مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

‫آيات ولايت براساس روايات شيعه، در اثبات امامت و فضيلت اهل بيت? است و طبق روايات اهل سنت، در شأن آن حضرات? نازل گرديده است. مفتي محمد شفيع ديوبندي در تفسير معارفالقرآن، منکر اين معنا شده است. اين پژوهش با هدف نقد ديدگاههاي اين کتاب به انجام رسيده است. مهمترين آيات ولايت و امامت که حدود 26 آيه است، بررسي شده است و از اين ميان، آيه شريفه ولايت، تبليغ، اولوالامر، اکمال، مودت، مباهله، و انذار و هدايت، به عنوان آياتي که اصل امامت و ولايت را ثابت ميکنند، بررسي شده است. در اين آيات، نخست ديدگاه معارفالقرآن تبيين شده و سپس نقد و بررسي شده است. همچنين آيات بيانگر صفات امام ارائه شده و در هر يک، ديدگاه وي تبيين و نقد و بررسي شده است. آيات تطهير، صادقين، امامت و اوليالامر، به عنوان آيات بيانگر عصمت امام بررسي شدهاند. آيه 9 زُمَر و آيه اُذُن واعيه به عنوان آيات بيانگر اعلميت امام، آيه 25 سوره حديد و آيات سوره نبأ به عنوان آيات بيانگر عدالت و تقوا، و آيه 35 سوره يونس به عنوان بيانگر افضليت بررسي شدهاند. در پايان، آياتي از آيات امامت که به زعم نويسنده معارفالقرآن، بر خلفا تطبيق ميکنند، بررسي شده و ديدگاه وي نقد شده و ثابت شده است که امام علي عليه السلام پس از پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم با نص قرآن، اولي به تصرف است و خليفه بلافصل پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم و صاحب عصمت و نفس پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم است و مودت و ولايت ائمه? بر همه مسلمانان واجب است. شايان ذکر است که بيشتر شبهات محمد شفيع، به واسطه ديدگاه علماي اهل سنت پاسخ داده شده است و از نظر ايشان نيز، آيات ياد شده در شأن امام علي عليه السلام نازل شده و بر امامت آن حضرت دلالت دارند. نتيجه اينکه با استدلالهاي محکم علماي اسلامي از قرآن و روايات متواتر و قرائن تاريخي، ديدگاههاي اين مفسر مردود و مصداق آيات امامت و ولايت، امام علي عليه السلام و اولاد طيب و طاهر آن امام همام? هستند.

‫مدارا به معناي ملايمت و بردباري در برابر رفتار ديگران و قاطعيت به معناي اجراي مناسب قانون و بهره گرفتن از قدرت مشروع در جهت اجراي عدالت، دو دستور اخلاقي – اجتماعی قرآن است، اين دو دستور بر يك سري مباني و اصول بنيادي استوارند، از جملة اين اصول مي توان به، اعتقاد به خدا ، رحمانيت خدا، تقرب به صفات الهي، اجتماعي بودن انسان، هدايت پذيري انسان، كرامت انسان، خدامحوري و نفي اومانيسم، عدالت و... اشاره كرد. مداراي قرآن دايره اي به گستردگي مدارا با كفار و مشركان تا مدارا با هم كيشان دارد؛ رفتار نيك، پرهيز از هر گونه كلام ناپسند، شرح صدر، قبول پناهندگي و... از جمله جلوه هاي مداراي مسلمين با مشركان و كفار است. مجادله احسن، فراخواني به مشتركات ديني، دعوت به گذشت وصبر، از جلوه هاي مدارا با پيروان ساير اديان الهي است. دستور به عفو، صفح، نادیده انگاری خطاها، پاسخ بدی به خوبی، صبر و ...، در ارتباط با برخورد مسلمین با یکدیگر نیز، مورد سفارش اکید قرآن است؛ البته مداراي بي قيد و شرط را هيچ عقل سليمي نمي پذيرد، اگر در جايي مدارا باعث شكسته شدن حقوق الهي يا موجب تقويت جبهه باطل گردد يا عدالت را پايمال کند در اين گونه موارد مدارا جايز نيست و برخورد قاطعانه ضرورت مي يابد؛ اما بر خلاف مدارا كه توصيه حداكثري به آن است، قاطعيت در موارد ضرورت، در ارتباط با عوامل ناامني اجتماعي و...، صورت مي پذيرد؛ نکته اساسی در این زمینه این است که، عملكردها ي قاطعانه به تصريح قرآن بايد در چهار چوب عدالت صورت گيرد. از جمله موارد قاطعيت، قاطعيت در اصول به معناي نرمش ناپذيري با معاندان ارزش ها و اصول اسلامي است، عدم مدارا با اين گروه داراي مراتبي چون نهي از دوستي، نهي از اطاعت و موافقت عملي و زباني و لزوم برائت است. آخرين مرحلة عدم مدارا و تحمل در قرآن، جهاد با دشمنان دين حق است، جهاد به عنوان نمادي از استواري و قاطعيت در قرآن مطرح و داراي شرائط و اهداف مشخص است. از ديگر موارد اعمال قاطعيت، قاطعيت در احكام جزائي اسلام است، احكام جزائي اسلام، مجازاتي است كه خداوند متعال براي پاسداري از اخلاق افراد و جامعه به تناسب جرم و اهميت آن وضع نموده است، مانند مجازات قصاص، سرقت، زنا و ... واژگان كليدي: مدارا، عفو، صفح، تساهل و تسامح، قاطعيت، خشونت