جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

این کتاب مرورى است كوتاه بر علائم ظهور حضرت مهدى(عج) و حوادث مقارن با آن.

كتاب الغيبة في الإمام الثاني عشر القائم الحجة، اثر سید اسدالله بن محمدباقر موسوی شفتی، کتابی است پیرامون امام دوازهم شیعیان و ویژگی‌های ایشان که با تحقیق سید مهدی شفتی، منتشر شده است. نگارنده در این کتاب با استناد به روایات و تحقیق در متون دینی، درباره مسئله غیبت و چگونگی آن، بحث و گفتگو کرده و طی آن اقوال و احادیث گوناگون را درباره غیبت و حیات امام مهدی(عج) مطرح نموده است. این کتاب، مشتمل است بر بسیاری از مباحث مطرح‌شده در آیات، روایات، داستان‌ها و حکایات فراوان مربوط به شئون مختلف امام دوازدهم(عج)، از قبیل: اثبات ولادت و امامت تا مبحث غیبت و ظهور و تشکیل حکومت و شرح حال، اوصاف، سیره و احکام وی. مؤلف، موسوعه ارزشمندی را در سه جلد، به رشته تحریر درآورده است. جلد نخست این موسوعه که به چاپ رسیده است، به بحث از امامت و امام اول پس از پیامبر(ص) اختصاص یافته است. در جلد دوم که هنوز چاپ نشده، به بحث پیرامون امامت در اخبار دال بر امامت ائمه دوازده‌گانه، پرداخته شده است. در این جلد، از کتبی مانند «الطرائف» سید بن طاووس، «الصواعق» ابن حجر، صحیح مسلم و بخاری و شرح ابن ابی‌الحدید، استفاده شده است. صاحب «الذریعه» این کتاب را «مناقب الأئمة» و «منتخب المناقب» نامیده، درحالی‌که مؤلف در پشت نسخه خطی آن، به خط خود آن را «منتخب الصحاح من مؤلفات الأحقر» نامیده است. در جلد سوم که کتاب حاضر می‌باشد، به‌صورت مفصل، به آیات و روایات واردشده در شأن امام دوازدهم(عج) پرداخته شده و در این زمینه، از دلایل امامت آن حضرت، علت انکار بقای ایشان توسط منکرین، دلایل رد این انکار و اخبار دال بر وجود آن حضرت و اینکه از نسل حضرت علی(ع) و امام حسین(ع) می‌باشد، سخن به میان آمده است. کتاب با مقدمه مفصلی از محقق آغاز شده است. در این مقدمه، ابتدا به معرفی کتاب پرداخته شده و سپس، به برخی از ویژگی‌ها و خصوصیات آن اشاره و در پایان، شرح حالی از مؤلف ارائه گردیده است. مطالب نیز در سه باب «لزوم غیبت»، «دلایل غیبت» و «یاران حضرت همراه با صفات آنان» تدوین شده است.

أصول السنة، اثر عبدالله بن زبیر حمیدی (متوفی 219ق)، رساله‌ای است کوچک و مختصر، اما مفید و ارزشمند، متضمن اعتقادات اهل سنت و جماعت و نقد آرای مخالفان آنها که با تحقیق مشعل محمد حداری، منتشر شده است. آنچه نشان‌دهنده اهمیت و ارزش رساله حاضر می‌باشد، علاوه بر اهمیت موضوع و جایگاه مؤلف آن در میان ائمه اهل سنت، اعتماد بسیاری از بزرگان و مؤلفان بر آن در نگارش و تألیف آثار خویش و استفاده از مطالب آن در ابواب مختلف اعتقادی و استشهاد به اقوال امام حمیدی است. این رساله، علی‌رغم حجم کم و اختصار مطالب، از این جهت نیز دارای اهمیت می‌باشد که تبیین‌کننده عقاید امام حمیدی و آشکارکننده حمایت و تلاش او در گسترش سنت و دعوت به آن است. در تمامی نسخ خطی، رساله حاضر، بلافاصله پس از مسند حمیدی ذکر شده و پس از آن، سماعات آمده است که این دلیل، نشان‌دهنده صحت انتساب این اثر، به حمیدی می‌باشد. علاوه بر این موضوع، سلسله اسناد متصل به مؤلف و استشهاد برخی از ائمه اهل سنت به اجزا و مطالب این رساله، از جمله ابن تیمیه در «مفصل الاعتقاد»، ذهبی در «العلو للعلي الغفار» و «تذكرة الحفاظ»، نشان‌دهنده صحت انتساب آن به حمیدی می‌باشد. کتاب با مقدمه مفصلی از محقق آغاز گردیده است؛ به‌گونه‌ای که این مقدمه، بیش از نیمی از مطالب را به خود اختصاص داده است. در این مقدمه، ابتدا به موضوع و اهمیت رساله اشاره گردیده و سپس ضمن تشریح اقدامات تحقیقی صورت‌گرفته در آن، شرح حال نسبتا مفصلی از مؤلف، در اختیار خواننده قرار گرفته و در پایان، ضمن توصیف نسخ خطی کتاب، به اثبات صحت انتساب آن به مؤلف، پرداخته شده است. از جمله مطالبی که در کتاب مطرح گردیده، ارزش ایمان به قدر الهی است. در این زمینه، حمیدی سنت را ایمان شخص به قدر دانسته است، اعم از خیر و شر و یا تلخ و شیرین آن و بداند که آنچه به او رسیده، نمی‌توانسته از او تخطی کند و آنچه از او تخطی کرده، نمی‌توانسته به او برسد و همه اینها قضایی از جانب خداوند است.

کتاب در زمینه عرفان اسلامی و معنویت بودایی ومقایسه تطبیقی آن دو می باشد