جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : تفکر هایدگر در دهه‌های پس از انتشار کتاب هستی و زمان اغلب با آن اثر ناسازگار تلقی می‌شود. منتقدان مفهوم «قاطعیت» در «هستی و زمان» را با روایت پس از جنگ هایدگر از «آزادی» مقایسه می‌کنند تا اختلافی بین اومانیسم ادعایی داوطلبانه آثار اولیه او و تفکر ظاهراً «ضد انسان‌گرا» آثار متأخر او ایجاد کنند. کار کردن در مقابل، ماهون اوبرین برای انسجام ساختاری و موضوعی حرکت هایدگر از اصالت به جست‌وجوی یک رابطه آزاد معتبر با جهان - که با اصطلاح «رهایی» به تصویر کشیده می‌شود، استدلال می‌کند. اوبراین با نشان دادن وحدت ساختاری و مضمونی اندیشه هایدگر در کلیت خود، راه را برای درک سنجیده‌تر و مبتنی بر فلسفی از موضوعات مورد بحث در مناقشه هایدگر هموار می‌کند. >

ترجمه ماشینی : این متن ارتباط و اهمیت اندیشه هایدگر را امروز روشن می کند. فصل‌ها به شرایط زندگی مدرن از دگرگونی شدید اجتماعی می‌پردازند که با توسعه مداوم و سریع فناوری‌هایی که مرزهای بین ملت‌ها و فرهنگ‌ها را دوباره تعریف می‌کنند، در هم تنیده شده است. فناوری بازارها، آداب و رسوم، مبادله اطلاعات و جریان‌های اقتصادی را جهانی می‌کند، اما همچنین - همانطور که هایدگر به ما یادآوری می‌کند - با معرفی فرصت‌های بی‌سابقه و خطرات بزرگ، نحوه ارتباط ما با بدن، زندگی و زمین را متحول می‌کند.

ترجمه ماشینی : به سوی یک فلسفه انضمامی واکنش تئودور آدورنو، ماکس هورکهایمر و هربرت مارکوزه به مارتین هایدگر را قبل از اخراج او پس از روی آوردن به حزب نازی در سال 1933 بررسی می‌کند. قرن نقد اجتماعی زمانی که آنها هنوز به دنبال صدای فلسفی خود بودند. ایمانن با بازسازی مناظره های نادیده گرفته شده خود با هایدگر و هایدگری، استدلال می کند که آدورنو، هورکهایمر و مارکوزه کار بزرگ هایدگر، هستی و زمان در سال 1927 را تلاشی جدی برای مرتبط ساختن دوباره فلسفه با زندگی و تحریک آمیزترین چالش برای ماتریالیست نوپای خود می دانستند. تشخیص نارضایتی های مدرنیته اروپایی دانش ما از «بحث فرانکفورت» آدورنو با «هایدگریان فرانکفورت» همچنان حکایتی باقی می ماند، اگرچه به نسخه اولیه ایده دیالکتیک روشنگری از درهم تنیدگی اسطوره و عقل منجر شد. به طور مشابه، شور و شوق هورکهایمر نسبت به سخنرانی‌های افسانه‌ای هایدگر پس از جنگ جهانی اول و انتقاد از هستی و زمان تقریباً به طور کامل مورد توجه قرار نگرفته است. و مناظره جذاب مارکوزه با هایدگر بر سر هگل و منشأ مسئله «هستی و زمان» تاکنون ناشناخته مانده است. با خواندن این بحث‌ها به‌عنوان رویارویی‌های فکری ثمربخش و نه تقابل‌های خصمانه، به سوی یک فلسفه انضمامی، به محققان نظریه انتقادی دیدگاهی جدید و قابل تأمل درباره ظهور مکتب فرانکفورت به عنوان پاسخی به انقلاب فلسفی هایدگر ارائه می‌کند.

ترجمه ماشینی : مقالات گردآوری شده، نقاط وابستگی و اصطکاک بین والتر بنیامین و مارتین هایدگر را در نظر می گیرند. والتر بنیامین و مارتین هایدگر با وجود معاصر بودن، هرگز مستقیماً با یکدیگر درگیر نشدند. با این حال، هانا آرنت، که هر دو مرد را می‌شناخت، به نقاط مشترک بین آن دو اشاره کرد. هر دو به نابودی متافیزیک، توسعه روشی جدید برای خواندن و درک ادبیات و هنر و تدوین نظریه‌های رادیکال درباره زمان و تاریخ توجه داشتند. از سوی دیگر، مسیر زندگی و تعهدات سیاسی آنها کاملاً متفاوت بود. بنیامین در نامه ای در سال 1930 به یکی از دوستانش گفت که در حال خواندن هایدگر بوده و اگر قرار باشد آن دو با یکدیگر درگیر شوند، "جرقه ها به پرواز در خواهند آمد." این جلد با اذعان به قرابت‌ها و نقاط تضاد آن‌ها، این رویارویی را مرحله‌بندی می‌کند و به‌ویژه بر موقتی بودن، رمانتیسم و سیاست در آثارشان تمرکز می‌کند. اندرو بنجامین استاد فلسفه و اندیشه یهودی در دانشگاه موناش استرالیا و استاد برجسته فلسفه و علوم انسانی در دانشگاه کینگستون لندن است. او نویسنده چندین کتاب از جمله کار با والتر بنجامین: بازیابی یک فلسفه سیاسی است. دیمیتریس واردولاکیس، مدرس ارشد فلسفه در دانشگاه وسترن سیدنی، استرالیا است. او نویسنده کتاب حاکمیت و دیگر آن: به سوی توجیه‌زدایی از خشونت است.

ترجمه ماشینی : هایدگر، تاریخ و هولوکاست سهم مهمی در بحث طولانی مدت در مورد ارتباط مارتین هایدگر با ناسیونال سوسیالیسم است. این اثر جدید جاه طلبانه اگرچه موضوعی دشوار است، کل بحث در مورد بحث هایدگر را به جلو می برد. هایدگر به دنبال هستی و زمان، مفهوم خود از اصالت و مفاهیم مرتبط با آن مانند تاریخمندی را بسط می دهد و امکان وجود دازاین اصیل یک قوم را در امتداد خطوط ساختاری منسجم به روایت خود از اصالت در هستی و زمان مورد بحث قرار می دهد. اوبراین استدلال می‌کند که همان مشکلاتی که به نظر می‌رسد در تفسیر اولیه اصالت تأثیر می‌گذارد، بر مفهوم دازاین اصیل یک قوم تأثیر می‌گذارد. بنابراین، نزدیک بینی سیاسی هایدگر در دهه سی را می توان به ناتوانی اساسی در کنار آمدن با برخی از مشکلات مورد بحث در این مطالعه نسبت داد. اوبراین می پذیرد که فلسفه هایدگر متاثر از دوره و زمینه تاریخی آن است، اما استدلال می کند که لفاظی هایدگر، هرچند تحریک آمیز، نمی تواند به سادگی به جنگوئیسم خام نازی تقلیل یابد. این کتاب رویکردی واقعاً فلسفی به مناقشه هایدگر و بررسی مجدد نظریات و تأثیرات او است.