جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

مسئله: این پژوهش به بررسی و نقد دیدگاه‌های اندیشمندانی همچون دهلوی، جابری و سروش درباره مسئله معراج پیامبر اکرم (ص) می‌پردازد و با استناد به تفاسیر قرآن و سایر دیدگاه‌های انتقادی، آن‌ها را ارزیابی می‌کند. هدف: دستیابی به درکی صحیح و جامع از نحوه وقوع معراج پیامبر اکرم (ص) است. روش: این پژوهش در مرحله گردآوری داده‌ها، به شیوه کتابخانه‌ای انجام‌شده و در مرحله طبقه‌بندی و استناد داده‌ها، از نوع اسنادی است که بر اساس متون پژوهشی، شامل کتاب‌ها، مقالات و دیگر منابع معتبر است و ازنظر تجزیه‌وتحلیل، روش پژوهش حاضر، تحلیل محتوای کیفی است که در آن دیدگاه‌های اندیشمندان و مفسران با رویکردی تطبیقی و انتقادی مقایسه و با بهره‌گیری از استدلال‌های منطقی و شواهد متنی، نقد و بررسی می‌شود. یافته‌ها: تحلیل‌های انجام‌شده نشان می‌دهد که اندیشمندان نامبرده، معراج را تجربه‌ای روحانی یا رؤیاگونه تلقی می‌کنند که در بستر خواب رخ داده است. در مقابل، مفسران قرآن، به‌ویژه علامه طباطبایی، با استناد به آیات قرآن، روایات و مبانی عقلی، معراج را رخدادی واقعی می‌دانند که در دو مرحله، یعنی در خواب‌وبیداری، به وقوع پیوسته و افزون بر بُعد روحانی، جنبه جسمانی نیز دارد. نتایج: پژوهش نشان می‌دهد که دیدگاه اندیشمندان با دیدگاه مفسران، به‌ویژه نظر علامه طباطبایی، همخوانی ندارد. این دیدگاه از جنبه‌های مختلف موردنقد قرار گرفته است، ازجمله: عدم تطابق با ظاهر آیات قرآن و روایات متواتر و همچنین ناسازگاری برخی استدلال‌های اندیشمندان با مبانی عقلی و فلسفی.

محققان اسلامی در دوره‌های مختلف گذشته در باره اصل وحی تحلیل‌های کلامی، فلسفی، وعرفانی تحقیقات ارزشمندی انجام داده اند. رویکرد معروف میان آن ها در این زمینه این است که وحی یعنی الفاظ و محتوای آیات قران کریم هردو قدسی الهی و از خداوند متعال است و پیامبر(ص) کلام الهی را از عالم ملکوت دریافت نموده و به عالم ملک ابلاغ میکند؛ اما برخی از روشنفکران معاصر با پیش فرض‌های خاصی، وحی رابه گونه دیگر تحلیل کرده و آن را از هویت اصلی غیبی و الهی بودن آن جدا ساخته و بشری دانسته است. این گونه برداشت‌ها منجر به عدم مصونیت کلام وحی (قرآن) از احتمال خطا و نسیان می‌شود. طبق این فرض احکام و قوانین و دستورات دینی، یقینی و قطعی نمی‌باشد. و این بر خلاف باورها و اعتقادات مسلمانان است. موضوع جستار حاضر بررسی حقیقت وحی و بررسی وساطت پیامبر اسلام(ص) در فرایند وحی است که در بخش اصلی این تحقیق مسائل مهم ذیل مطرح ومورد واکاوی قرار گرفته است: سرچشمه وحی ماورای عقل، موهبت الهی وخدادادی است یا نبوغ بشری؟ نقش پیامبر(ص) در فرآیند وحی چیست؟ صرفا نقش انفعالی است و آن جناب فقط رساننده وحی بوده است؟ یا نقش فعلی داشته؟ خواه نقش فعلی یا انفعالی داشته باشد، این دو رویکرد چه لوازم و تبعاتی دارد؟

در طول ادوار تاریخ اسلام تالیفات فراوانی در علم کلام و اثبات عقاید شیعی توسط اندیشمندان دینی انجام شده است؛ از جمله این تحقیقات بحث های مربوط به مهدویت و در ذیل آن مسئله رجعت می‌باشد که از انحصارات مکتب شیعه شمرده شده است؛ به نظر می‌رسد به دلایلی از جمله: تعارضات ظاهری موجود در اخبار رجعتی و تکفیر قائلین به آن تصویر واضحی از این دوره بیان نشده و اهمیت اعتقاد به این نشانه ایمان در میان دانشمندان و شیعیان واکاوی و موشکافی نگردیده است، همچنین اندکی تالیفات در این راستا در میان مولفین، نسبت به مباحث کلامی و اعتقادی دیگر نشان دهنده این واقعیت است. یکی از مسائلی که در ذیل تبیین رجعت شایسته بررسی می‌باشد، برشمردن شاملین آن در امت‌های گذشته و امت اسلامی است که علاوه بر نبود تک نگاری در این راستا تحقیق جامع و کاملی را نیز در لابلای کتب رجعتی نمی‌توان یافت. این پژوهه در نظر دارد با رویکردی جزئی نگرانه این مسئله را برسی نماید.

پیامبر (ص) به‌عنوان اسوه حسنه والگوی متعالی برای همه انسان‌هادرهمه زمان‌ها است (الأحزاب: 21)، از این رو شناخت اوصاف و اهداف بعثت ایشان اهمیت دارد. از طرفی دین اسلام در دنیای امروز، از جهات گوناگون، مورد هجمه قرار گرفته و چهره پیامبر (ص) توسط مستشرقان و سیاست‌های صهیونیستی در جهان، مخصوصاً غرب، مخدوش و تحریف شده است. اساساً مسئله مبارزه با اسلام به‌عنوان آخرین و کامل‌ترین دین آسمانی همواره در دستور کار این جریان بوده تا از نفوذ اسلام در غرب جلوگیری کرده و از مکتب لیبرالیسم دفاع کند، به همین منظور مراکز اسلام شناسی زیادی را برای شناخت این دین و ویژگی‌های پیامبر بزرگ آن اختصاص داده‌اند. از این رو مسلمانان نیازمند شناخت بهتر سیره و روش ایشان هستند تا با این شناخت و معرفت، علاوه بر روشنگری، به سطح بالاتری از تبعیت از این الگوی بی نظیر دست پیدا کنند. توجه و شناخت اوصاف پیامبر (ص)، از لسان نزدیک‌ترین فرد به ایشان، یعنی امام علی (ع) شخصیت و رسالت نبوی را مبرهن می‌سازد. همراهی امام علی (ع) با پیامبر (ص)، چه قبل و چه بعد از بعثت، بر کسی پوشیده نیست. خود آن حضرت در این باره می‌فرمایند: «و قد علمتم موضعی من رسول اللّه (ص) بالقرابه القریبه و المنزله الخصیصه وضعنی فی حجره و انا ولد یضمّنی الی صدره و یکنفنی فی فراشه و یمسّنی جسده و یشمّنی عرفه و کان یمضغ الشّی‌ء ثم یلقمنیه و ما وجد لی کذبه فی قول ولاخطله فی فعل...و لقد کنت اتّبعه اتباع الفصیل اثر امّه یرفع لی فی کلّ یومٍ من اخلاقه علماً و یأمرنی بالاقتداء به؛ (نهج‌البلاغه، خطبه 192) شما موقعیت مرا نسبت به رسول خدا در خویشاوندی (و همراهی و مقام و منزلت) نزدیک و منزلت ویژه می‌دانید، پیامبر مرا در اتاق خویش (و یا در بغل خود) می‌نشاند در حالی که کودک بودم، مرا در آغوش می‌گرفت و به سینه خود می‌فشرد و در بستر مخصوص خود می‌خواباند، بدن خود را به بدن من می‌چسباند و بوی پاکیزه خود را به من می‌بویاند و غذا را لقمه لقمه در دهانم می‌گذارد، هرگز دروغی در گفتار من و اشتباهی در کردارم نیافت. از همان لحظه‌ای که پیامبر را از شیر گرفتند، خداوند بزرگ‌ترین فرشته خود (جبرئیل) را مأمور تربیت پیامبر نمود تا شب و روز، او را به راههای بزرگواری و راستی و اخلاق نیکو راهنمایی کند. من همواره با پیامبر بودم چنان که (فرزند همراه با مادر است و) شتر بچّه با شتر است. پیامبر (ص) هر روز نشانه تازه‌ای از اخلاق نیکو را برایم آشکار می‌فرمود؛ و به من فرمان می‌داد که به او اقتدا نمایم.» به نظر می‌رسد لازمه تبیین دیدگاه‌ها و مبانی نظری و اعتقادی امام علی (ع) درباره شخصیت پیامبر (ص)، بررسی و تحلیل مضامین کلام آن حضرت است؛ چرا که به واسطه فهم گفتمان کلام علوی و تحلیل مضمون آن در موضوع اوصاف پیامبر (ص) می‌توان تا اندازه زیادی به درک جامع و عمیق نهج‌البلاغه درباره پیامبر (ص) دست یافت. در حقیقت رویکرد این پایان نامه آن است که با نگاهی کلی به منطق حاکم بر نهج‌البلاغه درباره اوصاف پیامبر (ص) به بازسازی و واکاوی یک سامانه کامل از نگاه امام علی (ع) در رابطه با پیامبر (ص) و جایگاه رسالت ایشان بپردازد. لذا سؤال اصلی این پژوهش چنین است: برآیند تحلیل مضمون گزاره‌های سخن امام علی (ع) در نهج‌البلاغه درباره پیامبر (ص) چگونه است؟

انتخاب و انتصاب کارگزاران شایسته، رکن بنیادین و اساسی هر نظام حکومتی موفق است. رسول خدا, در انتصاب کارگزاران، از منطق مشخصی برخوردار بوده و بر اساس همین منطق، مناصب حکومتی را به افراد مورد نظر می سپردند. در تحقیق حاضر که به شیوه توصیفی و تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای نگاشته شده است، در صدد یافتن پاسخ به این پرسش هستیم که گونه‌ های مناصب حکومتی در دولت نبوی چه بوده و منطق رسول خدا, در انتصاب کارگزاران چه بوده است؟ یافته های تحقیق نشان می دهد که گونه های مناصب را می توان سه منصب: سیاسی، فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی دانست. منصب سیاسی شامل مناصبی مانند عاملان و والیان، قاضیان، فرماندهان نظامیَ، جانشینان و سفیران بوده ومنطق گزینش این کارگزاران نیز شامل مولفه هایی نظیر: تقوا، تخصص، ذکاوت، صداقت، دانش و آگاهی، قاطعیت و شجاعت، و نفوذ اجتماعی و قبیله ای، می باشد. منصب فرهنگی و اجتماعی نیز شامل مناصبی مانند معلمان، مبلغان، مربیان، کاتبان و مشاوران بوده و منطق انتصاب افراد برای هدایت فرهنگی جامعه نیز شامل آشنایی با فرهنگها و آداب و رسوم، ایمان راسخ، تقوی ، دانش و آگاهی از دین، صبر ، آمانت داری و صداقت، حسن خلق، شرح صدر، تواضع و فروتنی، نفوذ اجتماعی و قبیله ای می باشد. منصب اقتصادی نیز شامل مناصبی مانند مسئولان بیت المال، مسئولان جمع‌آوری صدقه و زکات، مسئولان حفاظت از غنایم جنگی، مسئولان تقسیم کننده غنایم جنگی، ناظران بازار، خارص و مستوفی می باشد و منطق انتصاب افراد برای این مناصب نیز شامل: امانتداری، پاکدستی، جلوگیری از کم فروشی و گران فروشی، ممانعت از احتکار، حفاظت از حقوق مصرف کنندگان، تضمین عدالت اقتصادی، مقابله با جمع کردن مال نامشروع، رفع فقر، شفافیت و پاسخ گویی، نظارت و کنترل، و .... می شود.

بررسی جایگاه ولایت وچگونگی تداوم و پیوست آن در عصر غیبت در عرفان اسلامی از دغدغه های مهم پژوهش حاضر می باشد. باید اشاره نمود که مسئله ولایت در عرفان اسلامی از جایگاه برجسته و ممتازی برخوردار است و بیشتر کتب عرفانی در این مورد سخن گفته اند؛ عهده‌دار جامع‌ترین انسان‌شناسی است و انسان‌شناسی، نقش بارزی در نیل انسان به سعادت حقیقی و همه جانبه دارد و از میان، مسائل عرفانی، مسئله ولایت عرفانی، تأثیر فراوانی بر شکوفایی شخصیت انسان می‌گذارد. اهمیت ولایت بدان حد است که معرفت حضرت حق - که محور و شاه بیت غزل معرفت است ، در گرو شناخت انسان و مراتب و مقامات او است و مهم ترین مرتبه انسان، ولایت است (روحانی نژاد، 1385، 33). از طرفی، مسئله ولایت از مسائل مشترک میان تصوف و تشیع است و هر صوفی و عارفی بهگونه ای بدان اعتقاد دارد، اما نام حکیم ترمذی(وفات: 205 یا 215 ه.ق)، در صدر مسئله ولایت قرار دارد و نظریه پردازان و مؤلفان بزرگ اهل طریقت نیز، همواره در اقوال و آثار خویش، به اهمیت این موضوع اشاره کرده اند و حتی بابی خاص را به مسئله ولایت و اثبات آن اختصاص داده اند و در اهمیت این موضوع گفته شده است: همان گونه که تشیع بدون مفهوم امام و امامت قابل تصور نیست، تصوف نیز بی مفهوم ولی و ولایت نمی تواند معنی داشته باشد( میهنی، 1386، ج 2، 520) دایره ولایت بسیار گسترده و فراگیر است و نبی، رسول و ولی را شامل می شود و در حقیقت در برگیرنده «نبوت» و«رسالت» نیز هست. و «ولی» گسترده ترین مفهومی است که مفاهیم نبی و رسول را در خود دارد و پس از ولی، نبی دارای دامنه مفهومی گسترده ای است که رسول را نیز در بردارد و بنابر نظر عرفا، هر رسولی نبی است و هر نبی ای ولی است، ولی عکس این مطلب صادق نیست (روحانی نژاد، 1385، 114) و «ولی» عالی ترین نوع از عارفان به خدا و نماد انسان کامل است و انسان کامل، مظهر اتم و اکمل اسم شریف «ولی» است و ویژگی وی، کامل بودن در شریعت، طریقت و حقیقت است (همان، 159). پس از توحید صمدی حضرت حق، مهم‌ترین مسئله عرفان اسلامی، ولایت است. ولایت باطن نبوت و تحلیل و تفسیر عرفانی آن یک ضرورت است. «ولایت» در اصطلاح اهل عرفان به معنای قرب به خدای سبحان است. هنگامی که عبد از خود فانی و به حق باقی می‌گردد، به ولایت دست یافته است. هنگامی معنای کامل ولایت تحقق می‌یابد که علاوه بر قیام عبد برای خدا، اخلاق او به اخلاق الهی مبدل شود و به اوصاف او متحقق گردد؛ به گونه‌ای که علم او علم الهی، قدرت او قدرت الهی و فعل او فعل حق باشد. با توجه به مبنای تحقیق که بررسی ارتباط ولایت حضرت مهدی با ولایت پیامبر و امام علی از دیدگاه عرفانی امام خمینی هست، بدین ترتیب به بیان امام خمینی ولایت به معنای قرب به محبوبیت، تصرف، ربوبیت، نیابت است. ولایت در اصطلاح عرفان نیز معانی متفاوتی دارد از جمله به معنای رخت بر بستن رسوم عبودیت و متصف شدن به صفات الوهی و ربوبی است، که خود بر آمده از عبودیت تام و مطلق است. این مقام اصالتا مختص حضرت پیامبر ( ص) و به وراثت و تبعیت از آن خاندان مطهرش می باشد.(خمینی ،1370:137) در مطالعه حاضر بررسی ارتباط ولایت حضرت مهدی با ولایت امام علی و پیامبر از آن جهت حائز اهمیت است که از منظر دیدگاه عرفانی امام خمینی در دستگاه آفرینش، وجود نبی و رسول و وصی و ولی، برای هدایت و رشد ضرورتی اجتناب ناپذیر است و در همه ادوار، نبی یا رسولی و پس از او وصی‌ای با ولی‌ای ـ به عنوان قائم مقام ـ بوده است تا این‌که نبی و رسول دیگر، ظهور می‌کرده و مبعوث می‌شده است تا آنگاه که خاتم ولایت، مهدی موعود(عج) ظهور کند. نظر امام خمینی بر آن است که در عالم هستی هر چیزی نشانی از حقیقت خود، که مکنون در عالم غیب است دارد، پس برای حقیقت عین ثابت انسانی، یعنی عین ثابت محمدی و حضرت اسم اعظم نیز مظهری در عالم عین وجود باید وجود داشته باشد تا احکام ربوبیت را ظاهر سازد و بر اعیان خارجی حکومت کند، پس هر موجودی که دارای صفت و ویژگی الهیت در این عالم باشد خلیفه بودن از آن اوست. و این همان انسان کامل است که حجت خدا بر خلق می باشد و به صورت جامع خداوند آفریده شده است، زیرا خدا او را آینه اسماء و صفات خویش قرار داده است. در این نگرش انسان کامل، کاملترین مظهر خداوند بر روی زمین است، زیرا او جامع همه کمالات اعطا شده از ناحیه خداوند است و نیز مظهر همه تجلیات آن می باشد(شرح دعای سحر،66:1374)امام خمینی درباره اوصاف وجودی انسان کامل می گوید: «بدان که انسان کامل است که مَثَل اعلای خدا و آیت کبرای او و کتاب مبین حق و نبأ عظیم بوده و بر صورت حق آفریده شده است و با دو دست قدرت او وجود یافته، و خلیفه خداوند بر مخلوقاتش و کلید باب معرفت حق می باشد، هر که او را بشناسد خدا را شناخته است، او با هر صفتی از صفات و تجلی از تجلیاتش آیتی از آیات خداوند است و از زمره نمونه های بلند مرتبه و گرانقدر برای شناخت کامل خالقش می باشد».(همان،56) از اینرو انسان کاملی که نسخه اعلی و مظهر صفات حق تعالی در این جهان باشد، او دارای ولایت مطلقه و صاحب مقام مشیت مطلقه است که موجودات هستی به واسطه آن ظهور یافته اند و حقایق و ذوات بدان محقق گردیده اند، پس این انسان کامل ریشه تمام هستی ها و آنها شاخه های او هستند و او بر تمام مراتب وجود و منازل غیب و شهود دارای احاطه کامل است(امام خمینی،60:1375) به نظر می رسد انسان کامل مورد نظر امام خمینی همان خلیفه بر حق خدا بر روی زمین است و کسی است که از میان انسانهای دیگر نسبت به خدا نزدیکتر و مقربتر می باشد. یعنی اگر بر اساس قاعده امکان اشرف ملاصدرا بررسی کنیم، انسان کامل امام خمینی، انسانی است که در مرتبه وجود و شرافت، برتر از تمامی انسانهای دیگر می باشد. و بدون وجود و هستی او، سبب خلقت و هستی انسانهای دیگر تحقق نمی یابد. زیرا تا ممکن اشرف نباشد ممکن اخس نمی تواند لباس هستی را بر تن خود نماید. از اینرو عظمت وجودی انسان کامل تا آنجاست که در اندیشه امام خمینی نور فطرت او بر تمام انوار

این تحقیق متواضعانه که با عنوان روش های تربیتی در گفتار انبیا اولوالعزم نام گرفت، بر اساس بینش قرآنی «حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم الگو است». آنها به جستجوی روش های تربیتی که در قرآن کریم - و در روایات پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در خصوص روش های مرتبط با آن به ویژه - اشاره شده است، بودند. انبیا صلی الله علیه و آله و سلم با توجه به تنوع روش های تربیتی و حوزه های وسیع آنها، چاره ای جز انتخاب روش هایی نداشتیم که بر نحوه تأثیرگذاری بر طرف مقابل متمرکز شود. جهان اسلام با فرقه های گوناگون و حتی هرکس که به یکی از ادیان آسمانی تعلق دارد، به این گونه روش های تربیتی که راه رسیدن به حقیقت و هر آنچه را که مربوط به آن است، بسیار آسان کند، بسیار نیازمند است. این پژوهش عمدتاً با هدف تبیین و تبیین بهترین روش‌هایی است که باید در زمینه ابلاغ دین و برخورد با دیگران در راه پاسخگویی به سؤال اساسی خود که روش‌های تربیتی در سخنان انبیا است، مورد استفاده قرار گیرد. حضرت حق تعالی بر اساس بینش قرآنی علاوه بر پاسخ به سؤالات منشعب از این سؤال. این تحقیق شامل چهار فصل است که فصل اول به تبیین مهمترین اصطلاحات موجود در تحقیق می‌پردازد و فصل دوم به بررسی روش‌های تربیتی چهار پیامبر اول اعظم حضرت نوح، ابراهیم، موسی و عیسی می‌پردازد. با تمرکز بر روش های شناختی، رفتاری و عاطفی آنان، این روند آیه به آیه در کلام این پیامبران در قرآن کریم دنبال می شود. مانند فصل دوم، فصل سوم نیز به همان شیوه های تربیتی پرداخته است، اما این بار در آنچه مربوط به فرزندان اسلام، محمد صلی الله علیه و آله و سلم است. با افزودن روایاتی که در مورد ایشان وجود داشت، سپس فصل چهارم و پایانی به تأثیر روش‌هایی که در دو فصل قبل استخراج شد، پرداخت و آن‌ها را به آثار فردی و اجتماعی تقسیم کرد و بدین ترتیب تحقیق به پایان رسید.

کتاب تحفه اثنی عشریه، نوشته شاه عبدالعزیز دهلوی (متوفی 1239 هـ.ق)، از جمله آثار مهم و جنجال‌برانگیز در حوزه تقابل‌های کلامی میان شیعه و سنی است. این کتاب با رویکردی انتقادی به بررسی و نقد عقاید شیعه امامیه پرداخته، هرچند در هنگام بررسی تنها به شیعه امامیه اکتفا نکرده و سایر فرق شیعی نیز مورد نقد و بررسی قرار داده است و در این میان، موضوع صحابه به عنوان یکی از محورهای اصلی مورد توجه قرار گرفته است. اگرچه اهل بیت (خمسه مطهره) علیهم السلام نیز علی القاعده و براساس تعریف صحابه جزء صحابه محسوب می شوند. اما در اینجا مراد از صحابه، یاران پیامبر اکرم صلی الله علیه واله، غیر از اهل بیت علیه السلام، می باشد.مطالب پیرامون صحابه در کتاب دهلوی را به سه بخش می توان تقسیم نمود:1. مطالب ناظر به اهل بیت علیه السلام؛ اعم از فضائل، مطالب غلوآمیز درباره آنها از دیدگاه دهلوی، مباحث امامت و خلافت و افضلیت آنان. 2.عدالت و فضائل صحابه 3.مطاعن صحابه این تحقیق فقط به بخش دوم یعنی فضائل و عدالت صحابه می‌پردازد و موضوع اهل بیت علیهم السلام و مطاعن صحابه از دستور کار خارج است.شاه عبدالعزیز در این اثر، با استناد به منابع اهل سنت و شیعه، به تبیین جایگاه و فضائل صحابه پیامبر اکرم صلی الله علیه واله، پرداخته و در عین حال، دیدگاه‌های شیعه را در این زمینه مورد نقد قرار داده است. وی در بخش عدالت و فضائل صحابه به چند محور پرداخته است:1- آیات قرآن در مورد عدالت صحابه 2-رابطه صحابه با اهل بیت علیهم السلام 3-آنچه از فضائل صحابه در منقولات امامیه یافت می شود؛ و شاه عبدالعزیز خواسته است به واسطه این سه محور، دیدگاه شیعه را در این زمینه طرح و نقد نماید.در این تحقیق آیات قرآن را می آوریم و دلالت آنها را بر فضیلت و عدالت صحابه مورد سنجش قرار می دهیم و به این مساله پاسخ می دهیم که آیا این آیات بر عدالت و فضیلت جمیع صحابه دلالت ارد یا خیر؟ سپس به بررسی رابطه آنها با اهل بیت علیه السلام، می پردازیم و ینکه آیا رابطه صحابه با اهل بیت علیه السلام، رابطه قابل دفاعی بوده است یا خیر؟ و در آخر به بررسی منقولات شیعه درباره صحابه و فضائل آنان می پردازیم و اینکه اولاً از باب صدور و اعتبار سنجی، اعتبار آنها را مورد سنجش قرار می‌دهیم و ثانیاً: روایات از حیث جهت صدور و نیز فقه الحدیث مورد بررسی قرار می گیرد.