جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

بنابر نقل سیدرضی امام علی(ع) در ضمن چهار خطبۀ 36 ،58، 122 و 127 خوارج را مورد خطاب قرار داده است. از آنجا که حضرت، خوارج را افرادی گمراه می‌دانست، پیوسته می‌کوشید اندیشۀ انحرافی آنان را از راه گفتگو و منـاظره اصـلاح کنـد.پژوهش حاضر درصدد است با پرداختن به گفتگوی امام علی(ع) با خوارج وبا بهره‌گیری ازنظریۀ کنش گفتار «جان سرل»، تحلیلی ازانواع کنش‌های گفتاری پنجگانه؛کنش گفتاری اظهاری، اعلامی، ترغیبی، عاطفی و تعهّدی، ارائه نموده و با تحلیل داده‌های به دست آمده، خوانشی نو از این گفتگو-ها ارائه نماید. نویسندگان در پژوهش حاضر بر آن هستند انواع کنش‌های گفتاری موجود در این گفتگوها و نوع بسامد و نتایح آن ها را شناسایی نماید .یافتۀپژوهش نشان می‌دهد در مجموع 71 پاره گفتار، کنش‌گفتاری اظهاری از بیش‌ترین و کنش‌گفتاری اعلامی از کم‌ترین بسامد برخوردار بوده است. به نظر می‌رسد مهم‌ترین عامل موثر بر فزونی کنش‌گفتاری اظهاری، شبهه افکنی و تشویش اذهان عمومی از سوی خوارج و لزوم پاسخ‌گویی به شبهات آنان بوده است.امام (ع) قصد داشت با پاسخ‌هاى بسیار روشن و منطقى، اشتباهات خوارج را آشکار سازد. بنابراین کنش گفتاری اظهاری با هدف و مقصود گویندة سخن در خطبه‌ها متناسب و همگون است.

مسألۀ امامت یا خلافت، بر خلاف مدعای برخی دگراندیشان صرفا یک مسئلۀ تاریخی، به تاریخ سپرده شده نیست؛ بلکه یک جریان مستمری است که بر اخلاق، فقه، عقائد و حتی نیات و گرایشات(سبک زندگی) طرفین مخاصمه تأثیر گسترده دارد. اثبات حقانیت امام علی(علیه‌السلام) از طرق مختلف وظیفه هر شیعه‌ای است. از جمله این طُرُق، بیان مطاعن خلفاء در مقابل انبوه فضائل امام علی(علیه‌السلام) است. یکی از این مطاعن، تخلف صحابه از جیش اسامۀ و لوازم و تبعات آن است. هدف این مقاله که به روش کتابخانه‌ای مستند و به روش تحلیلی- تبیینی ارائه می‌شود، بررسی و تبیین دلالت تخلف صحابه از جیش اسامه، بر مطاعن خلفاء و افضلیت امام علی می‌باشد. حاصل اینکه این جریان، ریشه در بینش و گرایش متخلفان از یک‌سو و اغراض و اهداف ایشان از سوی دیگر دارد. اجتهاد مقابل نص برای تخلف از جیش اسامه، سبب مراجعت ایشان به مدینه، منع اعطاء لوح و و تشکیل سقیفه برای غصب خلافت شد. این پِیجِ تاریخی خاص سبب تشتت میان مسلمین و انحراف خلافت گردید. این عملکرد از این حیث مطاعن خلفاء محسوب می‌شود که به دلالت تضمنی، دال بر تخلف از دستور صریح قرآن کریم بر اطاعت مطلق از نبی بوده، خود این امر مستلزم سلب عنوان خلیفه نبی است، زیرا مشروعیت خلافت، مسبوق به اطاعت محض نسبت به مستخلف‌عنه است. در حالی‌که امام علی ین سرسپردگی را در همه مواضع به اثبات رسانیده و در این جریان نیز از اول ایشان مستثنی شده و بر خلاف شیوخ صحابه، تحت رایت اسامه جوان قرار نگرفته است.

«دابّة من الأرض» در آیه 82 سوره نمل ذکر شده است. عموم مفسران اهل‌سنت آن را حیوانی خارق‌العاده دانسته‌اند که در آستانه قیامت خروج خواهد کرد و برخی از ایشان تنها جنبه حیوانی دابّه را پذیرفته و درباره جزئیات آن توقف کرده‌اند. اما در تفاسیر شیعه، اغلب امام علی، مصداق دابّة و زمان خروج او آستانه قیامت یا رجعت ذکر شده است. طبق هر دو نظر، دابّة با مردم گفت‌وگو نموده، یا آنان را مجروح و یا به نسبت ایمان و کفرشان علامت‌گذاری می‌کند. این پژوهش با رویکرد توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر شواهد درون‌متنی، شامل سیاق و آیات هم‌موضوع و نیز شواهد روایی و تاریخی، به نتایجی نو در چگونگی اثبات مفهوم و مصداق «دابّة الأرض» دست یافته است. بر این اساس، نتیجه پژوهش این است که مصداق مفهوم دابّه، امام علی و زمان خروج او نیز جنگ بدر بوده است که ایشان نقش تعیین‌کننده در آن نبرد داشته و موجب هلاکت ده‌ها تن از سران مشرک گردیده است.

اسلام به مثابه دریای پهناور از اندیشه و تفکر، گرایش های سترگ و غنی بسیاری را درخود جا داده است. و هر روز برگستردگی آن‌ افزوده می گردد. از دامنه این دین مبین اسلام، عالمان، دانشمندان و شخصیت های شخیص و بزرگی علمی رشد یافته، که آثار نفیس و ارزشمندی را برای بشریت و آینده گان به جا گذاشته است. میرحسین میبدی یزدی، یکی از شخصیت های علمی قرن نهم هجری. با خلق اثر نفیس خویش تحت عنوان، شرح دیوان منسوب به حضرت امیرالمومنین علی(ع)، اشعاری را از ایشان نقل و به فارسی برگردانده است. میبدی دارای مذهب شافعی و دارای گرایش تسنن دوازده امامی بوده است. ایشان در کتاب شرح دیوان در مورد جایگاه ائمه اطهار مطالبی را نیز گنجانیده است. میبدی هرچند دارای مذهب شافعی بوده، اما دارای گرایش علوی بوده است. آثار او مملو از اظهار محبت و ارادت به اهل بیت گرامی پیامبر (ص) است.

نتایج و دست آورد ها باید بیایند در چکیده برای به دست آوردن پاسخ سوالات و شبهات در نظام اندیشه توحیدی در کلام امیر المومنین در پاره ای از روایات به نظر می رسد باید ابتدا تعریف درستی از هستی و انسان و ساختار وجودی داشته باشیم تا بتوانیم با در کنار هم قرار دادن این دو مولفه پاسخ گوی سوالات باشیم. دین ما دینی معقول است که در طی پژوهش به این نتیجه رسیدیم مبانی عقلانی دین در رابطه با انسان و جهان و عالم را با کمک فلسفه الهی قابل فهمیدن است که همین فلسفه الهی چیزی خارج از بیان دینی نیست اما در برشی دیگر و فایده آن این است که؛ می توان به کمک این فلسفه الهی به دریافت درست و کامل تری از احادیث و اندیشه اهل بیت دست پیدا کرد. ما در این پژوهش ابتدا به سراغ فلسفه الهی رفته ایم تا بتوانیم در کنار احادیثی که در دسترس ما هستند فهم صحیحی به دست بیاوریم از آن که ما در کجای هستی قرار داریم. در این پژوهش سعی شده است به بررسی برخی گزاره هایی در رابطه با انسان و عالم بپردازیم و در ادامه آن تفسیر درستی از معنای بعضی گزار ها که در ظاهر دارای تناقض هستند بپردازیم و انسان را در این عالم تنها محدود به دنیای مادی ندیده ایم بلکه به عنوان انسانی که دارای قوس صعود و نزول است نگاه کرده ایم و به عنوان مثال عالم را می توان با در نظر گرفتن دو نوع نگاه تحلیل کرد؛ با در نظر گرفتن عوالم مجرد دیگر یا بدون در نظر گرفتن عوالم مجرد. در این پژوهش به نظر می رسد بعد از دریافت اندیشه ای نظام مند بر اساس این شناختی که حاصل شده می توان با علوم مختلف ارتباط برقرار کرد. رابطه ای که برای علم و دین می توان در نظر گرفت بحث مبنا قرار دادن فکر و نظام فکری است که به هر صورتی باشد و به هر صورتی جهان بینی دینی و نظام اندیشه دینی شکل بگیرد پایه ای است برای فکر انسان و فکر انسان نیز پایه و اساسی می شود که مبنا قرار می گیرد برای حرکت به سوی علم و اختراعاتی که در ذهن دارد و می خواهد به آن برسد.

اهمیت هدایت انسان در اسلام، تا بدانجا است که مساوی با هدایت و زنده شدن تمامی انسان‌ها شمرده شده است. همچنین اهمیت هدایت انسان، از دستورات خداوند در تبیین رسالت پیامبران و تلاش آنان به ویژه پیامبر اکرم (ص) برای هدایت افراد و بیان پاداش‌های اخروی برای مبلغان دین روشن می‌شود. یکی از مهمترین راه‌های هدایت، تبلیغ است؛ تبلیغ به معنای رساندن پیام، خبر یا فکر، به روح و فکر کسی است و لازمه آن، خوب شناساندن و رسانیدن است و تدریجی بودن آن، علاوه بر طبیعت و لازمه‌اش، از لغت تبلیغ نیز برداشت می شود. همچنین دقت در سیره ائمه و تبلیغ‌هایشان و افراد اعزامی از جانب ایشان و سکنی گزیدن آنها در مکان تبلیغ، تدریجی بودن تبلیغ را می‌رساند. تبلیغ و رساندن پیام یا فکر، علاوه بر گفتار، در عرصه رفتار و عمل نیز می تواند صورت بپذیرد؛ بلکه در مواردی نیز می تواند تأثیر بیشتر و گویاتر از مرحله زبانی داشته باشد. تبلیغ که وظیفه اصلی پیامبران الهی و امامان بوده است، در طول دوران زندگی امام علی (ع) نیز به وضوح قابل مشاهده است؛ بنابراین دغدغه دین و دین‌داری و هدایت مردم، در رفتار امیرالمؤمنین بروز دارد. دستاورد اعزام ایشان به یمن از جانب پیامبر اکرم (ص) گسترش و نفوذ اسلام در آنجا بود و مردم یمن به ویژه قبیله همدان و مذحج شیفته امام شدند و بعدها در شمار نزدیک‌ترین یاران امام در کوفه گردیدند. همراهی با پیامبر اکرم (ص)، پیشتازی ایشان در دین اسلام، جایگاهشان نزد خاتم الانبیاء و سفارش-های ایشان نسبت به امام و همچنین ممتاز بودن امام به ریاست جامعه اسلامی و گسیل افراد برای تبلیغ به مناطق مختلف، همگی از مواردی است که سیره تبلیغی ایشان را حائز اهمیت می‌کند. امیر سخن بودن ایشان و سخنان رسیده از ایشان در نهج البلاغه و غیر آن و همچنین همسویی رفتار با گفتار از موفقیت های امام در امر تبلیغ، محسوب می شود. جمله «پیش از آنکه مرا از دست دهید بپرسیدم»، بارها از امام نقل شده و علاوه بر دانش گسترده و علم غیب ایشان، پیشقدم شدن ایشان در تبلیغ دین را می‌رساند. بخش قابل توجهی از مأموریت تبلیغی ایشان به وسیله خطابه، نامه، موعظه، مناظره و شعر بوده است. از آنجا که تبلیغ، هنر زیبا نشان دادن تعالیم دینی است، ایشان از روش‌های مختلفی مانند طرح مثال‌ها و تشبیه‌های متفاوت، طرح سؤال و مقایسه بین افراد و یا جبهه حق و باطل بهره برده است. همانطور که از زبان نرم و لین، وام می‌گرفت، از انذار و توبیخ و هشدار و گاه بیدارسازی عقل و فطرت بهره می‌جست. البته در تمام این روش‌ها، سخنان با توجه به مخاطبان تنظیم می‌شد. از نکات مهم در سیره تبلیغی امام زبان واقع‌گویی ایشان بود؛ گفتار خود را با کردارش تأیید و تصدیق می‌کرد و پند و توصیه‌ای از زبان ایشان خارج نمی‌شد مگر آنکه آن را عملی می‌ساخت و در بسیاری از اوقات، بدون آنکه سخنی بر زبان جاری کند، با کردار حجت و سرمشق می شد. به عنوان نمونه همان طور که می‌فرمود حق در مرحله گفتار، وسیع‌ترین و در عمل، تنگ‌ترین است، در دوران حکومت چند ساله، حق مداری و عدالت ایشان زبانزد همگان است و آن را در عمل پیاده‌سازی کرد و موارد زیادی از سیره ایشان مؤید این مطلب است. شاید بتوان گفت گفتمان غالب در نهج البلاغه، عدالت‌گرایی، پرهیز دادن از دنیای مذموم و دعوت به زهد و تبیین اینهاست که در سیره عملی آن حضرت نیز جریان کامل داشت. نمونه دیگر سیره عملی امام فروتنی ایشان، علی رغم جایگاه امامت و حاکمیت و ریاست است. هزینه کردن از مال، جان و آبرو، گواه دیگری بر این گزاره است؛ ایشان در ماه رمضان هر شب مردم را به شام دعوت می‌کرد و به آنها گوشت می‌خورانید و خود از آن غذا استفاده نمی‌کرد و پس از صرف شام برای آنها تبلیغ دین و موعظه می‌کرد و خطبه می‌خواند. ایشان در مواجهه با مخالفان‌ نیز انصاف را رعایت می کرد و اگر حسنی داشتند، آن را بیان می کرد. امام ناگزیر تبلیغ دین برای بسیاری از مناطق را به نیروها و شاگردان می سپرد و در این میان، به توانمندی و شایستگی افراد و همچنین نیاز منطقه توجه داشت و پیش از گسیل آنان، سفارش‌هایی را انجام می‌داد که بسیاری از آنان به صورت مکتوب به ما رسیده و دارای نکات ارزنده‌ای است. مبانی و اصول، مجموعه قواعد کلی حاکم بر آموزه‌هاست و تقریبا در تمامی روش‌های تبلیغی ایشان جاری است و روش، راه و شیوه بکارگیری این مبانی و قواعد کلی است. بنابراین اصولی بر سیره تبلیغی امام (ع) حاکم بود که برخی از آنها عبارتند از: استناد به قرآن و پیامبر اکرم، تبیین دین و اعتقادات، بهره گیری از شیوه های شرعی و اخلاقی و هنری و آشنایی با تبلیغات دشمن و تاکتیک‌هایش و راهکارهای ضد دینی آنان و بهره-برداری از آن به نفع دین، ترجیح رضای خدا بر خلق و تقدم حفظ دین مبلغ بر دیگران یعنی علی‌رغم اهمیت هدایت افراد، نباید در فرد هدایت کننده و دین وی خللی ایجاد شود، استمرار و تدریج، شبکه سازی تبلیغی و تربیت شاگردان مختلف و سازماندهی ایشان، قاطعیت در اصول در عین مدارا. با توجه به تفاوت انسان‌ها امام از قالب ها، ابزارها و روش های مختلفی برای تبیین و تبلیغ دین استفاده می کردند: خطابه(برهان، موعظه و جدل)، مناظره، نامه،بهره گیری از روش های هنری و ادبی، ایجاد بیم و امید، ارائه جایگزین و راه گریز در نهی‌ها، الگوسازی. امام برای کسانی که هدایت مردم و ابلاغ دین را بر عهده می‌گرفته‌اند، ویژگی‌هایی را لازم می‌داند و توصیه‌هایی بیان می‌دارد: حق-مداری، بصیرت و تیزبینی، شرح صدر و صبر در مسیر تبلیغ دین، استفاده از تجربه و مشورت دیگران، رعایت آداب و عرف مکان تبلیغ، خیرخواهی و دلسوزی، همسویی رفتار و گفتار، صداقت. در این پژوهش، تلاش می‌شود با تمرکز بر گزاره‌های به ثبت آمده از امام علی (ع) و مرتبط با تبلیغ دین، مبانی و روش‌های سیره تبلیغی امام علی (ع) استخراج شود و ویژگی‌های مبلغ دینی در کلام امام علی(ع) به دست آید.

تحریف شخصیت افراد برجسته از جمله ابزارهای جنگ روانی است که همواره مورد توجه ستمگران در راه تجاوز و تضییع حقوق دیگران بوده و خسارت زیادی را بر جامعه اسلامی تحمیل کرده است. مخالفان حق در رهگذر همین تبلیغات مسموم دست به تحریف حقائق زده و گاه با تحریک افراد علیه فرد هدف، خون هایی به ناحق ریخته و حقائقی را وارونه به مردم جلوه داده اند. امام علی علیه السلام شخصیتی بی بدیل و نمونه در تاریخ است. اما کمتر شخصیتی را در طول تاریخ اسلام می توان یافت که مانند امام علی علیه السلام مورد ترور شخصیت قرار گرفته باشد. دشمنان نه تنها فضائل او را مخفی کردند، بلکه بجای آن برایش رذائل تراشیدند، حتی برخی از دوستان نیز از ترس جانشان به اخفای فضائل او تن در دادند. بخشی از شبهاتِ پیرامون شخصیت امام حتی در عصر امروزی هم مشاهده می شود و حتی در بین شیعیان نیز رواج دارد. به عنوان مثال، هنوز نسبت به ویژگی های ظاهری امام علی علیه السلام، مسئله بطین بودن ایشان مطرح است. ضرورت پاسخ و تبیین این موارد، نگارنده را بر آن داشت تا این موضوع را انتخاب و دست به تحلیل و مقایسه آثار تاریخی مجعول با تاریخ صحیح و نهج البلاغه بزند تا واقعیت شخصیت امام روشن گردد. قابل ذکر است که امام علی علیه السلام در بیش از صد مورد از نهج البلاغه نسبت به تحریف شخصیت خود پاسخ داده اند. در این پژوهش که به روش توصیفی ـ تحلیلی صورت گرفته، با محور قراردادن نهج البلاغه و دفاعیات امام علی علیه السلام از خود، بخشی تحریفات نسبت به شخصیت امام در بخش های سیاسی، فیزیکی، تاریخی، اخلاقی، عقیدتی و علمی مورد بررسی قرار گرفته تا حقیقت شخصیت امام علیه السلام، مشخص و لکه های شک و شبهه از شخصیت والای امام برطرف گردد. آنچه مشخص است این است که دشمنان امام علی علیه السلام در راستای تخریب شخصیت ایشان، از هیچ تلاشی و هیچ اقدامی فروگذار نکرده است و در طول سالیان متمادی، همواره امام را مورد هجمه قرار داده. نتیجه این پژوهش آنکه با وجود تمام این اقدامات، خورشید فروزان امامت و ولایت امام علی علیه السلام به قدری نورانی و متجلی بود که با وجود همه این تلاش ها، باز آسمان اسلام و تشیع را روشن نگاه داشته و گرچه در کوتاه مدت، دشمنان لکه ابری در برابر این خورشید قرار دادند، اما با گذشت زمان شکست قطعی دشمن در نبرد در این عرصه مقابل امام علی علیه السلام نیز مشخص و به همه اثبات شد.

امیر‌مؤمنان علی (علیه السلام) مانند هر حاکمی موافقان و مخالفانی داشته است. برخی مخالفان از معتقدان همراه و برخی از دشمنان لجوج و سرسخت هستند. شناخت نگاه و سیره و روش برخورد امام (علیه السلام) با اندیشه‌های غیر‌همسو برای پیروان آن حضرت که بر مسند مدیریت جزئی و کلان نشسته‌اند، می‌تواند به عنوان اسوه و الگو قرار گیرد. آنچه از سیره و فرمایش‌های بر جای مانده از آن حضرت استفاده می‌شود، نگاه هدایت‌بخشی به آحاد جامعه است. بر این پایه امام علی (علیه السلام) هیچ‌گاه در پی نابودی و حذف مخالفان و دشمنانش به مفهوم رایج آن برنیامد بلکه همواره سعی بر آن داشت که ابتدا از طریق مواجهه ایجابی، به راهنمایی آنان بپردازد تا در مسیر حق و صراط مستقیم قرار‌گیرند اما هنگام بی‌ثمر بودن این شیوه، به ناچار مسیر برخورد سلبی را در پیش می‌گرفتند. در این تحقیق به روش توصیفی تحلیلی و مطالعه اسناد کتاب‌خانه‌ای و در پاسخ به چگوگی شیوه مواجهه حضرت با اندیشه‌های غیر‌همسو، از بررسی کلام امیر‌مؤمنان (علیه السلام) نتیجه می‌شود: شیوه‌های ایجابی برخورد با اندیشه‌های غیر‌همسو بر حسب نوع شخصیت متغیر بوده و حضرت برای هر کدام از این اشخاص و گروه‌ها راهکاری متفاوت ارائه فرموده که اغلب با مدارا، بصیرت‌افزایی، ارشاد و ... همراه است. همچنین مهمترین شیوه آن حضرت (علیه السلام) در مواجهه سلبی با اندیشه‌های غیر‌همسو، عدم مماشات، افشاگری و تقابل است.

انگیزه نگارش این نوشتار، خلأیی بود که در شناخت اصحاب امیرالمؤمنین علیه السلام احساس کردم، روشن است که نورانیت گونه وفادار از آنها، کاملا ناشی از، نور وجود امیرالمومنین علی علیه السلام است که بر جهان می تابد، و پرتوهای آن سراسر هستی را فرا گرفته است، از این رو، معرفی این گونه از یاران امیرالمؤمنین علیه السلام برای شناخت آن امام علیه السلام بزرگوار نیست. همچنین معرفی آنان فضیلتی به امام نمی افزاید ، زیرا خود آن حضرت سرچشمه همه فضایل و کمالات است و نورانیت این یاران برگرفته از آن امام همام است. ما در این نوشتار تنها به گونه شناسی اصحاب، کارگزار و والیان آن حضرت نپرداخته ایم. بلکه خصوصیات، رفتار سیاسی و عقیدتی آنها بخشی از بحث ما بوده است. این تحقیق اصحاب را به سه گونه تقسم کرده است: گونه نخست: اصحاب وفادار به امام علی علیه السلام، گونه دوم : اصحابی که زمانی با آن حضرت بودند اما به دلایلی از حضرت جدا شدند، گونه سوم: اصحابی که به دلایل فریب دنیا خوردند وعلیه امام (ع) شوریدند. همچنین اصحاب امام از لحاظ عقیده به سه گروه تقسیم شده اند: دسته اول : اصحابی که به امامت امام(ع) از طریق نص و وصایت اعتقاد دارند، دسته دوم: اصحابی که نسبت به امام مبتلا به غلو شدند. دسته سوم : اصحابی که معتقد به امامت امام (ع) از طریق شورا و بیعت بودند. این تحقیق دارای چهار فصل و یک خاتمه است. در فصل اول، کلیات ، ادبیات موضوع و تعریف برخی از مفاهیم کلیدی بیان شده است؛ در فصل دوم، جریان شناسی تاریخی عصر خلافت امیرالمومنین(ع) به صورت مبسوط بیان شده است؛ در فصل سوم، گونه شناسی سیاسی یاران امام علی (ع) بیان شده است؛ در فصل چهارم، گونه شناسی عقایدی یاران امام علی بیان شده است؛ و در خاتمه جمع بندی نهایی دسته بندی شده است.

صفات چهارگانه تاریک شخصیتی به عنوان ویژگی‌های منفی و مخرب در روابط بین فردی و عملکرد اجتماعی شناخته شده‌اند. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر چهار صفت تاریک شخصیتی (خودشیفتگی، جامعه‌ستیزی، ماکیاولیسم و دیگرآزاری) بر رفتار و سرنوشت انسان و تجلی آن در کلام امام علی (علیه‌السلام) در نهج‌البلاغه می‌باشد. روش تحقیق در این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی بود. روش جمع‌آوری داده‌ها به صورت کتابخانه‌ای و اسنادی بود. مهم‌ترین ابزار جمع‌آوری داده‌ها استفاده از فیش‌برداری بود. نتایج نشان داد که امام علی (علیه‌السلام) با بینش عمیق خود، به خوبی آثار و پیامدهای منفی این صفات را بر فرد و جامعه شناسایی و تبیین کرده است. ایشان با استفاده از تمثیل‌ها و حکمت‌های بلیغ، راهکارهایی برای مقابله با این صفات و دستیابی به فضایل اخلاقی ارائه داده‌اند. در نتیجه این پژوهش می‌تواند در حوزه‌های روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و اخلاق کاربردی مورد استفاده قرار گیرد و به درک بهتر رابطه میان صفات شخصیتی و سرنوشت انسان کمک کند.