جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

تبلیغ یکی از ابزار‌های بسیار موثر در جذب و هدایت مردم به دین الهی است. در عصر حاضر که مستکبران جهانی تمام سعی و تلاش خود را می‌کنند تا نور اسلام را خاموش کنند، مسئولیت مبلغ دین نسبت به قبل مضاعف می‌باشد و در این مسیر همانطور که تبلیغ ضرورت دارد، شیوه تبلیغ صحیح نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. از آنجایی که قرآن کریم کامل‌ترین و جامع‌ترین کتاب هدایت برای بشریت است؛ محور پژوهش حاضر به سیره عملی انبیا در قرآن کریم پرداخته است. این پژوهش با روش توصیفی_ تحلیلی و بر پایه جمع آوری اطلاعات بر مبنای کتابخانه‌ای انجام گرفته است. دامنه آن در محدوده آیات قرآن کریم، تفاسیر معتبر ومنابع دست اول روایی می‌باشد. با بهره‌برداری از منابع یاد شده این نتیجه حاصل شد که مهم‌ترین شیوه در سیره عملی انبیا برای جذب و هدایت مردم، محبت و دلسوزی، حسن خلق، عفو و گذشت، تواضع و فروتنی، نصح و خیرخواهی، صبر و استقامت، هماهنگی قول و فعل می‌باشد. شیوه‌های یاد شده در سراسر دنیا برای جذب مردم به دین، با هر دین و قومیتی قابل اجرا است.

مشهور علمای اسلام در طول تاریخ اندیشة تفسیری، قائل به وقوع تحریف لفظی در عهدین هستند. در دورة معاصر، ادلة قول مشهور با چالش مواجه شده است، به ویژه وجود آیات تصدیق عهدین در قرآن کریم، مسأله را دشوار نموده است. مسألة پژوهش حاضر آن است که چگونه می‌توان قائل به مُحَرّف بودن عهدین بود و هم‌زمان آن را تصدیق نموده و مضامین تورات را دارای حجیّت دانست؟ ضرورت انجام تحقیق آن است که در صورت عدم به دست دادن تفسیری معقول، فهم محکم و متشابه آیات تحریف و تصدیق ممکن نبوده و تفسیر نابه‌جائی از آیات ارائه خواهد شد. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد تمامی روایات ذیل آیات تصدیق، ناظر به وجود نشانه‌های رسالت رسول الله‌(ص) و تمام بودن حجت بر اهل کتاب بر اساس کتب موجود نزدشان می‌باشد. روایاتی نیز دلالت بر وقوع تحریفاتی در تمامی موضوعات در عهدین دارند. وجه جمع قابل قبول بین تمامی مضامین آیات و روایت آن است که با وجود تحریف‌های رخ‌ داده در عهدین در مورد بشارت به رسول الله(ص)، همین نسخه‌های تحریف‌شدة موجود نیز دارای مضامین و نشانه‌هایی هستند که حجّت را بر اهل کتاب تمام می‌نماید. از سوئی با توجه به از دست رفتن قرائن زمان صدر اسلام و مکتوم ‌ماندن تفاسیر عهدین، به نظر نمی‌رسد کتب فعلی با تفاسیر رایج، تمام کنندة حجّت بر اهل کتاب باشد.

واژه­ی «روح» به دلیل ارتباط با عالم غیب، امر خلقت، نزول و دریافت وحی و حقیقت وجودی انسان، یکی از کلمات مهم در قرآن کریم و روایات اسلامی به شمار می­آید. وسعت کاربرد و چند معنایی کلمه «روح» در زبان­های آفروآسیایی و در کتب عهدین موجب می­گردد که سیر تاریخی تطور معنایی این کلمه بررسی و با کاربرد آن در قرآن کریم مورد مقایسه قرار گیرد. در این پژوهش به روش زبان­شناسی تاریخی ـ تطبیقی به بررسی ریشه این واژه در زبان­های سامی و در متون عهد­ عتیق و جدید پرداخته ­شده، مصادیق و وسعت کاربرد آن­ با ادبیات جاهلی و قرآن­کریم مقایسه شده ­است. نتیجه پژوهش از سامی بودن اصل این واژه حکایت دارد چرا که در سه زبان عبری، سریانی و عربی با ساختاری تقریبا مشابه و معانی یکسان آمده ­است. اصل معنای این کلمه «جریان و وزیدن» است که در آن دو عنصر مهم «عامل حیات بودن» و «نشأت از یک مبدأ» نهفته بوده که با نزول قرآن­ کریم و سپس اتصال صفت «القُدُس» به آن، دامنه­ی معنایی این واژه محدود شده است.