جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در این پایان نامه به بررسی انتقادی فلسفه تجربه گرایی استعلایی می پردازم. تجربه گرایی استعلایی، در میان چیزهای دیگر، فلسفه محتوای ذهنی است. تلاش می‌کند تا با تقسیم تفاوت بین دو گزارش کاملاً متضاد از محتوا، یک معضل معرفت‌شناختی محتوای ذهنی را حل کند. تجربه گرایی حداقلی جان مک داول و تجربه گرایی مینیمالیستی ریچارد گاسکین دو نسخه از تجربه گرایی استعلایی هستند. خود تجربه گرایی متعالی از آثار مک داول سرچشمه می گیرد. این پایان نامه در پنج بخش تنظیم شده است. ابتدا، در مقدمه، جهت گیری متافلسفی ویتگنشتاینی تجربه گرایی استعلایی را بیان می کنم. این رویکرد متافلسفی فلاتی را فراهم می کند که بر اساس آن می توان بسیاری از بقیه این کار را مورد بررسی قرار داد. دوم، من شرح مفصلی از تجربه گرایی حداقلی مک داول ارائه می کنم. سوم، من نقد گسکین و اصلاح تجربه گرایی حداقلی مک داول را نقد می کنم. من استدلال می کنم که (1) نقدهای گسکین ناقص است و (2) تجربه گرایی حداقلی گسکین بسیار مشکوک است. چهارم، من اعتبار ادعایی تجربه گرایی حداقلی مک داول را به دقت بررسی می کنم. من استدلال می کنم که نسخه مک داول از ایده آلیسم زبانی مشکل ساز است. سپس درباره گفتگوی اخیر بین تجربه گرایی استعلایی و پدیدارشناسی هوبرت دریفوس اظهار نظر می کنم. دیالوگ با اتهام دریفوس به «اسطوره ذهنی» به اوج خود می رسد. من استدلال می کنم که این اتهام درست است که در آن صورت واقع گرایی مستقیم مک داول مشکل ساز است. نتیجه می‌گیرم که تجربه‌گرایی حداقلی معضل محتوای ذهنی را حل نمی‌کند. در نهایت، من استدلال می‌کنم که تایلر بورگ با موفقیت دکترین گسست‌گرایی را تضعیف می‌کند، اما گسست‌گرایی برای تجربه‌گرایی استعلایی حیاتی است. با این حال، در نهایت، هدف من نشان دادن این است که تجربه‌گرایی استعلایی جایگزین جذابی برای فلسفه‌های محتوای ذهنی است.

ترجمه ماشینی: سؤالی که این کتاب قصد دارد به آن بپردازد این است: چگونه می‌توانیم بینش‌های پست مدرن را در مورد رابطه زبان و جهان بدون از دست دادن کنترل خود بر حقیقت الهیاتی در نظر بگیریم؟ لودویگ ویتگنشتاین فیلسوف زبان‌شناس را به‌عنوان «خدمت‌کار فلسفی» (در مقابل «دروازه‌بان متافیزیکی» که به همین شکل بوده است) به کار می‌گیرد، در حالی که بررسی می‌کند دیدگاه‌های رئالیستی سنتی و ساخت‌گرای پست مدرن را مورد نقد قرار می‌دهد. ماهیت و نقش استعاره سازی در لبه خلاق زبان، رابطه خدا-زبان-جهان را روشن می کند. نتیجه گیری می شود که درک ویتگنشتاینی از رابطه بین زبان و جهان نه تنها با آموزه خداباورانه-واقع گرایانه خدا سازگار است، بلکه شکل این آموزه به طور اجتناب ناپذیری تثلیثی است.

ترجمه ماشینی : در این پایان نامه من سه هدف زیر را دنبال می کنم: اول، بیان و بررسی اظهارات ویتگنشتاین در مورد کنش داوطلبانه و به ویژه اظهارات وی در مورد ماهیت کنش آزاد و اراده آزاد. ویتگنشتاین استدلال می‌کند که اعمال ارادی نه با اراده‌های قبل از اعمال، بلکه با محیطی (ذهنی و رفتاری) که در آن رخ می‌دهند، متمایز می‌شوند، و او معتقد است که ابراز اعتقاد به آزادی اراده، بیان یک نگرش شخصی نسبت به انسان است. و اقدامات آنها دوم، برای توضیح کار ویتگنشتاین در مورد علیت و قانون طبیعی: او برای سازگاری نظریه قاعده مندی قوانین طبیعی (که قوانین طبیعی صرفاً قوانین جهانی را بیان می کنند) و آزادی عمل استدلال می کند، و همچنین از دو مفهوم متفاوت از علیت استفاده می کنیم. ، توالی منظم و ارتباط سببی. سوم، بررسی استفاده ویتگنشتاین از مفهوم «جنبه» و مفهوم «نگرش» مرتبط با آن، که نقش اساسی در برخی از استدلال های پیشین ایفا می کند. من کار ویتگنشتاین در مورد «دیدن جنبه‌ها» و به کارگیری این مفهوم را در فلسفه ریاضیات - که تاکنون کشف نشده بود - در نظر می‌گیرم، جایی که او استدلال می‌کند که شهود ریاضی شکلی از ادراک جنبه است. من همچنین نقش ادراک جنبه ای را در کار ویتگنشتاین در مورد ماهیت اعتقادات مذهبی و معجزات بازی می کند. من به سه هدف اصلی به ترتیب معکوس می پردازم و با مقدمه ای بر روش فلسفی ویتگنشتاین و هدف او برای کشف جنبه های گمراه کننده زبان شروع می کنم. من در تمام طول مدت تفسیر را تنها به عنوان وسیله ای برای تبیین یک مواضع متمایز و قابل دفاع فلسفی درگیر می کنم.

ترجمه ماشینی : ویتگنشتاین و هایدگر هر دو ادعا می‌کنند که گزاره‌ها، موقعیت‌ها و کنش‌ها فقط در یک دیدگاه اساساً درگیر معنا دارند. مفهوم «درگیری» اساساً به اهداف ارجاع می دهد، به طرح ها کمک می کند، بر خلاف نگرش نظری، که فقط به ویژگی های اشیایی اشاره می کند که یا قابل درک هستند یا به طور علّی به چیزهای قابل درک مرتبط هستند. دیدگاه آنها با برداشت سنتی از معنا در تضاد است، و آنها به مشکلات مختلفی در رابطه با آن اشاره می‌کنند که به عقیده من، در فلسفه تحلیلی پسا ویتگنشتاینی حل نشده است. هر دو متفکر موافقند که برای معنادار بودن مشارکت به این معناست که دلایلی به صراحت برای عاملی که آن را انجام می‌دهد مورد تقاضا قرار گیرد. هایدگر استدلال می‌کند که برای امکان‌پذیر شدن این امر، باید کلیتی از دخالت‌های ممکن، که او آن را «جهان» می‌نامد، پیش‌فرض کرد. با این حال، چنین جهانی فقط برای موضوعی می تواند وجود داشته باشد که اساساً بر اساس این کلیت درگیر پروژه ای است. من استدلال می‌کنم که ویتگنشتاین با این دیدگاه، اگر کمتر به صراحت، موافق است، همان‌طور که در ضد دکارتی بودن برداشت او از معنا و ذهن نشان داده شده است. من نتیجه می‌گیرم که محل توافق بین ویتگنشتاین و هایدگر برداشت آنها از انسان است که اساساً دارای آزادی هستند که در هر عمل معنادار مورد استناد قرار گیرند. این آزادی موضوع، جهان و رابطه اساسی بین آنها را خلاصه می کند. این آزادی به منزله امکان ورود (و خروج) به هر عمل معناداری مربوط به یک موقعیت است. این یک نتیجه ضروری از دلایل صراحتا خواستار برای ورود به یک مشارکت معنادار است. آنچه ویتگنشتاین و هایدگر موفق به نشان دادن آن می شوند محدودیت نگرش نظری است - ناتوانی ذاتی آن در توضیح معنا و ساختارهای الزاماً مرتبط با آن: سوژه درگیر، و کلیت درگیری معنادار احتمالی با موجودیت ها. این امر برخی از پیش فرض های متافیزیکی و هستی شناختی و تلاش های علمی برای توضیح زبان، ذهن و رفتار انسان را مورد انتقاد قرار می دهد.

ترجمه ماشینی: سطح قابل توجهی از مناقشه در مورد اینکه دقیقاً دیدگاه های تراکتاتوس در مورد جهان و ذهن چگونه باید درک شود، باقی می ماند. این پایان نامه تفسیری از تفکر ویتگنشتاین ارائه می دهد. این به تفسیری جدید و مبتنی بر ایمن‌تر از نوشته‌های اولیه او می‌رسد که ارتباط مستقیم آنها را با مشغله‌های فلسفی کنونی نشان می‌دهد و بر وابستگی متقابل قوی‌ای که بین افکار اولیه او درباره این دو حوزه وجود دارد، تأکید می‌کند. اولین وظیفه پایان نامه این است که نشان دهد «دنیای تراکتاریایی» باید به عنوان جهانی درک شود که ممکن است در تجربه به آن داده شود: اشیاء دارای فرم و محتوای متمایز هستند و می توانند با ترکیب با یکدیگر، معمولی تولید کنند. واقعیت پس از تثبیت این موضوع، وضعیت متافیزیکی و هستی‌شناختی اشیاء به تفصیل مورد بررسی قرار می‌گیرد و به این نتیجه می‌رسد که اشیاء نه پدیده‌ای هستند و نه مادی، قابل درک نیستند و مشخص نیست که ویتگنشتاین یک هستی‌شناسی مشخص از اشیا را در ذهن داشته است. او تراکتاتوس را نوشت. سپس درک جدیدی از شرح ویتگنشتاین از معانی نام‌ها و نظریه تصویر او ارائه دادم و نشان دادم که جهت مشخصی از تعین از جهان به زبان در Tractatus وجود دارد، دیدگاهی که اخیراً مورد تردید قرار گرفته است. سپس تمایز ویتگنشتاین بین حس، بی‌معنا و مزخرف روشن می‌شود و روایت او از ارتباط بین زبان و جهان مورد بررسی قرار می‌گیرد. این به من اجازه می‌دهد تا ثابت کنم که Tractatus آنطور که برخی از نویسندگان پیشنهاد کرده‌اند، یک ماورایی و نمایانگر خود در محدوده‌های جهان نیست. به گفته ویتگنشتاین، برای امکان نمایندگی چنین شخصی لازم نیست. این موضوع که آیا تراکتاتوس نوع دیگری از موضوع را در حدود جهان مطرح می‌کند، سپس در چارچوب اظهارات ویتگنشتاین در مورد انفرادی گرایی مورد بررسی قرار می‌گیرد.

الیزابت آنسکوم اندیشه­های ویتگنشتاین (در کتاب تحقیقات فلسفی) را در باب زبان، یک ایدئالیسم زبانی ناقص توصیف می­کند. زیرا ویتگنشتاین -بر اساس تفسیر آنسکوم- قواعد و هنجارهای اجتماعی را به نحوی تبیین می­کند که با ایدئالیسم زبانی مطابقت دارد ولی تبیین ویتگنشتاین از مفاهیم مربوط به ذوات طبیعی کاملا با ایدئالیسم زبانی مطابقت ندارد. به نظر آنسکوم، ویتگنشتاین اعیان را به نحو ایدئالیستی تبیین نمی­کند و آنها را مستقل از زبانْ مفروض می­گیرد. در اینجا پس از بیان استدلالِ آنسکوم در دفاع از ادعای فوق، آن را مورد انتقاد قرار می­دهم. انتقاد مذکور با توجه به استدلال مفسرینی صورت می­گیرد که از این موضع دفاع می­کنند که ایدئالیسم زبانی ویتگنشتاین را نباید به صفت «ناقص» موصوف کرد. بر اساس تحلیلی که در اینجا ارایه خواهد شد، مفاهیم مربوط به هویت­های فیزیکی و ذوات طبیعی نیز از نگاه ویتگنشتاین با اتکا به آنچه ایدئالیسم زبانی می­خوانیم، توضیح داده می­شوند. این ادعا را با اتکا به -اولا- نگاه کلی نویسنده کتاب تحقیقات فلسفی به معنا و -در ثانی- خصلت خودارجاع­دهندگی زبان و گستره آن -از نگاه او- مستدل خواهیم کرد.

فرد سولیپسیست بر این باور است که «خودِ» درونی‌اش محور هرگونه تجربه و شناخت است و تنها شناخت او امری قابل‌اتکاء و اصیل می‌باشد. از نظر یک سولیپسیست، جهان پیشِ روی سابجکتیویتة «من» قرار گرفته است و حقیقت آن بستگی به درک من از آن دارد. در واقع، فروکاستنِ جهان به سابجکتیویتة انسان سرآغاز نگرش‌های مبتنی بر سولیپسیسم است؛ ازاین‌رو، بیش‌تر اندیشمندان ریشة آن را غالباً در اندیشه‌های ایدئالیستی می‌جویند. به همین دلیل، مسأله و مشکلی است بر سر راه بیش‌تر فیلسوفانی که تفکرشان رنگ‌وبوی ایدئالیستی دارد. هوسرل و ویتگنشتاین، دو فیلسوف تأثیرگذار معاصر، به‌دلیل جنبه‌های ایدئالیستیِ تفکرشان، همواره با چالش سولیپسیسم روبه‌رو بوده‌اند. با توجه به این‌که این دو فیلسوف دوره‌های گوناگونی را در حیات فکریِ خود طی کرده‌اند، برخوردشان با چالش یادشده تفاوت‌ها و شباهت‌هایی دارد. در این پژوهش، با بررسی و تحلیل بنیان‌های فکریِ هر کدام از این فلاسفه، برداشت آن‌ها از مفهوم سولیپسیسم ژرفکاوی و تطبیق داده شد.

ترجمه ماشینی: این کتاب نور بی‌سابقه‌ای را بر سومین شاهکار ویتگنشتاین، در باب یقین، روشن می‌کند و افکار او را در مورد باورهای اساسی و رد بدبینی روشن می‌کند. کتاب مویال-شاروک به عنوان مقدمه و تفسیری بر آخرین اثر اصلی فلسفی ویتگنشتاین، راهنمای ضروری برای دانش‌آموزان، محققین و عمومی خواهد بود.

ترجمه ماشینی: یکی از برجسته ترین ضد فیلسوفان در تاریخ فلسفه، لودویگ ویتگنشتاین است. گفته می‌شود که او از خصومت نیچه با مسیحیت ناراحت شده است، نه واقعاً به این دلیل که او یک مسیحی بود. آلن بدیو استفاده ویتگنشتاین از «مسیحیت» را در اینجا به معنای زندگی یا حس جهان تفسیر می کند. بنابراین، آشفته شدن از خصومت نیچه با مسیحیت، با خصومت با معنای زندگی آشفته می شود. با این حال، Tractatus Logico-Philosophicus ویتگنشتاین معنای زندگی را غیرقابل توصیف می کند - که کنش ضدفلسفی و آرکی-زیبایی شناختی او را تشکیل می دهد. با این حال، بدیو عمدا این تحلیل را به Tractatus محدود می کند. او معتقد است که «تحقیقات فلسفی» اثری ناتمام و کار یک سوفسطایی است. ضد فلسفه در اثر اولی در اثر دوم وجود ندارد. با این حال، این مقاله استدلال می‌کند که بررسی‌های فلسفی معنای زندگی را نیز غیرقابل توصیف می‌کند و در نتیجه ادامه کنش آرکی-زیبایی‌شناختی ضدفلسفی Tractatus را تشکیل می‌دهد. به‌جای بیرون کشیدن معنای زندگی از معنادار از طریق تئوری تصویر، تحقیقات اکنون مرزهای حس را از طریق بازی زبانی محدود می‌کند. آنچه خارج از بازی زبانی غیرقابل وصف تلقی می شود - معنای زندگی، حس جهان - اکنون به نمایشی ناب محدود شده است.