جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

پژوهش حاضر شامل دو بخش کلی است. بخش اول در بیان حقیقت کلام در مورد اثبات بطلان اینکه کلام معنی است قائم در نفس- اثبات اینکه کلام صدا و آواز است- اثبات اینکه کلام جنس نیست و مخصوص به محل است- در بیان اینکه آیا کلام و صوت در محل به حرکت و بینه نیازمند است یا نه؟ در بیان اینکه خداوند قدیم بر احداث کلام قادر است- در بیان اینکه خداوند قدیم سخن گفته و متکلم است- در بیان اینکه خداوند به کلام قدیم متکلم است- در بیان رد قول کلابیه که می گویند خداوند متکلم لم یزل است و کلامش غیر از کلام ماست- در ابطال قول آنانکه می گویند کلام خداوند توصیف نمی شود و در بیان شبهه آنان که می گویند خداوند به کلام قدیم متکلم است. فصل دوم نیز تحت عنوان در بیان شناختن راه کلام خداوند دربارة بیان وجهی که کلام خداوند بر آن درست است- ذکر وجوهی که مراد خداوند کلامش شناخته می شود- بیان حکایت و محکی- بیان وصف قرآن و مخلوق بودن آن و اینکه خداوند قرآن را برای مصالح بندگان خلق و احداث کرد، است.

این كتاب كه از زبان فارسی به زبان عربی برگردانده شده به مساله‌ تحریف قرآن و رد آن اختصاص دارد. نویسنده با استناد به آیات و احادیث، عصمت قرآن را از هر نوع تحریف اثبات نموده و مطالب كتاب را در هفت فصل تنظیم كرده است: معنی تحریف، اقسام تحریف قرآن، شیعه‌ امامیه و عدم تحریف قرآن، نگاهی به روایات تحریف، تحریف از نظر اهل سنت، دلایل عدم تحریف قرآن از دیدگاه شیعه و اهل سنت، و سرانجام دلایل معتقدان به تحریف قرآن.

روح حاکم بر حوزه های علمیه، اخلاص و صمیمیت است؛ امتیاز و احترام، جز بر مبنای دانش و تقوی نیست و چیزی غیر از تحصیلات علمی و معنوی، ارزش ندارد. حوزه ها، با محیط زهد و قناعتی که دارند، همواره مرکز خودسازی و تهذیب نفس بوده اند. هدف از تاسیس حوزه، تحصیل معارف دینی و انتقال آن به گستره قلمرو اسلامی و رساندن حقایق به گروههای گوناگون جامعه، دفاع از شریعت و حفاظت از کیان دینی است. حوزه، مجمع اندیشه وران و عالمانی است که متصدی پاسخ گویی به نیازهای معنوی بوده و به عنوان تشکیلاتی منسجم و هدفدار، رسالت استنباط احکام و تبیین فرهنگ دینی را به دوش می کشد. محیط حوزه، به مثابه مرکز آموزش و کارآموزی است که طلاب، پس از گذراندن دوران فراگیری، باید جذب جایگاه کار شوند و آنچه را فرا گرفته اند، به کار بندند. جامعه اسلامی، بر پایه نیازی که به مسائل معنوی و شرعی دارد، نمی تواند برای تامین خواسته ها از افراد عادی بهره مند شود از این رو، به نیروهای مهارت یافته و با صلاحیت نیازمند است، اینجاست که باید مدت فراگیری در حوزه علمیه، مشخص باشد، تا پیوسته نیاز جامعه اسلامی برآورده شود و شعاع ارشاد و ابلاغ، همه سو را فراگیرد. در هیچ مرکز آموزشی، دیده یا شنیده نشده که دانش پژوه، برای اقامت همیشگی راهی آنجا شود و همه یا حتی عمده عمر سودمند خود را در آنجا سپری کند و از امکانات و مزایای آن بهره گیرد؛ جا دارد چشم گشاییم و اسوه های تحسین برانگیز حوزه ها را بنگریم که در کمترین مدت، مایه علمی را از حوزه گرفته اند و شاخسار پُر بار خود را به دستان نیازمند نزدیک ساختند. باید باور کرد که اگر همت یار و توفیق مددکار شود، هر جا مَدرس علم است و هر سوی محضر تحقیق. استاد آیه الله سید علی اکبر قرشی، از شاخص ترین این بلند همتی و سودمندی است که سالهای سال مانند شمعی فروزان، فرا راه خلق خداست و در خدمت به معارف دینی می کوشد. آنان که با قرآن سَرو سِری داشته و لحظاتی را با نهج البلاغه و صحیفه سجادیه می گذارنند، این پژوهشگری بلند مرتبه و پوینده متبحر را از دیرباز می شناسند. جویندگان اسرارالهی و رمز و راز فُرقانی، سالهاست که جلسه های تفسیر استاد را منبع فیضی یافته اند که شیفتگان معانی و دلداگان حدیث دوست را پاسخ می دهد. آثار جاویدان، حلقه های درسی و محفل های انس او، چون نگار زیبایی بر دفتر زندگیش می درخشد. حوزه و دانشگاه، پیوسته از درسها و زمزمه های محبت استاد بهره مند شده و می شود. حضور مرتب ایشان در مسجد و آمادگی برای پرسش ها و مراجعات دینی، او را روحانی تمام عیار ساخته است. امید آن که خداوند بزرگ، توفیق دهد از گفته های برخاسته از دل آن بزرگوار، بهره مند گردیم.