جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

راجر اسکروتن، در این کتاب از منظر تحلیلی، تصویری از تاریخ فلسفه جدید را از دکارت تا ویتگنشتاین به‌دست می‌دهد. او شخصیت‌های اصلی و دغدغه‌های عقلانی مهمی را که، از دکارت به‌بعد، فلسفه غربی را شکل داده‌اند معرفی کرده است. نویسنده دراین کتاب به تشریح مضمون استدلال‌ها و نتایج فلسفی آنها پرداخته است. تاریخ مختصر فلسفۀ جدید کتابی است مختصر و روان و در عین حال دقیق و پرمطلب که خواننده را به‌نحوی جدی با مباحث مهم‌ترین فیلسوفان معاصر درگیر می‌کند.

به وسیله خواندن کتاب "تاریخ مختصر فلسفه جدید " لذت های فلسفه را برای خود کشف کنید. نویسنده مشهور راجر اسکروتون که هم برای دانشجویان با تجربه فلسفه و هم برای خوانندگان مینویسد، بررسی فلسفه مدرن را به شکل بسیار خواندنی و جذابی به شما ارائه می دهد. اسکروتون که همیشه جذاب است، ما را به یک تور هیجان انگیز از این موضوع می برد، از بنیانگذار دکارت تا مهم ترین و مشهورترین فیلسوف قرن بیستم، لودویگ ویتگنشتاین. او تمام شخصیت‌های اصلی و همچنین مشغله‌های فکری اصلی را که به فلسفه غرب کمک کرده است، شناسایی می‌کند. اسکروتون با ترسیم پرتره ای از فلسفه مدرن که زنده و متحرک است، ما را با برخی از بزرگترین مسائل فلسفی که در این دوره ابداع شده و از آن زمان تاکنون دنبال شده است، آشنا می کند. از جمله مطالب در مورد بحث های اخیر، تاریخ کوتاه فلسفه مدرن به عنوان مقدمه کلاسیک در حال حاضر ایجاد شده است. آن را بخوانید و دلیل آن را دریابید. راجر ورنون اسکروتون یک فیلسوف انگلیسی است که در زیبایی شناسی تخصص دارد. او بیش از سی کتاب نوشته است، از جمله هنر و تخیل (1974)، معنای محافظه کاری (1980)، میل جنسی (1986)، فیلسوف در ساحل دوور (1990)، زیبایی شناسی موسیقی (1997)، زیبایی (2009) ، چگونه درباره سیاره به طور جدی فکر کنیم: موردی برای محافظه کاری محیطی (2012)، کلیسای ما (2012) و چگونه محافظه کار باشیم (2014). اسکروتون همچنین چندین رمان و تعدادی کتاب درسی عمومی در زمینه فلسفه و فرهنگ نوشته و دو اپرا نیز ساخته است. اسکروتون از سال 1971 تا 1992 مدرس و استاد زیبایی‌شناسی در کالج بیرک‌بک لندن بود. از سال 1992، او سمت‌هایی پاره وقت در دانشگاه بوستون، موسسه امریکن اینترپرایز در واشنگتن دی سی و دانشگاه سنت اندروز داشته است. در سال 1982 او به تأسیس مجله سیاسی محافظه کار سالزبری ریویو کمک کرد که به مدت 18 سال آن را ویرایش کرد و در سال 1987 کلاریج پرس را تأسیس کرد. اسکروتون عضو هیئت تحریریه مجله زیبایی شناسی بریتانیا و عضو ارشد این مجله است.

ویتگنشتاین در تاملات خویش در باب یقین و تحلیل‌های معرفت شناسانه‌اش، سخن از گزاره‌هایی به میان می‌آورد که آنها را «گزاره‌های لولایی» می‌نامد. این گزاره‌ها چه نقشی در نظام معرفتی ویتگنشتاین دارند؟ چه ویژگی هایی دارند و چند گونه اند؟ تفاوت و یا شباهت آنها با دیگر گزاره‌های قطعی مانند گزاره‌های ریاضی در چیست؟ موارد یاد شده پاره‌‌‌ای از پرسش هایی است که در این نوشتار بدان‌ها می پردازیم. به باور ویتگنشتاین زمانی که به این گزاره‌ها می ‌رسیم، شک معنای خود را از دست می‌دهد. این گزاره‌ها همچون لولاهایی هستند که باورهای ما گرد آن می‌چرخند. گزاره‌های لولایی معرفت بخش نیستند اما زیربنای معرفت را می سازند. آنها از سنخ گزاره‌های معمولی نیستند چراکه ویژگی هایی مانند دانستنی بودن، موجه یا ناموجه بودن، درست یا نادرست بودن را بر نمی‌تابند. این گزاره ها خود معیار صدق و کذب اند. در این مقاله پس از روشن ساختن مفهوم گزاره‌های لولایی، به برشمردن انواع مختلف آنها و بررسی ادعاهای ویتگنشتاین در باب گزاره ها خواهیم پرداخت. همچنین سعی در نشان دادن منظور ویتگنشتاین از طرح چنین گزاره‌هایی داشته و در نهایت نیز تلاش می‌کنیم دیدگاه او را با عیار نقد بسنجیم.

نگارنده در کتاب حاضر، به‌خوبی توانسته است با روش تحلیل منطقی، درون‌مایه اصلی‌ترین چهره‌ها و جریانات فلسفه تحلیلی را بکاود و نشان دهد چگونه هر چهره از پس چهره دیگر سر برآورده است. این کتاب با تبیین زمینه‌های فلسفی و علمی ظهور فلسفه تحلیلی آغاز می‌شود و سپس به ترتیب اندیشه «بولتسانو»، «فرگه»، «راسل»، «ویتگنشتاین اول»، «کارناپ»، «جریان صورسازی»، «مور» و نهایتاً «ویتگنشتاین دوم» را چنان عرضه می‌دارد که خواننده به‌خوبی درمی‌یابد که چگونه هر اندیشه از دل اندیشه پیشین برآمده است.

بر اساس تفسیر شایع، ویتگنشتاین در «اشاراتی در باب شاخه زرین فریزر» رویکردی بیانگرایانه به آیین‌های دینی و رفتارهای فرهنگی دارد، و دیدگاه فریزر را با همین رویکرد مورد انتقاد قرار می‌دهد. مویال شاروک، بر مبنای همین تفسیر، ویتگنشتاین را حامی روایتی از نسبی‌گرایی فرهنگی می‌داند. اما نسبی‌گرایی فرهنگی در معرض اعتراض‌هایی از منظر طبیعی‌گرایی و نظریه تکامل است. در این مقاله تفسیر کِلَک از ویتگنشتاین را مرور خواهیم کرد که نگاه ویتگنشتاین به اعمال آیینی را سازگار با طبیعی‌گرایی و نگرش تکاملی به سیر تحول حیات اجتماعی و فرهنگی بشر می‌داند. سپس روایت هکل را از نسبی‌گرایی فرهنگی در تأملات ویتگنشتاین در باب آیین‌های دینی و اعمال فرهنگی مورد بررسی قرار می‌دهیم و نشان می‌دهیم که چگونه هکل در عین دفاع از وجود نسبی‌گرایی فرهنگی در تأملات ویتگنشتاین، انتقادهای بعضی از حامیان طبیعی‌گرایی و نظریه تکامل را به نسبی‌گرایی فرهنگی ویتگنشتاین وارد نمی‌داند. نهایتاً از این موضع دفاع می‌کنیم که اولاً ویتگنشتاین مدافع نسبی‌گرایی فرهنگیِ معرفت‌شناختی نیست، در ثانی از نگاه ویتگنشتاین آیین‌های فرهنگی و دینی بدیلی برای علم نیستند، بلکه در تمامی فرهنگ‌ها -از جمله فرهنگ مدرن- در کنار علم حضور دارند، ثالثاً ویتگنشتاین از نسبی‌گرایی معناشناختی در باب آیین‌های فرهنگی حمایت می‌کند، و رابعاً دفاع ویتگنشتاین از جایگاه آیین‌ها در حیات اجتماعی بشر تعارضی با طبیعی‌گرایی در مطالعه در باب انسان، زبان و فرهنگ ندارد و می‌توان از منظر طبیعی‌گرایانه از موضع ویتگنشتاین در باب آیین‌ها دفاع کرد.