جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

‫مسلمانان جهان، امروزه با چالش عظيم «انحطاط» و «عقب ماندگي» مواجه اند و براي برون رفت از اين معضل، بايد افزون بر آسيب شناسي اين مسئله، به واکاوي پيرامون علل آن پرداخت. اين پژوهش در هفت فصل به اين مسئله از ديدگاه امام خميني? پرداخته است. پس از کليات، نويسنده به شخصيت، روش و مباني انديشه امام خميني? پرداخته است. عوامل سياسي انحطاط مسلمانان از منظر امام? عبارتاند از: خودباختگي، قانونگريزي، سوء استفاده از آزادي، استبداد، حاکمان ناصالح، سکولاريسم، اختلاف و تفرقه، استعمار، و جنگ. عوامل فرهنگي و اجتماعي از نظر ايشان عبارتاند از: وابستگي فکري و فرهنگي، اشاعه فساد و فحشا، غربزدگي، ترک اخلاق و فضايل انساني، دنياگرايي، مليگرايي و تعصبات قومي، تحجر و جمود فکري، و خمودي و سستي. عوامل علمي و معرفتي عبارتاند از: مهجوريت قرآن، انحراف از اسلام اصيل، وابستگي علمي، عالمان ناصالح، روشنفکري غربي و عدم اعتراض علماي دين. عوامل سياسي برونرفت از انحطاط مسلمين، از نظر امام? عبارتاند از: خودباوري و استقلال، حاکميت قانون، آزادي، حاکمان صالح، تشکيل حکومت، ايجاد همبستگي بين دين و سياست، ايجاد وحدت، و استکبار ستيزي و سازش ناپذيري. عوامل فرهنگي و اجتماعي برون رفت عبارتاند از: استقلال فکري و فرهنگي، بازگشت به هويت اسلامي، کسب فضايل اخلاقي و ترک دنيا، مکتبگرايي، گفتمان احيا و عملي ساختن آن. پيروي از قرآن و عترت، شناخت و معرفي اسلام اصيل، توليد و توسعه علم، استقلال علمي، مسئوليت پذيري نخبگان و وحدت علم و دين، به عنوان عوامل علمي و معرفتي برون رفت از منظر امام? بيان شدهاند. نويسنده در پايان، جامعه مطلوب از ديدگاه امام خميني? را به بحث گذاشته است. ميتوان نتيجه گرفت که ديدگاه امام? در مورد عوامل انحطاط و عقب ماندگي مسلمين، تاثيرپذير از سه مؤلفه اساسي دغدغه امام نسبت به اوضاع جهان اسلام، تلاش در جهت سيادت و عظمت مسلمين، و بهبود و ارتقاي جايگاه جهان اسلام بوده است.

در مورد رفتار سیاسی در سازمان دیدگاه های متفاوتی وجود دارد. بعضی به بعد مثبت و مشروع آن توجه دارند و بعضی به بعد منفی و غیرمشروع آن. از دیدگاه مثبت و تئوری های مدیریت، رفتار سیاسی یک فرایند طبیعی در سازمان است که از طریق آن می توان تعارض ها و اختلاف های بین گروه ها و ذی نفع را بررسی و حل و فصل نمود و بر منافع و رضایت گروه های مختلف تأکید کرد. در این مقاله آورده شده است که رفتار سیاسی مطلوب می تواند به توسعه خردمندی سیاسی در فرایند تصمیم گیری، تغییر و تحول سازمان، افزایش رضایت شغلی، اندازه گیری اثربخشی سازمان، به کارگیری مدیریت مشارکتی و افزایش قدرت کارکنان مؤثر واقع گردد.