جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : انسان در مرکز علوم انسانی و اجتماعی قرار دارد. در عصری که برخی آن را آنتروپوسن نامیده اند، این کتاب به برداشت هایدگر از انسان و نقش آن در جهان می پردازد. مشارکت کنندگان در مورد چگونگی تصور و تفسیر هایدگر از انسان و آنچه ما می توانیم از اندیشه او بیاموزیم بحث می کنند. این جلد از دیدگاه کثرت‌گرا، طیف وسیعی از دیدگاه‌های متفاوت درباره هایدگر و تصور پیچیده‌اش از انسان را پوشش می‌دهد. یک فصل کوتاه مقدماتی خواننده را به اهمیت مسئله انسان در آثار هایدگر، موضوعیت آن و ارتباط آن برای تفسیر آثار هایدگر راهنمایی می کند. فصل ها به سه گروه موضوعی تقسیم می شوند: انسان شناسی و فلسفه. انسان، غیریت و جهان; و زندگی، هویت و پایان پذیری. این سازمان بحث در مورد پیوند سیستماتیک فلسفه هایدگر و اندیشه های انتقادی او در مورد انسان شناسی و انسان گرایی و نیز ارتباط او با فیلسوفان معاصر و دیدگاه های آنها در این زمینه را تسهیل می کند. مشکلات مختلف در مفهوم هایدگر از انسان مورد توجه قرار گرفته است و ابعاد اخلاقی و الزامات عملی ضمنی در هایدگر در بحث های مربوط به تقاطع و ستم، سستی انسان، و تعبیه انسان در طبیعت، جامعه و تاریخ مورد بررسی قرار گرفته است.

ترجمه ماشینی : این تحلیل عمیق از آثار عمده هایدگر یک وحدت موضوعی اساسی در تلاش فیلسوف برای غلبه بر ذهنیت گرایی فلسفه مدرن و توضیح سلسله مراتب هستی شناختی می یابد که این به تنهایی پایه و اساس هر چیز دیگری را تشکیل می دهد. نویسنده این چالش با سنت دکارتی را کلید درک دیدگاه هایدگر در مورد انسان و زبان و نیز تأثیر آنها در مسائل هویت و بازنمایی در فلسفه معاصر می داند.

ترجمه ماشینی : ویلیام مک نیل پدیده اوگنبلیک یا «نگاه چشم» را در اندیشه هایدگر و به ویژه رابطه آن با تقدم دیدن و درک نظری (نظریه) را هم در ارسطو و هم در سنت فلسفی و علمی غرب بررسی می کند. فکر. مک نیل استدلال می کند که خوانش اولیه هایدگر از ارسطو، که تجربه Augenblick را در قلب دانش اخلاقی و عملی (phronesis) مشخص می کند، ثابت می کند که رویارویی تعیین کننده ای برای درک و نقد بعدی هایدگر از تاریخ فلسفه، علم و فناوری است. . منبعی انتقادی برای پرداختن به تسلط مشکل‌ساز دانش نظری در تمدن غرب برای او فراهم می‌کند. نویسنده نشان می‌دهد که چنین دانشی همیشه در تنشی خاص (که خود از نظر تاریخی تعیین شده و در حال تغییر است) با دانش اخلاقی یا «پیش‌اخلاقی» که به زمانمندی متناهی و «خلسه‌آمیز» لحظه‌ی زیسته و زنده وابسته است، باقی می‌ماند و ناگزیر در معرض آن قرار می‌گیرد.

ترجمه ماشینی : این کتاب شرحی اساساً جدید از استدلال‌ها و مفاهیمی که فلسفه اولیه هایدگر را تعریف می‌کند، ارائه می‌کند و آنها را در ارتباط با فلسفه تحلیلی معاصر و تاریخ فلسفه قرار می‌دهد. ساچا گلوب با تکیه بر کارهای اخیر در فلسفه ذهن و سخنرانی های هایدگر در مورد افلاطون و کانت، علیه رفتارهای موجود از هایدگر در مورد غرض ورزی استدلال می کند و پیشنهاد می کند که هایدگر موضع منحصر به فردی را با توجه به محتوای مفهومی و بازنمایی تأیید می کند. او همچنین پیامدهای این امر را برای دیدگاه هایدگر در مورد حقیقت، واقع‌گرایی و «هستی» بررسی می‌کند. او در ادامه به بررسی کار هایدگر در مورد موضوع اساسی هنجارگرایی می‌پردازد و بر نظریه آزادی او تمرکز می‌کند و استدلال می‌کند که این آزادی است که دغدغه‌های وجودی هستی و زمان را به مفاهیمی مانند عقل، کمال و الزام پیوند می‌دهد. کتاب او دیدگاه جدیدی را برای دانشجویان هایدگر و تاریخ فلسفه قرن بیستم ارائه می‌کند.

ترجمه ماشینی : این کتاب به بررسی راه‌هایی می‌پردازد که هایدگر، لاکو-لابارت و نانسی درک کانتی از «ارائه زیبایی‌شناختی» را اتخاذ کرده و پیکربندی مجدد می‌کنند. در کانت، «ارائه زیبایی‌شناختی» به معنای فنی به‌عنوان شیوه‌ای خاص از تجربه در یک گونه‌شناسی از حوزه‌های مختلف تجربه درک می‌شود. این مطالعه استدلال می‌کند که هایدگر، لاکو-لابارث و نانسی عناصر این شیوه خاص تجربه را تعمیم می‌دهند تا نگرش زیبایی‌شناختی و واژگانی که کانت برای توصیف آن به کار می‌برد، به طور کلی بر چیزها تأثیر بگذارد. با این حال، این کتاب فراتر از مستندسازی تأثیر شناخته شده نقد داوری کانت است، اما راهی جدید برای نزدیک شدن به برخی از مسائل اصلی در اندیشه پساکانتی - از جمله اینکه چرا هنر، اثر هنری، و زیبایی شناسی هنوز به عنوان وسیله ای برای نقد حتی، یا به ویژه، پس از آشویتس در دسترس هستند. این نشان می‌دهد که تبارشناسی نظریه معاصر نیاز به بررسی مسئله ارائه دارد، که مسلماً سؤالی بوده است که از همان آغاز فلسفه را نگران کرده است.

ترجمه ماشینی : «به هر حال وابستگی و تکیه بر آنچه خود نویسنده به منصه ظهور رسانده است، امری مشکوک است. مهم این است که به چیزهایی که او در سکوت رها کرده است توجه کنیم.» چنین توصیه‌ای روش‌شناختی بود که در سال 1924 توسط خود هایدگر ارائه شد که در این کتاب، هایدگر و پروژه هستی‌شناسی بنیادی، با دقت دنبال شده است. این پروژه شامل مجموعه وسیعی از مشکلاتی است که در اطراف هستی و زمان (1927) پدیدار شد و سپس از زمان دوره های سخنرانی ماربورگ (1923-1928) تا سخنرانی های فرایبورگ (1928-1935) که امروزه در Gesamtausgabe موجود است ادامه یافت. سکوت هایدگر در مورد برخی از منابع بنیادی او حقیقتی است که توسط کسانی که او را به دقت خوانده اند کاملاً به رسمیت شناخته شده است. این کتاب به طور سیستماتیک سکوت های مربوط به هوسرل، ارسطو کتاب ششم اخلاق نیکوماخوس، هگل پدیدارشناسی، نیچه و حتی دکارت را بررسی و ارزیابی می کند. آنچه پدیدار می‌شود، تفسیر مجدد نظام‌مند و اصلی «هستی‌شناسی بنیادی» است که بر درک خود دازاین انسانی به‌عنوان کلید درک معانی مختلف هستی و کل تاریخ ساختارشکنی هستی‌شناسی متمرکز است. این پروژه با ادعای مطلق بودن که در متافیزیک مدرن بیداد می کرد، به اوج خود رسید که اوج و تقلید آن را در مقدمه ای بر متافیزیک (1935) می توان یافت. در رابطه با «ماجرای هایدگر»، این کتاب که خیلی قبل از آشفتگی کنونی آغاز شده است، هم ابهام و هم انسجام دخالت هایدگر با نازی‌ها را نشان می‌دهد و هم برای اولین بار، کار هایدگر جوان را در معرض یک موضوع قرار می‌دهد. انتقاد داخلی دقیق و کامل با ترسیم خاستگاه‌ها، جابه‌جایی‌ها و نتیجه نهایی از درون حوزه خودش، یعنی پدیدارشناسی، به ما امکان می‌دهد تا درباره این پرسش دشوار در عمق و منشأ آن تأمل کنیم

ترجمه ماشینی : هایدگر، اخلاق و عمل هستی‌شناسی، بررسی جدید مهمی از اخلاق و هستی‌شناسی در هایدگر ارائه می‌کند. در سراسر اندیشه هایدگر یک اعتقاد اساسی وجود دارد که رویدادی که هستی به وسیله آن داده می شود یا آشکار می شود به نحوی «مقدم» بر رابطه ما با موجودات زیادی است که در زندگی روزمره خود با آنها ملاقات می کنیم. این اولویت این امکان را فراهم می کند که در مورد «همان بودن» صحبت کنیم. همچنین تنزل دادن اخلاق را به یک موقعیت ثانویه با توجه به هستی شناسی تحریم می کند. با این حال، تصدیق هایدگر به اینکه هستی شناسی خود باید به وجود انضمامی پیوند نزدیکی داشته باشد، اولویتی را که به بعد هستی شناختی قائل شده است، مشکل می کند. دیوید وب این پیوند را به عنوان یک نقطه مرجع کلیدی می‌گیرد و به توسعه دیدگاه‌های انتقادی می‌پردازد که از درون اندیشه هایدگر باز می‌شوند، به ویژه در رابطه با بدهی هایدگر به فیزیک و اخلاق ارسطویی. وب مضمون تداوم و نقش آن را در تشکیل «همان» در هستی‌شناسی هایدگر بررسی می‌کند و استدلال می‌کند که پرداختن به هستی‌شناسی درگیر شدن در یک عمل اخلاقی است و بالعکس.

ترجمه ماشینی : در این کار جدید پیشگامانه، دیلارد یک مورد قدرتمند برای آوردن الهیات مسیحی معاصر به گفتگوی انتقادی با مشارکت های مارتین هایدگر در فلسفه (رویداد) ارائه می دهد. به دنبال پذیرش اولیه‌اش از الهیات در نوشته‌های اولیه‌اش، هایدگر در دهه 1930 به طور فزاینده‌ای آگنوستیک و حتی بی‌خدایی می‌شود تا اینکه ناگهان گفتمان دینی در مشارکت‌ها ظهور کرد. دیلارد نشان می‌دهد که دلایل خوبی برای واژگونی قابل توجه هایدگر وجود دارد. مفاهیم کلیدی فلسفی از Contributions، هایدگر را قادر می‌سازد تا بر معمای الهیات پیشین غلبه کند که در درگیری‌های قبلی‌اش با مضامین سنت پل و لوتر حل نشده بودند، در حالی که نیاز به تصمیم‌گیری سرنوشت‌ساز در مورد «آخرین خدا» مانع از فروپاشی وظیفه فلسفی محوری Contributions به توتولوژی توخالی یا بازگشت به من می‌شود. با این وجود، هایدگر ما را در این مخمصه رها می‌کند که تصور روشنی از چگونگی اتخاذ تصمیم حیاتی در مورد الوهیت نداریم. پس از بررسی چندین پیشنهاد ناموفق برای فرار از معضل، دیلارد راه حلی مسیحی بر اساس درگیری هایدگر با شعر گئورگ تراکل ارائه می کند. دیدگاه الهیاتی حاصل از برخی انتقادات احتمالی دفاع می‌شود و در چارچوب وسیع‌تر الهیات هایدگری پست متافیزیکی معاصر قرار می‌گیرد.