مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

نتايج اعمال در هر ديني جزء لاينفک و اساسي در آخرت‌شناسي آن دين است و همچنين در بعضي موارد انسان آثار اعمال خود را در اين دنيا مي‌بيند. اما مسئله اينجاست که در هر ديني نوع اين بازگشتِ عمل، با توجه به اسطوره و عقايد هر دين در باب آفرينش و پايان جهان چگونه است؟ در اسلام و قرآن به درازا از مفاهيم نيات اعمال، برزخ و معاد و قيامت سخن گفته شده است. در دين زردشت و متون اوستايي و پهلوي علاوه بر معاد، بر پايۀ قانون اشه، رفتار انسان در همين جهان نيز به خودش برمي‌گردد. درکل، بهشت يا دوزخ، بازتاب طبيعي کردار انسان است. در مانويت اعتقاد به تناسخ انسان گناهکار در اين دنيا و رفتن به بهشت نو و سپس بهشت روشني، بعد از پاکي و نورانيت کامل، مطرح است. بنابراين اين بحث در دين زرتشت و اسلام تاحدودي باهم هم‌افق است؛ اما در مانويت کاملاً بحث فرق مي‌کند؛ که در اين مقاله با استفاده از روش کتابخانه‌اي و توصيفي، مورد بررسي قرار گرفته است.

ترجمه ماشینی : موضوع آخرت شناسی عموماً به حوزه الهیات محدود می شود. با این حال، این موضوع بر بسیاری از زمینه های دیگر مانند سیاست و تاریخ تأثیر گذاشته است. این پایان نامه به بررسی این سوال می پردازد که چرا آخرت شناسی موضوع بحث در فلسفه قرن بیستم باقی مانده است. مفاهیم مرتبط با آخرت شناسی، مانند پایان زمان و امید به عصر اتوپیایی در آینده، تا حد زیادی در میان روشنفکران در عصر مدرن پیش‌فرض باقی ماندند. اما مارتین هایدگر، نیکلای بردیایف و هانس بلومنبرگ در فلسفه های خود به صراحت به این موضوع پرداختند. انگیزه این مطالعه عبارت هایدگر است که «خود هستی ذاتاً معاد شناختی است» که نشان دهنده مرکزیت سوژه در درک او از هستی است. این بیانیه به این پرسش منتهی شد که آیا آخرت شناسی نقش بیشتری در تفکر غربی ایفا می کند؟ همچنین این پرسش را در مورد رابطه میان آخرت شناسی و موضوعات فلسفی دیگر مانند غایت شناسی مطرح کرد. به دلیل انبوهی از مفروضات مربوط به معنای آخرت شناسی، فصل اول تعاریف کاری اساسی را ارائه می کند. برای به دست آوردن درک کافی از موضوع و پرداختن به استفاده از این اصطلاح در میان سه فیلسوف، لازم بود ببینیم که آخرت شناسی در اندیشه غربی چگونه درک می شود و بر اساس آن عمل می شود. فصل دوم به تاریخ معاد شناسی در غرب می پردازد و به این نتیجه می رسد که دو جریان کلی از اندیشه آخرت شناختی وجود دارد که توضیح می دهد چرا همچنان موضوعی برای فیلسوفان معاصر باقی مانده است. فصل سوم تا پنجم به چگونگی استفاده از آخرت شناسی توسط هایدگر، بردیایف و بلومنبرگ می پردازد. هر یک از این موضوع به طرق مختلف استفاده کردند: زیرا آخرت شناسی هایدگر وجود دازاین را تشکیل می دهد. آینده نگری ("مسیر رو به جلو") شرطی است دازاین به عنوان یک کلیت. دازاین «به سوی پایان بودن» یا «به سوی مرگ» است. بردیایف سنت آخرت شناختی را با دستاوردهای فلسفی ترکیب می کند و «متافیزیک آخرت شناختی» را ارائه می دهد. او آخرت‌شناسی را از غایت‌شناسی که بر ضد غایت‌شناسی استدلال می‌کند متمایز می‌کند و خاطرنشان می‌کند که فقط یک آخرت‌شناسی «شخص‌گرا» می‌تواند مشکلات دوگانگی و عینیت‌سازی را حل کند. بلومنبرگ با هایدگر و بردیایف با ارائه یک ارزیابی منفی از باور آخرت شناختی در غرب که مدعی است عصر سکولار مدرن نتیجه یک معاد شناسی شکست خورده است، متفاوت است. نتیجه‌گیری این اثر به دنبال ادعای چارلز تیلور در «عصر سکولار» است که «احساس ما از جایی که هستیم تا حدی با داستانی از چگونگی رسیدن به آنجا تعریف می‌شود». نتیجه این است که آخرت شناسی، در بیشتر اندیشه های غربی، عمدتاً به عنوان پیش فرضی برای درک زمان و تاریخ عمل می کند. گذار از مفهوم خطی زمان به مفهوم چرخه ای تا حدودی عصر سکولار مدرن را تعریف می کند. مفهوم زمان آینده یک بعد مهم و اغلب نادیده گرفته شده از درک هرمنوتیکی است. تأثیر مستمر تفکر آخرت شناختی در تاریخ غرب توضیح می دهد که چرا فیلسوفان مورد بررسی در این اثر به معاد شناسی می پردازند و نشان می دهد که تأثیر آن بر اندیشه فلسفی احتمالاً در آینده کاهش نخواهد یافت.

ترجمه ماشینی : در فصل اول به میزان تأثیر افلاطونیسم بر معاد شناسی مدرن و انگیزه های رسالت تأکید می کنم. این دوگانگی منجر به جدایی تاریخ الهی و سکولار شد و با فلسفه مورخان و متکلمین سکولار که هیچ ذوقی از واقعیت الهی که هم تاریخ روزمره و هم زندگی فردی را ارائه می‌کردند، همخوانی داشت. فصل دوم به بحث می‌پردازد که چگونه این دیدگاه‌ها، به دلیل پیش‌هزارگرایی، بنیادگرایی آمریکایی را ایجاد کردند که انگیزه‌های مأموریت‌های خارجی و محلی را تغییر داد. ظلم و ستم و فقرا چیزی جز شواهد دنیای فاسدی که سرنوشت آن نابودی است، نشده است. از این رو، تمام استرس بر نجات روح های فردی از خشم آینده متمرکز است. فصل سوم شامل تحلیل بیزاری دیوید بوش از همین مفهوم و دلایل او برای اجتناب از زبان آخرالزمانی در بسیاری از نوشته هایش است. من در توافق با انگیزه بوش برای رسالت و دیدگاه مشابهی از آخرت شناسی که شامل یک پادشاهی فعلی تحقق یافته و یک کمال آینده آن است، نتیجه گیری می کنم.

موضوع این تحقیق (عقائدابن تیمیه در ترازوی اهل بیت و اهل سنت،مطالعه تحلیلی انتقادی نمونه توحید، نبوت، معاد این تحقیق بلا شک یکی از مهمترین کمباحث کلامی میباشد، که به نقد مشکلات عقائدی ایدئولوژیک ابن تیمیه، با استفاده از دیدگاه ایدئولوژیک از منظر مدرسه اهل بیت و مدرسه خلفا به مسئله ابن تیمیه می پردازد. این پژوهش با هدف نشان دادن میزان مخالفت عقائد وباورهای ابن تیمیه با باورهایی وآموؤش های قرآنی که توسط رسول خدا به ما رسده است، واهمچنین اهل بیت صحابه نیکوکار آن حضرت به ما نقل کرده به عمل وی آید. و برخی از نتایج مهم این تحقیق این است که تاثیر در عرصه دینی وعقلی دارد. آموزه های وهابیت، تحت هدایت آموزه های دروغین ابن تیمیه، بنا بر دیدگاهای فرق ومذاهب اسلامی، مخالف عقائد و آموزه های اسلامی می باشد. همانطور که همه می دانید: تمام رنج های دنیای اسلام از جنگ ها و نزاع هایی که موجب ویرانی، نابودی، نفرت و نفرت در زمان ما می شود، نتیجه باورها ابن تیمیه است. لذا این مسؤولیت سنگینی ایست بر ملت اسلامی که بایستی به هر وسیله ای راه حلی برای دفاع از حرم دین و مقابله با تحریف آن مبارزه کند. در درمان این مسئله کلامی از روش های استقرئی تحلیلی همراه با انتقاد علمی بر اساس ادله عقلی ونقلی استفاده کرده ام.

يکي از کارکردهاي تفکر تأويلي بازگرداندن معارف ديني به وجوه حکمي آن است. محور بحث اين مقاله آن است که منازل آخرت در آموزه‌هاي ديني داراي تأويل انفسي است و گاهی اين تأويل‌ها تحليل شده است. در حقيقت تأويل گزاره‌هاي ديني اخروي همان تجليات مسانخ وارد بر نفس و نيز ملکات نفس در حيات آخرتي است. نفس انسان داراي مراتب گوناگونی است که در هر مرتبه شهودي از خود دارد و منازل آخرت همان شهود نفس از مکتسبات خود در دار دنياست. در حرکت استکمالي نفس، به‌تدريج، از پرده‌ها و حجاب‌هاي نفس در شناخت خویش کاسته مي‌شود و بر خودآگاهي‌اش افزوده مي‌گردد. اين خودآگاهي در هر مرتبه تجلياتي را بر او ظاهر مي‌سازد که حاصل اعمال او در دنياست. اين مقاله درصدد تأويل منازل آخرت بر مراتب نفس است. از نتايج اين پژوهش اثبات آن است که معاد ـ درواقع ـ بازگشت به دروني‌ترين لايه خود است که آثاري بيروني دارد. نيز غايت حرکت نفس شهود عين‌الربط بودن خود و فنا در علت هستي‌بخش (خداوند) است. همچنين نفس مظهري براي اسماء جمال يا جلال الهي است. این مقاله به شیوه توصیفی ـ تحلیلی براساس انطباق اصول عقلی و اخبار وحی با علم‌النفس صدرالمتألهين نگاشته شده است.

یکی از مباحثی که از دیرباز مورد بحث و نظر اندیشمندان اسلامی (متکلّمان، فلاسفه و مفسران) بوده است، مبحث «خلود دوزخیان» در دوزخ است؛ این مسأله از مسائل مهم امروز دنیای بشریت است و همواره در محافل و مجالس علمی مورد توجه و دقت نظر بوده است. در میان اندیشمندان اسلامی، فلاسفه و متکلمان به طور مبسوط به آن پرداخته‏ اند و به طور ویژه در حکمت متعالیه به آن توجه شده است؛ از جمله کسانی که به این موضوع توجه نموده است، صدرالدین شیرازی (ملاصدرا) بوده است که در کتب مختلف خود در مورد «خلود دوزخیان» بحث و ارائه نظر کرده است؛ ملاصدرا در ابتدا با برخی از عرفا همراهی می‏کند و قائل به نظریۀ «عدم خلود دوزخیان در دوزخ» می‏شود و برای این نظریه ادله‏ ای همچون «دوام ناپذیری حرکت قسری»، «قضای الهی» و «اُنس دوزخیان با عذاب» را ارائه می‏نماید؛‌ اما در یکی دیگر از کتب خود از این نظریه عدول می‏کند و با دیدگاه موافقان خلود دوزخیان همراهی و سعی در توجیه و یا انکار نظریه اول خود می‏کند. ملاصدرا در تبیین دیدگاه دوم خود (موافقت با خلود دوزخیان در عذاب)‌ با استناد به برخی از آیات قرآن کریم (طه/48) بر تلازم میان «خلود در جهنم» و «جاودانگی در عذاب» تأکید می‏کند و این دیدگاه را به واقع نزدیک‏تر می‏داند. دیگر پیروان حکمت متعالیه نیز بر اساس ظواهر آیات قرآن کریم و روایات اهل‏بیت عصمت و طهارت قائل به خلود دوزخیان در عذاب هستند؛‌ علامه ‏ی طباطبائی ادله‏ ی عقلی را نه‏ تنها منافی این دیدگاه نمی‏داند، بلکه مؤید و مؤکد بر آن می‏شمارد. ظواهر آیات قرآن کریم و روایات ائمه ‏ی طاهرین هم تصریح بر خلود دوزخیان دارد که مفسران و متکلمان اسلامی ذیل این آیات و روایات مطالب و مباحث مختلفی مطرح نموده‏اند و بر اساس تصریح آنها، قائل به خلود دوزخیان در دوزخ شده‏ اند.