جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

‫کشور ايران داراي جمعيتي جوان است و اقتدار و پويايي يک کشور، بستگي به سلامت نسل جوان آن دارد. اعتياد به مواد مخدر، يک بيماري مزمن بوده و باعث ناکارآمدي افراد است. به رغم برخوردهاي شديد پليسي و مجازات سنگين، اعتياد افزايش يافته و سن اعتياد از کهن‌سالي، به ميانسالي و جواني کاهش داشته است. اين پژوهش در دو فصل، در پي شناسايي علت يا علل گرايش جوانان به سوء مصرف مواد مخدر و ارائه راهکارهاي موثر پيشگيري از اعتياد است. علل اعتياد شامل عوامل فردي، اجتماعي، فرهنگي و جغرافيايي است. دوره بلوغ و نوجواني، کنجکاوي، عدم اعتماد به نفس، غرور کاذب، عقب‌ماندگي ذهني، لجبازي، بيماري‌هاي عصبي، نجات از مشکلات و ارث، به عنوان عوامل فردي شمرده شده‌اند. محيط خانواده، محيط تحصيل، گروه همسالان و دوستان، مسائل اقتصادي و نوع شغل، عوامل اجتماعي شمرده شده‌اند. باورهاي نادرست و طبابت خانگي و رسوم غلط، عوامل فرهنگي، و در دسترس بودن مواد مخدر، رشد جمعيت، شهر و شهرنشيني، مهاجرت به شهرها و مهاجرت به کشوري ديگر، عوامل جغرافيايي شمرده شده‌اند. در نحوه پيشگيري، اصل جلوگيري از در دسترس بودن مواد مخدر، فرهنگ‌سازي، توجه به محيط خانواده و بازدارنده‌هاي قانوني، به عنوان چهار اصل عنوان شده است. در اصل جلوگيري از در دسترس بودن، لزوم هماهنگي‌هاي بين‌المللي، توجه به سياست جنايي در پيشگيري از اعتياد، توجه به نقش جامعه مدني در پيشگيري از اعتياد، توجه به حقوق تطبيقي در خصوص مواد مخدر، استفاده از توانايي‌هاي سازمان‌هاي منطقه‌اي و استفاده از تکنولوژي روز، نکات قابل توجه هستند. فرهنگ‌سازي، مي‌تواند از طريق مراکز تعليم و تربيت، آگاهي دادن پزشکي، رسانه‌هاي عمومي و نهادهاي مذهبي انجام پذيرد. نويسنده نتيجه گرفته است که بهترين راه پيشگيري، آگاه ساختن نسل جوان از خطرهاي گرايش به مواد مخدر است. براي پيشگيري از آلوده شدن جوانان به مواد مخدر، شناخت انگيزه‌ها، زمينه‌ها و پيامدهاي اعتياد ضروري است. مبارزه مقطعي و گذرا، تأثير بادوامي نخواهد داشت. اعدام و زنداني کردن افراد، علاوه بر تبعات منفي بر خانواده آنان، بازدارندگي لازم را تا به حال نداشته است. رشد اقتصادي و فرهنگي جامعه، به همراه ايجاد زمينه‌هاي بروز استعدادها و رفع نيازهاي نوجوانان و جوانان در قالب تحصيل، ورزش و تفريح، مي‌تواند از تأثير پذيري آنان در مقابل مواد مخدر بکاهد. جهت پوياتر شدن فعاليت پيشگيري از اعتياد، رسانه‌هاي عمومي، آموزش و پرورش و خانواده، نقش قابل توجهي دارند.

پژوهش حاضر با هدفِ بررسی اثر بخشی آموزش تفکر انتقادی بر باور های معرفت شناختی دانشجویان دوره کارشناسی دانشگاه یزد انجام گرفت که از لحاظ هدف در طبقه تحقیقات کاربردی و از لحاظ روش گردآوری داده ها در قالب تحقیقات آزمایشی قرار می گیرد. جامعه ی آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دوره ی کارشناسی دانشگاه یزد در سال تحصیلی 91-1390 به تعداد 11052 نفر بوده است. جهت انتخاب گروههای نمونه تحقیق با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ایِ مرحله ای از بین 14 دانشکده ، دانشکده علوم انسانی ، از بین پنج گروه موجود در این دانشکده ، گروه علوم تربیتی و روانشناسی ،از بین رشته های مختلف تحصیلی این گروه ، رشته ی علوم تربیتی ، از بین دروس ، درس مقدمات روش تحقیق در علوم تربیتی و از بین کلاس های تشکیل شده برای این درس ، دو کلاس به عنوان نمونه انتخاب شد که درمراحل بعد به صورت تصادفی یک کلاس به عنوان گروه آزمایش و کلاس دیگر به عنوان گروه کنترل تعیین شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه ی معرفت شناختی شومر (1992) با 63 گویه بود که پایایی کل توسط دوئل ، شومر و آیکنز (2001) بررسی وبرابر با 74/ گزارش شده است.همچنین روایی توسط پنگ و جرالد (2006) تأیید شده است. برای توصیف داده ها وتحلیل فرضیه های تحقیق از شاخص های آمار توصیفی و روش آماری تحلیل کوواریانس(پس ازبررسی پیش فرض های آن) استفاده شد. مهمترین نتایج به دست آمده نشان دادآموزش تفکر انتقادی باعث بهبود باورهای معرفت شناختی دانشجویان گروه آزمایش در مقایسه با دانشجویان گروه کنترل شده است.درتحلیل خرده مقیاس های باورهای معرفت شناختی نیزمشخص شدآموزش تفکر انتقادی باعث افزایش باورهای معرفت شناختی افراد در ابعاد توانایی ذاتی یادگیری، ساده بودن دانش، قطعیت دانش، منبع دانش و یادگیری سریع دانش شده است، امااین آموزش تأثیرمتفاوتی بر باور های معرفت شناختی دانشجویان دختر و پسر نداشته است. درپایان گزارش، محدودیت های تحقیق وپیشنهادهای عملی و موضوعی برای تحقیقات آینده ارائه شده است .