جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

در اوایل دی 1362، دو همسفر به اهواز جنگ زده و غرق خاموشی می رسند: «جلال آریان» با هدفی شخصی و خود انگیخته برای جستجوی «ادریس»، پسر مطرود کارگر پیرش، که از معلولین جنگ و مجهول المکان است، و «منصور فرجام» 26 ساله دارای درجه دکتری در رشته رایانه از آمریکا، با ماموریت رسمی راه اندازی مرکز آموزش فناوری رایانه.

در شاهنامه، آن جا که سخن از پادشاهی هرمزد، پسر و ولیعهد نوشیروان، به میان است، پس از پیروزی بهرام چوبینه بر ساوه شاه، هنگامی که هرمزد وی را به رزم پرموده، پسر ساوه شاه، گسیل می دارد، از دژی متعلق به پرموده نام برده می شود که وی گنج خویش را در آن می نهد و، پس از شکست یافتن از بهرام چوبینه، در آن تحصن می جوید:

کشت برنج، از دیرباز، یکی از ارکان اساسی اقتصاد کشاورزی و برنج یکی از اساسی ترین مواد غذایی مردم ایران زمین، به ویژه در استان های گیلان و مازندران، بوده است. از این رو، در فرهنگ مردم این سرزمین، به خصوص در فرهنگ های محلی مناطق برنج خیز شمال کشور، برنج و برنج کاری انعکاسی بسیار وسیع داشته و جایگاه ویژه ای یافته است. فراوانی امثال، متل ها، داستان ها و ترانه های گیلکی و مازندرانی که در آنها عنصر برنج، مستقیم یا غیرمستقیم درج شده، بهترین گواه این مدعاست...

چنین به نظر می رسد که، برای روشن شدن اذهان برخی از خوانندگان این نقد، ذکر چند نکته اساسی سودمند باشد. یکی آن که فرهنگ فقط ابزاری است کمکی برای فهم مطالب متون و ترجمه نوشته ها و نباید تصور شود که می توان با آن زبان دان و مترجم شد. از این رو، وارد بودن بعضی از اشکال های مندرج در نقد حاضر درباره عدم دقت و کفایت تعریف یا تسمیه مفاهیم در محل تامل است. من باب مثال، اگر کسی بخواهد برای لغات دیوان حافظ فرهنگی تنظیم و تدوین کند، نباید انتظار داشت مثلا در تعریف «سنبل» یا «سمن» یا «بلبل» همان توصیف را بیاورد که در فرهنگ های تخصصی گیاه شناسی و جانورشناسی آمده است. حتی نوع تعریف به اقتضای مقام فرق می کند. از جمله، در فرهنگ فرضی لغات دیوان حافظ، کافی است «سنبل» را «نام گلی نماد زلف مجعد» تعریف کنیم یا «سمن» را «نام گلی نماد روی سفید یا «بلبل» را «مرغی خوش الحان نماد عاشق زار». دراین مقام، تذکر این معنی خالی از فایده نیست که تعریف های مشروح و تخصصی فرهنگ معین، به خصوص در مورد گیاهان، مندرجات این فرهنگ را، از این حیث، از هماهنگی و اعتدال و یکدستی انداخته است، چون تعریف ها در همه حوزه ها به آن درجه تخصصی نیست یا اصلا تخصصی نیست.

بشنو این نی چون شکایت می کند               از جدائی ها حکایت می کند

اوستا، از نظر زبان و محتوا، به دو بخش اصلی تقسیم می شود: گاهان و اوستای متاخر. گاهان سخنان خود زردشت و منظوم و آهنگین است. اوستای متاخر مجموعه ای از متون اساطیری، دینی و عبادی است که، هر چند بخشی از آن بسیار کهن می نماید، مدت ها پس از زردشت تدوین و تنظیم شده است. برای بررسی زندگی زردشت و مضامین اولیه اصلاحات دینی او، باید به گاهان استناد کرد. زمانی که شخصیت و فعالیت این پیامبر خمیر مایه افسانه ها قرار گرفت، زندگی نامه ای خیالی و جدید از او ساخته شد که در آن به سختی می توان به واقعیات تاریخی، ولو اندک، دست یافت. این سیمای افسانه ای، هم در اوستای متاخر و هم در متون پهلوی زردشتی، مشهود است.

ملامت و ملامتیان، تالیف عبدالباقی گولپینارلی- ترجمه دکتر توفیق ه. سبحانی، انتشارات روزنه، تهران 1378.

حساب جمل در ادب فارسی موضوعی است که تاکنون تحقیق علمی جامعی در باره آن صورت نگرفته است. اخیرا کتابی نسبتا مفصل به نام حساب جمل در شعر فارسی و فرهنگ تعبیرات رمزی منتشر شده که حاصل بیست و پنج سال تلاش و تحقیق مولف آن است. در این کتاب علاوه بر مقدمه مولف، یادداشتی از عبدالحسین نوائی آمده است.

۱.یکی از قدیم ترین نام های هندواروپایی اسپ در زبان های ایرانی