینی: این کتاب به یک کار نظری در فلسفه دین مسیحی پرداخته و آن را در آیین بودا به کار می‌برد، بنابراین از بودیسم دفاع می‌کند و آن را در مقایسه با آن به خوبی ارائه می‌کند. فصل‌ها به بررسی این موضوع می‌پردازند که چگونه ادعاهای مسیحیت و بودیسم تراوادا بر تجربیات مردم استوار است، بنابراین این سؤال که حق با کدام مدعیان دانش دینی است، بر ارزش اثباتی آن تجربیات استوار است. این کتاب به بررسی عرفان و راه‌هایی برای درک آنچه در تجارب دینی می‌گذرد، می‌پردازد و به ما کمک می‌کند تا دریابیم که آیا آن زمینه‌های خوبی برای باور دینی است یا خیر. نویسنده استدلال می کند که زبان دینی هم در سنت مسیحی و هم در سنت بودایی به عنوان گفتمان واقعی قابل فهم است و بنابراین گزارش های تجربه عرفانی درست یا نادرست است. این کتاب ادعا می‌کند که آن تجربیات را می‌توان به شکلی ثمربخش به‌عنوان ادراکی در نظر گرفت و بنابراین، در غیاب شرایط شکست‌دهنده، زمینه‌های اولیه خوبی برای باور دینی هستند. این کار به بررسی شهادت مسیحی و بودایی می‌پردازد و اینکه چگونه احتمال خودفریبی، خودفریبی، تفصیل تخیلی و مواردی از این دست یک شرط شکست‌دهنده است. نشان داده شده است که این شکست‌دهنده در مورد بودایی نسبت به مورد مسیحی فضای کمتری برای عملیات دارد و بنابراین بودیسم تراوادا بهتر است. این اثر برای دانشجویان و دانش پژوهان فلسفه و فلسفه دین و علاقه مندان به مطالعه تجربیات دینی جذاب خواهد بود.

ترجمه ماشینی: دهه‌های اخیر شاهد دوره پرباری از نظریه‌پردازی در معرفت‌شناسی جریان اصلی بوده‌ایم که تأثیر شگرفی بر نحوه انجام معرفت‌شناسی داشته است. بررسی ابعاد زمینه‌گرایانه و عمل‌گرایانه دانش راه‌های کاملاً جدیدی را برای رویارویی با چالش‌های شک‌گرایانه و درک رابطه بین محیط معرفت‌شناختی و عملی نشان می‌دهد. بینش‌های جدید از معرفت‌شناسی اجتماعی و معرفت‌شناسی رسمی درباره شکست، شهادت، اولویت، احتمال و ماهیت شواهد، همگی تأثیر بالقوه‌ای انقلابی بر چگونگی درک ما از جایگاه معرفت‌شناختی خود در جهان دارند. دین مکانی است که چنین بازاندیشی به طور بالقوه می تواند عمیق ترین تأثیر و اهمیت خود را داشته باشد. با این حال به طرز شگفت انگیزی نفوذ اندکی از این ایده های جدید در فلسفه دین و معرفت شناسی اعتقاد دینی صورت گرفته است. دانش، اعتقاد و خدا این بی‌شمار پیشرفت‌های جدید را در معرفت‌شناسی جریان اصلی ترکیب می‌کند، و این تحولات را به پرسش‌ها و استدلال‌های معرفت‌شناسی دینی تعمیم می‌دهد. تحقیقات پیشنهاد شده در این جلد، حیات، وسعت و پیچیدگی قابل توجهی را به موضوعات فلسفه دین و الهیات تحلیلی ارائه می دهد. آنها پرسش‌های اصلی را مطرح می‌کنند و نور جدیدی بر مسائل دیرپای معرفت‌شناسی دینی می‌افکنند. و این تحولات به نوبه خود کمک هایی به خود معرفت شناسی خواهد کرد، زیرا اعتقاد دینی زمینه آزمایشی حیاتی برای ایده های معرفتی اخیر فراهم می کند.

ترجمه ماشینی: ویلیام پی آلستون در این گزارش روشن و تحریک‌آمیز از معرفت‌شناسی تجربه دینی استدلال می‌کند که ادراک خدا - اصطلاح او برای آگاهی تجربی مستقیم از خدا - سهم عمده‌ای در زمینه‌های اعتقاد دینی دارد. آلستون با بررسی انواع تجارب مستقیم گزارش شده از خدا، نشان می دهد که یک شخص را می توان در داشتن باورهای خاصی در مورد خدا بر اساس تجربه عرفانی توجیه کرد.

ترجمه ماشینی: در قرن بیستم، بسیاری از معرفت‌شناسان معاصر در سنت تحلیلی در مورد حق باور با ابزارهای جدید وارد بحث شده‌اند: ریچارد سوئینبرن، آنتونی کنی، آلوین پلانتینگا، نیکلاس ولترستورف، پیتر ون اینواگن (که در این جلد مقاله‌ای را ارائه می‌کند) یا مخالفت با نیاز به شواهد برای هر باور موجه. به نظر می رسد بهترین کاری که می توانیم انجام دهیم این است که مفهوم واقعی «حق اعتقاد» را با دقت بیشتری بررسی کنیم، به ویژه در مورد مسائل مذهبی. این دقیقاً همان کاری است که نویسندگان مقالات این کتاب انجام می دهند.

ترجمه ماشینی: معرفت از افلاطون به بعد در ارتباط با باور موجه مورد توجه قرار گرفته است. بحث فعلی حول ماهیت توجیه و اینکه آیا باور موجه را می توان یک موضوع داخلی یا خارجی در نظر گرفت، متمرکز شده است. درونی گرایان معرفت شناس استدلال می کنند که سوژه باید بتواند بر یک باور تأمل کند تا فرآیند توجیه را تکمیل کند. از سوی دیگر، بیرون گرایان ادعا می کنند که فقط باید بررسی کرد که آیا باور به طور قابل اعتماد شکل گرفته است یا خیر، و استدلال می کنند که توانایی شناخت از طریق تأمل برای یک باور موجه لازم نیست. در بخش تاریخی این کتاب، سه معرفت شناس مهم افلاطون، دکارت و هیوم و نیز معرفت شناسی های باستانی رواقیون، آکادمیک ها و پیرونیان مورد توجه قرار گرفته است. در بازنگری در تاریخ معرفت شناسی، نویسنده به استدلال بر ضد این دیدگاه که درونگرایی از نظر تاریخی غالب است، هدایت می شود. نقد او از درونگرایی سپس به استدلالی پایدار علیه بسیاری از اشکال آن تبدیل می‌شود و او به دفاع از یک معرفت‌شناسی خارجی‌گرا و قابل اعتماد می‌پردازد.

ترجمه ماشینی: Faith and Place شناخت مکان را به عنوان مبنایی برای تفکر در مورد رابطه بین باور دینی و زندگی تجسم یافته ما می گیرد. معرفت شناسی اخیر دین به قیاس های سکولار مختلف برای باورهای دینی متوسل شده است - به ویژه آنالوگ هایی که برگرفته از ادراک حسی و ساخت نظریه علمی است. این رویکردها تمایل دارند ارتباط نزدیک بین باور دینی و رابطه اخلاقی، زیبایی‌شناختی و غیره درگیر ما با جهان مادی را نادیده بگیرند. مارک وین با در نظر گرفتن شناخت مکان به عنوان نقطه آغازی برای معرفت شناسی دینی، قصد دارد خصلت تجسم یافته، کنش مدار، ادراک-ساختار، و الهام گرفته از عاطفه فهم دینی را در کانون روشن تری قرار دهد. این مطالعه نوآورانه اهمیت مذهبی یک سایت را از نظر i درک می کند. توانایی آن برای ایستادگی برای برخی از حقیقت فراگیر در مورد زندگی انسان. ii حفاظت آن از معانی تاریخی، جایی که این معانی ادعای عملی بر معانی واقع در زمان‌های بعدی می‌کنند. و iii. جهت دادن توجه مؤمن به معنایی مقدس، از طریق تصاحب قانونی سایت. وین پیشنهاد می‌کند که مفهوم «خدا» مانند مفهوم «مکان نابغه» عمل می‌کند، جایی که مکان مربوطه، مجموع واقعیت مادی است. او استدلال می کند که معرفت خدا تا حدی شامل درک داستانی و حسی از اهمیت مکان های خاص است.