جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

اسلام، آئین جهانی و مکتبی زنده و پویاست که اصلاح نظام های اجتماعی و اقتصادی را به شیوه ای خاص دنبال و هدایت می کند. پیامبر اکرم (ص) و ائمه (علیهم السلام) قرآن کریم را در این راه معیار و اساس کار خود قرار می دهند؛ آنان همواره برای تایید سخنان و بیان معارف خویش به آیات الهی تمسک جسته اند. در این پژوهش ما با روش توصیفی و تحلیلی مجموعه ای از استشهادات قرآنی که در بیان بی بدیل و ارزشمند قیام امام حسین (ع) آمده است را بررسی و تحلیل می کنبم. امام (ع) با بیان این آیات از قرآن کریم موقعیت و جایگاه خود را در برابر بنی امیه به تصویر می کشد که در حقیقت امام (ع) به بیان جایگاه حق و باطل می پردازد و یکی از اهداف اصلی قیام خود را دعوت به قرآن و سنت پیامبر اکرم (ص) قلمداد می کند و در این راستا نقش بی نظیر و مهم امامت و رهبری را روشن ساخته است.

ترجمه کتاب «مقتل الحسین» نوشته سید مرتضی عسکری به زبان اردو، تلاشی در راستای انتقال یکی از مهم‌ترین منابع تاریخی مربوط به واقعه عاشورا به مخاطبان اردو زبان است. این کتاب با رویکردی تحلیلی و مستند، به بررسی زمینه‌های تاریخی، سیاسی و اجتماعی قیام امام حسین (ع) پرداخته و تلاش دارد تا حقیقت این نهضت را بر اساس منابع معتبر بازگو کند. در این ترجمه، روش معادل‌یابی معنایی و تطبیقی به کار گرفته شده است تا هم‌زمان با حفظ امانت علمی متن اصلی، مفاهیم به گونه‌ای منتقل شوند که برای خوانندگان اردو زبان قابل فهم و روان باشد. با توجه به تفاوت‌های زبانی و فرهنگی میان فارسی و اردو، در روند ترجمه تلاش شده است تا با وفاداری به متن اصلی، عبارات و اصطلاحات به گونه‌ای برگردانده شوند که با ساختار زبانی و ذهنی مخاطب اردو زبان سازگاری داشته باشند. نتیجه این ترجمه، اثری است که ضمن حفظ دقت علمی و تاریخی، برای طیف وسیعی از خوانندگان، اعم از پژوهشگران، دانشجویان و عموم علاقه‌مندان به تاریخ اسلام، قابل استفاده خواهد بود. امید است که این ترجمه بتواند سهمی در تبیین معارف عاشورایی و شناساندن حقیقت قیام امام حسین (ع) به جامعه مسلمانان اردو زبان ایفا کند.

در عبادات اسلامی، معرفت و اخلاص دو رکن اساسی و بنیادین به شمار می ‌روند. هرگاه عملی برای خداوند انجام شود اما فاقد معرفت باشد، از آن حالت شرعی و مطلوب برخوردار نخواهد بود؛ و اگر اخلاص نداشته باشد، آن عمل به جای آنکه وسیله تقرب به خدا باشد، به دام ریاکاری یا هواپرستی تبدیل می‌گردد. این اصل در مورد عزاداری برای امام حسین علیه ‌السلام نیز صادق است؛ عزاداری تنها یک واکنش عاطفی نیست بلکه عبادتی است که باید با معرفت و اخلاص همراه باشد. ترجمه کتاب «مقتل الحسین» نوشته سید مرتضی عسکری به زبان اردو، تلاشی در راستای انتقال یکی از مهم‌ترین منابع تاریخی مربوط به واقعه عاشورا به مخاطبان اردو زبان است. این کتاب با رویکردی تحلیلی و مستند، به بررسی زمینه ‌های تاریخی، سیاسی و اجتماعی قیام امام حسین (ع) پرداخته و تلاش دارد تا حقیقت این نهضت را بر اساس منابع معتبر بازگو کند. در این ترجمه، روش معادل‌یابی معنایی و تطبیقی به کار گرفته شده است تا هم‌زمان با حفظ امانت علمی متن اصلی، مفاهیم به گونه‌ای منتقل شوند که برای خوانندگان اردو زبان قابل فهم و روان باشد. با توجه به تفاوت ‌های زبانی و فرهنگی میان فارسی و اردو، در روند ترجمه تلاش شده است تا با وفاداری به متن اصلی، عبارات و اصطلاحات به گونه ‌ای برگردانده شوند که با ساختار زبانی و ذهنی مخاطب اردو زبان سازگاری داشته باشند. نتیجه این ترجمه، اثری است که ضمن حفظ دقت علمی و تاریخی، برای طیف وسیعی از خوانندگان، اعم از پژوهشگران، دانشجویان و عموم علاقه ‌مندان به تاریخ اسلام، قابل استفاده خواهد بود. امید است که این ترجمه بتواند سهمی در تبیین معارف عاشورایی و شناساندن حقیقت قیام امام حسین (ع) به جامعه مسلمانان اردو زبان ایفا کند.

دعای عرفه به‌عنوان یکی از گنجینه‌های عرفانی و ادعیۀ مأثور، مناجات حضرت سیدالشهدا(ع) در صحرای عرفات است. شکر‌گزاری به‌عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل رشد معنوی، روح حق‌‌شناسی را در برابر هر نعمتی احیا می‌کند. این پژوهش با هدف ارائۀ یک مدل رفتاری از گفتمان عارفانه و عاشقانۀ دعای عرفۀ امام حسین(ع) در قالب شکرگزاری با استفاده از روش نظریۀ داده‌بنیاد و تحلیل کیفی و جمع‌آوری اطلاعات از منابع معتبر تاریخی، به‌‌ویژه تفسیر دعای علامه جعفری(ره) انجام شده است. یافته‌ها نشان داد که در دعای عرفه، مفهوم «شکر عرفانی» به‌معنای قدردانی آگاهانه، در 35 فراز دعا تکرار شده است (۱۸ بار صریح، 17 بار ضمنی)؛ این تکرار، بیانگر محور شکر عرفانی در این دعا و اهمیت آن، برای تقرب به خداوند است. نتایج حاکی از آن است که شکرگزاری در این دعا، نه‌تنها یک عمل فردی و عبادی، بلکه راهبردی جامع، برای دستیابی به کمال انسانی و تقرب به خداوند تلقی می‌شود. این مدل شامل مؤلفه‌های مهمی همچون توبه، رضا، ایمان، یقین، توکل، اخلاص، معرفت و توحید است که هریک به مرحله‌ای خاص در سلوک عرفانی اشاره دارد و با نگرشی هدایت‌گرانه، زمینه‌‌ساز تعالی روحی و اخلاقی افراد در بازتعریف و تبیین ارزش‌های انسان معاصر و مدلی کاربردی در زندگی روزمرۀ افراد مورد استفاده قرار می‌گیرد.

نقش افراد دو رو منافق در دوران حکومت امام علی(ع) از مهم ترین مباحثی است، که برای عبرت گرفتن در حکومت های اسلامی میتوان از آن بهره برد و با توجه به اهمیت و ضرورت آن، در این پژوهش به نقش آنان در توطئه علیه حکومت های امام علی وامام حسن وسپس کار شکنی های معاویه در هردو دوره پرداخته میشود. و سعی می کنیم این چهره های مخرب ونقش آنان را که تغییرات منفی در حکومت امامان ما بوجود آوردند تبیین نماییم . در دوران امامت امام علی سه گروه در مقابل امام ایستادند و نقش منفی آنان کار را بر امام سخت نمود که در بخش اول این سه گروه را بطور مفصل معرفی کرده ایم وآنها عبارتند از: اجتناب کننده گان از بیعت با امام که هیچکدام با امام علی بیبعت نکردند وآنها عبارتند از : عبد الله بن عمر: محمد بن مسلمه -سعد بن ابی وقاص مروان حکم -مغیره بن شعبه عبد اللّه بن عامریَعْلَی بن مُنْیَه. وگروه دوم : تمرد کننده گان از بیعت و فرمان امام علی: که آنها نه تنها بیبعت نکردند بلکه از بیعت تمرد نمودند : مانند تمردمعاویه از فرمان امام علی ع وتمرد عایشه بنت ابوبکر ازبیعت با امام. و سومین گروه ناکثین یا پیمان شکنان بودند که اول بیبعت نمودند اما زمانی که منفعت شان را در همراهی با امام ندیدند بیعت را شکستند وآنها افراد ذیل بودند: مانند 1-زبیر ابن عوام 2-طلحه بن عبید اللّه: 3-عبد اللّه بن زبیر : برخی از چهره ها هم در دوره امام علی بودند وهم در دوره امام حسن و حتی در دوران امام حسین و در شکل گیری حادثه کربلا نقش داشتند مانند مروان و عبد الله زبیر وعبدالله عمر که تا آن زمان زنده بودند و افرادی دیگر مخصوص همان دوره بودند مانند عبیدالله زیاد و عمر سعد وشمر و ...که نقش اصلی در حادثه کربلا داشتند و در این تحقیق با مستندات تاریخی منافقین که اسلام را در لباده مذبی ایذا دادند را بی نقاب می کنیم و برای متلاشیان حق و حقیقت را آشکار می کنیم۔

در این پایان‌نامه به بررسی تطبیقی مصادیق آیات قرآن کریم مرتبط با حضرت امام حسین (علیه‌السلام) از منظر دو مذهب بزرگ اسلامی، شیعه و اهل سنت، پرداخته شده است . هدف اصلی این پژوهش، شناسایی آیات مورد استناد فریقین و تحلیل وجوه اشتراک و افتراق در تفسیر و تطبیق این آیات بر شخصیت، فضائل، مصائب و نهضت حسینی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که هر یک از فریقین با اذعان به جایگاه والای امام حسین (علیه‌السلام)، به آیاتی از قرآن استناد کرده‌اند. اشتراکاتی در پذیرش برخی آیات مرتبط با فضائل اهل بیت (علیهم‌السلام) وجود دارد، اما در دامنه و نحوه تطبیق، اختلافات چشمگیری مشاهده می‌شود. علمای شیعه با تکیه بر روایات اهل بیت (علیهم‌السلام) و روش تأویل، طیف وسیع‌تری از آیات را مرتبط دانسته‌اند، در حالی که اهل سنت با رویکردی محتاطانه‌تر و تأکید بر معنای ظاهری، دایره محدودتری از آیات را به طور مشخص به امام حسین (علیه‌السلام) تطبیق داده‌اند. این پژوهش نشان می‌دهد که مبانی اعتقادی، روایی و روش‌های تفسیری هر یک از فریقین، نقش تعیین‌کننده‌ای در درک و تفسیر آیات مرتبط با امام حسین (علیه‌السلام) ایفا می‌کند. با وجود این اختلافات، احترام و تکریم شخصیت امام حسین (علیه‌السلام) و یادآوری مصائب ایشان، قدر مشترک هر دو فریق است. این مطالعه، ضمن تبیین دیدگاه‌های مختلف، گامی در جهت فهم متقابل و تعمیق شناخت جایگاه قرآنی امام حسین (علیه‌السلام) از منظر مذاهب اسلامی برداشته است.

اساسی‌ترین مسئله در مکتب اسلام، مسئله توحید است. اهل‌بیت علیهم‌السلام با روش‌های گوناگونی تلاش فرموده‌اند تا معارف توحیدی را به جامعه عرضه کنند. یکی از این روش‌ها تبیین مسائل توحیدی در قالب دعا است. برخی از دعاها ازجمله دعای عرفه دارای مضامین ویژه‌ای در بیان معارف توحیدی است که گره بسیاری از معضلات توحید را با بیانی بلیغ و رسا تبیین فرموده است. این دعا از دیرباز موردپذیرش اهل‌فن قرار گرفته است و شروح متعددی بر آن نوشته شده است. بااین‌همه جای خالی مستندسازی این دعا در قالب تبیین این معارف و جمع شواهد عقلی و نقلی در اثبات اندیشه‌های توحیدی احساس می‌شد. قرآن و روایات و عقل یک‌صدا از بلندای جایگاه این دعای شریف پرده برداشته و نشان می‌دهد که چنین کلام گهرباری جز از سوی معصومعلیه السلام صادر نمی‌شود. هدف این پژوهش بازخوانی تحلیلی و مستندسازی مباحث توحیدی در دعای عرفه امام حسین علیه‌السلام است.مسئله اصلی پژوهش، فقدان یک منبع جامع و مستند است که فرازهای توحیدی دعای عرفه را با ادله عقلی و نقلی تحلیل کند. معارف توحیدی ازجمله اثبات ذات، توحید ذات و صفات و افعال و عبادت و همین‌طور بحث از صفات و افعال در این دعا مورداشاره قرار گرفته و به بیانی کوتاه و رسا تبیین شده است. این معارف نه‌تنها در نزد عقل و نقل ناشناخته نیست، بلکه در بسیاری از ادله عقلی و نقلی می‌توان حقانیت آن را به‌وضوح کشف کرد. روش تحقیق کتابخانه‌ای و توصیفی-تحلیلی است و تلاش شده است ضمن تحلیل عبارات دعا، آنها با قرآن، روایات معتبر و براهین عقلی مستندسازی شود. در این نگارش با تکیه ‌بر همین پشتوانه معرفتی و با رویکردی عقلی تحلیلی و نقلی کتابخانه‌ای، به مستندسازی دعای شریف عرفه پرداخته‌ شده و تحقیقی بنیادین پیرامون این مسئله صورت پذیرفته است. در پایان این نتیجه به دست آمد که دعای عرفه همسو با اندیشه کلامی اهل بیتعلیهم السلام در راستای شناخت هرچه بیشتر خداوند متعال و صفات و افعال او گامی مؤثر و سودمند بوده و از بنیانی مستحکم سرچشمه گرفته است.