جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

امروزه در فلسفه علم، با «چرخش ارزش‌بار» مواجه هستیم؛ درواقع، کثیری از فلاسفه علم بر این عقیده اند که تلقّی سنتی از علم -که عینیتِ علم را در گرو رها از ارزش بودنِ آن می‌داند، و طبق این تلقی، علم در مقامِ توجیهِ نظریات علمی باید رها از ارزش‌های غیرمعرفتی باشد، و درواقع نیز، علم رها از ارزش است- قابل دفاع و موجّه نیست. درعوض، این دسته از فلاسفه علم (که فلاسفه فمینیستیِ علم از مهم‌ترین نمایندگانِ این دسته هستند) براساس استدلال‌ها و موردکاوی‌هایی که نشان می‌دهند چگونه ارزش‌های غیرمعرفتی در مقامِ توجیهِ نظریات علمی تاثیرگذار هستند، از این ادّعا دفاع می‌کنند که علم ارزش‌بار است؛ بدین معنا که ارزش‌های غیرمعرفتی نقشی جدّی در مقام ارزیابی و توجیه نظریات علمی دارند. اگر بپذیریم که علم ارزش‌بار است، آنگاه باید به دو پرسشِ مهم پاسخ دهیم: 1) ارزش‌های غیرمعرفتی دقیقاً چگونه و از چه راه‌هایی در مقامِ ارزیابی و توجیهِ نظریات علمی تاثیر می‌گذارند؟ 2) چگونه باید تاثیر ارزش‌هایِ غیرمعرفتی در مقامِ ارزیابی و توجیهِ نظریات علمی را مدیریت کنیم برای اینکه ارزش‌باریِ علم، عینیتِ علم را تهدید نکند؟ به بیان دیگر، آیا تلقّیِ معقولی درباره عینیت علم وجود دارد که براساس آن بتوانیم تحت شرایطِ معیّنی، از عینیتِ علم ارزش‌بار دفاع کنیم؟ دراین پایان‌نامه در چهار فصل، به این دو سوال پاسخ داده‌ایم. در فصل اوّل و دوّم، با بررسیِ دقیقِ استدلال ریسک استقرایی و تعیّن ناقص، نشان داده‌ایم که ارزش‌های غیرمعرفتی از چه راه‌هایی بر مقامِ توجیهِ نظریات علمی تاثیر می‌گذارند. سپس، در فصل دوّم و سوّم، براساس نظریاتِ لانجینو و بسکار، توضیح داده‌ایم که علم ارزش‌بار تحت چه شرایطی می‌تواند عینی باشد. نهایتاً، در فصل چهارم، از مباحثِ سه فصلِ نخست استفاده کرده‌ایم برای اینکه بتوانیمِ مناقشه گلشنی و استنمارک درباره علم دینی را بهتر تحلیل کنیم. در فصل چهارم، نشان داده‌ایم که: اوّلاً طبق استدلال ریسک استقرایی وتعیّن ناقص، علم ارزش‌بار (به طور عام) و علم ارزش‌بارِ دینی (به طور خاص)، ممکن است؛ دوّماً علم ارزش‌بارِ دینی برای اینکه عینی باشد باید به شروطی متعهّد باشد (در فصل2و3 شروطِ عینیتِ علم ارزش‌بار را توضیح داده‌ایم). نقصِ جدیِ کار برخی از نظریه‌پردازان علمِ ارزش‌بارِ دینی، این است که به اندازه کافی به بحثِ عینیتِ علم ارزش‌بارِ دینی نپرداخته‌اند.

ترجمه ماشینی: این مقاله به مسائل مربوط به بدن و تمایلات جنسی می پردازد که توسط فیلم های مستند درباره ارتدکس در معرض دید قرار می گیرد زنان یهودی در اسرائیل و زنان سنتی اسلامی در ایران به کارگردانی آنات یوتا زوریا و زیبا میرحسینی (با کیم لونگینوتو) به ترتیب. این دو دسته از زنان مذهبی هستند با برخی شرایط مشابه مواجه شده است. کارگردانان این فیلم ها از دوربین های خود برای افشاگری استفاده می کنند نه تنها نگاه مردانه، بلکه گاهی دوربین های خود را نیز به مردانی برمیگردانند که نظام های حقوقی دینی که این زنان را تحت سلطه خود درآورده است، تداوم و بهره مند شوند. دوربین بنابراین صرفاً یک ابزار مستند نیست، بلکه ابزاری سیاسی است که آنچه در آن پنهان است را آشکار می کند پناهگاه درونی و رهایی آن از «حوزه خصوصی». این مقایسه پتانسیل فمینیسم یهودی در اسرائیل را برجسته می کند. آن را به چالش می کشد تا در اتحاد با زنان اسلامی که زندگی می کنند، کار کند چه به عنوان شهروند در اسرائیل و چه به عنوان غیر شهروند در سرزمین های اشغالی.