مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی: اعتدال عبارت است از نگرش وسط بودن که باید در اختیار یک مسلمان باشد، به ویژه مسلمانان اندونزی که در میان کثرت گرایی زندگی می کنند. مشکلات در اندونزی مربوط به رفتار نابردبار عمدتاً ناشی از فقدان نگرش های معتدل به ویژه مسلمانان است. اسلام باید به عنوان دین اکثریت در اجرای این رفتار معقول پیشگام باشد. در این پژوهش رفتارهای معتدلی که پیامبر اکرم (ص) در طول زندگی خود به عنوان الگویی برای مسلمانان نمونه آن بود، بیان می کند. این تحقیق از نوع تحقیقات کیفی توصیفی با روش مطالعه ادبیات است. نتایج نشان داد که رفتار معتدل حضرت محمد(ص) در زمان نزول سوره کافرون، مدارا با سایر ادیان و درایت ایشان در حل مشکل حجر الاسود نمود دارد. در عبادت معتدل است نه افراط. او همچنین می‌خوابد، افطار می‌کند، ازدواج می‌کند و به مردم دستور می‌دهد که با حالتی جدید نماز بخوانند که ارزش‌های رفتار معتدل از شخصیت نمونه انسانی حضرت محمد (ص) را می‌توان در غلبه بر چالش‌های یک کثرت‌گرا به کار برد. زندگی برای ایجاد حس وحدت

ترجمه ماشینی: بعد انسانی محور اصلی گفتگوی ادیان است و فرهنگ مدارا و همزیستی بدون گفتگوی نخبگان و اتحاد مذاهب برای جهانی صلح طلب و احترام به بشر امکان پذیر نبود. همانطور که او از بازخوانی متون شروع کرد، خواستار خوانشی انتقادی شد و این تنها با برچیدن گفتمان ها و قرار دادن آنها در بافت تاریخی آنها بود.مفهوم مدارا از مراحل فکری اساسی عبور کرد که به ارتباط آن با واقعیت مدرنیته سیاسی و اجتماعی در جهانی که ویژگی آن کثرت گرایی است.امروزه مدارا جزء مدرنیته سیاسی و اجتماعی است. این امر مستلزم یافتن راه حلی موفق برای غلبه بر تعارضات عدم مدارا بین سه دین کتاب مقدس: یهودیت، مسیحیت و اسلام است. تسامح از این طریق به عقلانی شدن پدیده تفاوت ضربه زد و شرایطی را برای همزیستی مسالمت آمیز از طریق گفت و گو که متقابل است جستجو کرد. به رسمیت شناختن و پذیرش دیگری ارکون معتقد است که کشورهای جهان اسلام سیاست مدارا را نمی دانستند و از نظر عملی، اما در سطح نظری اذعان می کند که متون بزرگ حاوی اولین بذرهای ایده تساهل است. و نمونه هایی را ارائه می دهد که فراخوان آنها به تساهل، عدالت و برادری مطلوب و فوری باقی مانده است، اما در واقعیت تاریخی طنین انداز نیست. تحقق آن با توجه به ساختارهای اجتماعی حاکم و چارچوب های فکری غالب غیرممکن است و همچنین به طور سیستماتیک بر لزوم نقد خود از تمام تجربیات گذشته و بازخوانی سه میراث دینی کتاب مقدس در پرتو تحولات جاری تاکید دارد. این سه رقیب از دین توحیدی هستند.احترام به دیگری، صرف نظر از وابستگی مذهبی یا فرقه ای او، تا دوران مدرنیته فکری یا فلسفه روشنگری ظاهر نشد، زمانی که مسیحیت کاتولیک برای اولین بار اسلام و یهودیت را به رسمیت شناخت و ایده در اختیار داشتن دین حقیقت الهی همانطور که قبلاً غالب بود، را رد کرد.

امروزه و در تفکر مدرن، موضوع مدارا با شاخه‌های مختلفی چون مدارای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و دینی به ضرورتی اساسی و اصلی پذیرفته‌شده در فرهنگ جهانی تبدیل شده و فراتر از آن، به موضوع آزادی‌های دینی‌اجتماعی و کثرت‌گرایی توجه بسیار شده است. با توجه به اینکه جامعه غربی و مسیحی در طول تاریخ و به شهادت بسیاری، اهل مُدارا نبوده است، پرسش این است که: این اندیشه چگونه به فرهنگ مسیحی در غرب راه یافت؟ آیا ریشه‌های دینی و اجتماعی داشت که فراموش شده بود یا آنکه عناصر فرهنگی و الزامات زمانه در زمانی خاص این گفتمان را ضروری کرد؟ واقعیت آن است که به‌رغم نکاتی مثبت در باب مدارای دینی در سیره و سخنان رهبران اولیه مسیحیت، این تغییر، نه خودخواسته و جوشیده از متن و مبانی دین و سنت کلیسا بود و نه به سنتی مستمر انجامید، بلکه پذیرش آن در دوره متأخر از سرِ ناچاری و به دلیل ضعف کلیسا و نیز مصالح سیاسی و منافع اقتصادی و دیگر الزامات روزگارِ جدید (مانند دموکراسی، حقوق بشر، آزادی بیان و اندیشه و ...) از سده هفدهم و در ادامۀ تحولات پروتستانی و جنگ‌های دینی بوده و همین، فارق اساسی آن از اسلام و جهان اسلام است. در جهان اسلام، تحت تأثیر سنت و سیره نبوی و ائمه b، از همان ابتدا «سنتی» در باب مدارا شکل گرفت که حاکمان در طول زمان کمابیش آن را رعایت کردند؛ البته این نافی جریان‌های انحرافی خشونت‌طلب در جهان اسلام، به‌خصوص در زمان حاضر، نیست که با بدفهمی و فرصت‌طلبی موجب اسلام‌هراسی در غرب شده‌اند.