جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

چکیده ماشینی: این پژوهش در تلاش است تا تصویر مراکش - هم به‌عنوان سرزمین و هم به‌عنوان مردم - را در آینه‌ی تولیدات روایی فرانسوی در طول قرن نوزدهم بررسی کند، به‌عنوان یک منبع تاریخی که به ندرت به آن استناد می‌شود، تا مبانی ایدئولوژیک، فرهنگی و هنری را که به روش‌های مختلف در شکل‌دهی به تخیل فرانسوی نسبت به جوامع حاشیه جنوبی دریای مدیترانه نقش داشته‌اند، نشان دهد. همچنین این مقاله سعی دارد انگیزه‌های واقعی که تعدادی از نویسندگان فرانسوی را وا داشت تا مجموعه‌ای از رمان‌ها را بنویسند و مراکش را به‌عنوان فضایی اساطیری برای رخدادهای قهرمانانشان به کار برده‌اند، به‌گونه‌ای که واقعیت و خیال به‌طور آشکار در هم آمیخته شود، افشا کند؛ این امر به نوعی به شکل‌گیری «واقعیت» مراکشی تقلبی کمک کرده است که خواستار کشتار نمادین دیگری و فرهنگش بود، در مقابل تبلیغ ماموریت مدعی تمدنی مرد سفید که به او حق استعمار دیگر ملت‌ها را می‌دهد، و این موضوع از طریق ساختار روایی‌ای منتقل می‌شود که از زیبایی‌شناسی خالی نیست. برای روشن کردن این ایده، تصمیم گرفتیم روی نمونه رمان «در مراکش» (Au Maroc) نویسنده و نظامی فرانسوی «پیِر لوتی» (Pierre Loti) تمرکز کنیم؛ چون به‌عنوان یک منبع روایی پیشگام در آن دوره محسوب می‌شود.

چکیده ماشینی: ترجمه مهم‌ترین ابزار تبادل فرهنگی و تمدنی بین ملت‌هاست و شاید قرآن کریم نشانه‌ای باشد که تمدن اسلامی را از سایر تمدن‌ها متمایز کرده است؛ زیرا مرجعی است که بر اساس آن بنیان‌گذاری شده است. به همین دلیل، برخی ترجمه‌های قرآن، از جمله ترجمه استشراقی آلمانی، از سیاست تسلط بر دیگری استفاده کرده‌اند که کشورهای بزرگ اروپایی دنبال می‌کردند و به شرق و دنیای اسلام گرایش داشتند، با این هدف که مانع از گسترش دینی اسلام در اروپا به‌طور کلی و به ویژه در آلمان شوند. ترجمه قرآن باعث شکل‌گیری بسیاری از علوم شد، از جمله علم زبان‌شناسی تطبیقی که به بررسی شباهت‌ها بین زبان‌ها و ادیان پرداخت؛ زیرا مستشرقین آلمانی زبان قرآن را به ریشه‌ها و اصول تاریخی آن بازگرداندند و به دنبال تأثیرپذیری آن از زبان‌های دیگر بودند؛ و هدفشان از این کار، زیر سؤال بردن منشاء قرآن کریم و رسیدن به این نظر بود که قرآن از جانب خدا نازل نشده، بلکه از طریق پیامبر اسلام (ص) از تمدن‌های پیشین جمع‌آوری شده است. شک و تغییر در قرآن و تردید و تحریف معانی آن نزد گروه بزرگی از مستشرقانی که توسط قدرت دینی-سیاسی که بر فرآیند ترجمه نظارت دارد تأمین مالی می‌شوند، رخ داد. روش زبان‌شناسی ابزاری بود برای وارد کردن تناقضات تاریخی در متن قرآنی؛ زیرا سعی داشت روند تاریخی توسعه جامعه را تغییر دهد و بر آن کنترل پیدا کند، بنابراین وسیله‌ای برای جعل حقایق موجود در متن قرآنی و متهم کردن آن به تغییراتی شد که در دوره‌ انتقال از خطابه مستقیم غیر مدون به متن مدون مقدس رخ داده بود. این تحقیق به این شبهات پاسخ می‌دهد که نادانی مدعیان آنها نسبت به بلاغت قرآن که باطل نمی‌تواند پیش از آن یا پس از آن بیاید را نشان می‌دهد.

چکیده ماشینی: از همان آغاز برخورد شرق‌شناسان با جهان شرقی، آن‌ها به شناخت زبان‌ها، ادیان، مذاهب، مکان‌های استراتژیک، آثار مهم، منابع اصلی و تمام جزئیات مردم و ملت‌ها اهمیت می‌دادند. آن‌ها برای این مطالعات بخش‌های خاصی در دانشگاه‌های خود ایجاد کردند و توجه ویژه‌ای به آن‌ها نشان دادند. سفرهایی که برخی از آن‌ها برای مطالعه همه چیز درباره امور تاریخی، دینی، سیاسی، جغرافیایی و اقتصادی مردم شرق انجام دادند، کارهای طاقت‌فرسا و نیازمند تلاش‌های غیرمعمول انسانی و مالی بود. از جمله این کارهای مهم که سزاوار تأمل و بررسی و تحقیق است، فعالیت برخی از شرق‌شناسان در مطالعه فقه و احکام شریعت اسلامی است. از آنجایی که موضوع وسیع بود، لازم بود تا هر جزء با دقت و تخصص بررسی شود. بنابراین، من تلاش کردم که بیشتر مفردات موضوع را دربر بگیرم و در عین حال، به تلاش‌های شرق‌شناسان و دستاوردهای مثبتشان اشاره کنم و در عین حال منصف باشم، چرا که آن‌ها گاهی در فهم برخی متون، واژه‌ها و مسائل دچار سوء تفاهم می‌شدند. به همین دلیل، گاهی در ترجمه بعضی مسائل و احکام اشتباه کردند که باعث تغییر معنا و در نتیجه تغییر حکم شرعی شد. و این چیزی است که می‌توان آن را به اهداف و مقاصدی نسبت داد که برای بسیاری پنهان نبود، و چیزی که نادانی آنها را به رفتار غیر علمی می‌راند و به ناچار نتایج منفی و نادرستی به دنبال دارد، که قطعاً ایجاب می‌کند با احتیاط و هوشیاری در برابر این سموم ایستادگی کرد، بنابراین پژوهشگر بی‌طرف نباید خود را گرفتار این مسائل کند تا به نتایج ناخوشایند نرسد.

چکیده ماشینی: اغلب شرق‌شناسان به مرجعیت‌های فکری و فلسفی تعلق دارند که به‌طور عمد یا غیرعمد بر مطالعه آن‌ها از میراث عرب و مسلمانان تأثیر می‌گذارد. وقتی تحقیق را دقیق‌تر بررسی کنیم و روش و گفتمان شرق‌شناسان در مطالعه تشیع به‌طور کلی و مسائل حیاتی مربوط به آن، مانند مسئله امام علی(علیه‌السلام) به‌طور خاص را بفهمیم، به وضوح دو گرایش در میان شرق‌شناسان در این گونه مطالعات مشاهده می‌شود. در حالی که بعضی از نوشته‌های شرق‌شناسان با استناد به روایات تاریخی که منابع اصلی تشیع معتبر بودند، هماهنگ بودند و نویسندگان این گرایش موضع مثبت خود نسبت به خلافت و امام علی را مشخص کرده و همزمان نقدی بر رفتار سقیفه علیه امام(علیه‌السلام) داشتند، نمونه دیگری از شرق‌شناسی وجود دارد که به منابع و متون تاریخی که از سوی متعصبان علیه اهل بیت و به‌ویژه شخصیت امام علی(علیه‌السلام) نفرت‌آمیز بودند، تکیه کرده و آنچه این کتاب‌ها از توهین و کاهش شأن امام(علیه‌السلام) شامل می‌شد را برجسته کردند. بنابراین، این پژوهش به بررسی روش و گفتمان شرق‌شناسانه در انتخاب نمونه امام علی (علیه السلام) می‌پردازد، بر اساس جنبه ایدئولوژیک که توسط همدستی نظام‌مند و مراجع آن تحت سلطه قرار دارد، تا پاسخی ارتباطی به معیارهای فرهنگی فرد بدهد که توسط نظام‌های شرق‌شناسی مشخص شده است، و با توجه به برخی ویژگی‌های شرق‌شناسانه که برخی شرق‌شناسان در گفتمان خود درباره میراث شیعی و مطالعه نمونه امام علی (علیه السلام) به آن پرداخته‌اند؛ تا میزان روش مثبت آن‌ها در خوانش میراث امامیه با روش درستشان از طریق مطالعه منابع اصلی (شیعی) روشن شود.

چکیده ماشینی: این مقاله به ترجمه و نقد مقاله‌ای از نوشته‌ی شرق‌شناس دیوین استوارت می‌پردازد که آن را در کتاب «دیدگاه‌های جدید درباره قرآن، قرآن در زمینه تاریخی‌اش، جلد دوم» آورده است. در این مقاله، نویسنده به بررسی مجموعه‌ای از ویژگی‌های ساختاری قرآن کریم از جمله حروف مقطعه مبارک می‌پردازد و فراتر از بسیاری از شرق‌شناسان، که معمولاً معتقدند قرآن از کتاب مقدس الهام گرفته شده است، تلاش می‌کند رابطه‌ای بین قرآن و برخی از عرف‌های جاهلی و کاهنان پیش از اسلام پیدا کند و گاهی هم به مقایسه قرآن کریم با متون پیشگویی یونانی و بابلی قدیم می‌رسد. هرچند برخی نکات مفید درباره حروف مقطعه ارائه می‌دهد، اما روش استدلال او بر اساس گمان و استحسان است و این روش معمولاً به شرق‌شناسی و شرق‌شناسان آسیب می‌زند. در پاسخ، از زبان و آیات قرآن کریم که برخی آن‌ها دیگر را تفسیر می‌کنند بهره می‌بریم تا به برخی نتایج برای پاسخ به مطالب نویسنده برسیم. و در نهایت وظیفه‌ی حداقلی که حروف مقطعه نسبت به خواننده‌ی قرآن دارند را نشان می‌دهیم. و اما نتایج حاصل از نقد، عبارتند از: نفی برخی استنتاجات نادرستی که نویسنده از برخی آیات به دست آورده، و نبود هیچ ارتباطی بین حروف مقطعه و دیگر ویژگی‌های قرآنی با ادیان بابلی و یونانی و غیره، و اینکه وظیفه‌ی حروف مقطعه این است که خواننده را به اهل ذکر هدایت کند تا از آنها درس بگیرد، از این جهت که کسی که در علم پایین‌تر است، در آنچه نمی‌داند، از بالاترین‌ها هدایت می‌پذیرد؛ و همچنین روشن کردن اینکه اهل ذکر چه کسانی هستند.

چکیده ماشینی: استشراق شکلی از تعامل شناختی و تمدنی بین ملت‌ها محسوب می‌شود، زمانی که دیگری (غربی) تلاش کرد فرهنگ‌های شرقی را کشف و مطالعه کند؛ از دین و زبان و تاریخ و آداب و رسوم؛ با هدف درک عمیق ساختارهای فرهنگی این بخش از جهان. ما در پژوهش خود قصد داریم به بررسی تجربیات مستشرقان بپردازیم که اثرشان شاهد بر توجه خارجی‌ها به میراث ادبی عربی‌مان است، به ویژه شعر عربی قدیم. بر این اساس، به مستشرقه آلمانی زیگرید هونکه (درگذشت ۱۹۹۹) می‌پردازیم و بر برداشت‌های او درباره جایگاه شعر عربی قدیم در اثر منحصربه‌فردش در این زمینه یعنی «خورشید عرب بر غرب می‌تابد» تمرکز می‌کنیم، سپس دو همتای او آنماری شمُل (درگذشت ۲۰۰۳) که در نقد انواع شعر در کتابش «جغرافیای شاعران» ماهر بود و مستشرقه ریناتا یاکوبی از طریق اثرش «مطالعاتی بر شاعرانگی قصیده عربی» را بررسی می‌کنیم، و بعد به مستشرقه اوکراینی سوزان ستی‌تک‌ویچ بینکنی می‌پردازیم که خوانش‌های جدیدی از اشعار شعر عربی قدیم در میان صفحات کتابش «ادب سیاست و سیاست ادب» ارائه داده است. خاتم کردن نمونه‌های انتخاب‌شده با یک توقف کوتاه سر کتاب «شرح در شعر عربی کلاسیک» اثر شرق‌شناس ژاپنی سومی آکی‌کو موتویوشی که پروژه تفسیری خودش را درباره مفهوم شرح در شعر عربی قدیم نشان داد و خیال عربی را به نمونه غربی آن پیوند زد

چکیده ماشینی: مقال (ترجمه و تفسیر سوره فاتحه و آیاتی از سوره بقره توسط مستشرق الجزایری-اسرائیلی آندره شالوم زاوی از طریق کتابش «منابع یهودی در قرآن») جزو تحقیقاتی است که هدفش فاش کردن زمینه‌های استشراق اسرائیلی است، چه در حوزه ترجمه و چه در حوزه تفسیر و تحلیل. و بحث درباره بازگرداندن تعداد زیادی از آیات قرآن به منابع دینی یهودی (عهد قدیم-تلمود)، و منابع مسیحی (عهد جدید)، و برخی منابع مختلف خارجی دیگر (کتاب «هدایت سرگشتگان» از ربی موسی بن میمون - شریعت حمورابی - افسانه‌ها...)، علاوه بر نسبت دادن تعدادی از واژه‌هایش به ریشه‌های عبری یا دیگر زبان‌های مختلف، و در پایان ترجمه‌اش یادداشت‌های توضیحی فراوانی برای شرح بعضی واژه‌ها یا ارجاع به برخی رویدادهای دینی یا تاریخی دارد. همچنین مستشرق آندره شالوم زاوی در ترجمه معانی قرآن به برداشت‌های سیاسی متوسل شده که با اعتقادات یهودی همخوانی داشته است.