جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : جوزف جی. کوکلمنز با تمرکز بر مسئله بسیار مهم رابطه حقیقت و هستی، پرداختی روشن و منظم از مضامین و موضوعات اصلی نوشته‌های بعدی هایدگر ارائه می‌کند. کوکلمنز توضیح می‌دهد که اگر می‌خواهیم اندیشه هایدگر را درک کنیم، باید آن را به‌عنوان یک مسیر یا راه در نظر بگیریم، نه به‌عنوان یک سیستم تمام‌شده. کوکلمنز با اتخاذ این رویکرد، ما را با دقت علمی در طیف وسیعی از موضوعاتی که هایدگر در حدود سال‌های 1935 تا 1965 درباره آن نوشته است، راهنمایی می‌کند. از بودن؛ تفاوت هستی شناختی؛ بهشت و زمین؛ خدایان و فانیان؛ و زبان، هنر، علم، فناوری، اخلاق و سیاست. در خاتمه، کوکلمانز به وظیفه اندیشیدن در عصری که فلسفه کلاسیک به پایان منطقی خود رسیده است، می اندیشد.

ترجمه ماشینی : هایدگر به طور جدی در مورد پیامدهای همزیستی انسانی فکر می کرد و این کتاب نشان می دهد که مفاهیم اعتماد و مسئولیت که در قلب اخلاق نهفته است را باید در طرح میتساین یافت - وجود ما با یکدیگر در جهان - ارائه شده در هستی و زمان. این کتاب که توسط یکی از مفسران برجسته هایدگر نوشته شده است، بیانیه مهمی در مورد اساس اجتماعی بودن انسان است که سهم عمده ای در ادامه بحث ها در مورد هایدگر به طور خاص و اخلاق به طور کلی دارد.

ترجمه ماشینی : هدف این جلد بررسی تعدادی از نظریات مختلف درباره خود است که به صراحت در آثار دکارت، هیوم، کانت، ماکس استیرنر، هایدگر، سارتر و R.D. Laing بیان شده یا به طور ضمنی توسط آنها ارائه شده است. هفت نظریه پرداز به دو دسته تقسیم می شوند که نشان دهنده دو مکتب فکری کاملاً متفاوت هستند. گروه اول که شامل دکارت، هیوم، کانت، سارتر و اشتیرنر می‌شود، نشان‌دهنده سنتی است که از زمان دکارت بر فلسفه غرب تسلط داشته است و نویسنده استدلال می‌کند که اگرچه این پنج مورد از بسیاری جهات با هم تفاوت دارند، اما در رویکردهای معین و دوگانگی مشترک هستند که به لحاظ انتقادی. بر نظریات آنها در مورد خود تأثیر می گذارد. گروه دوم، که شامل هایدگر و لینگ است، نشان دهنده انحراف رادیکال از سنت و رد رویکرد مشترک اعضای آن و در نتیجه درک بسیار متفاوت از خودبودن است.

ترجمه ماشینی : کتاب حاضر تلاش می‌کند تا پرسش مربوط به فناوری و «ماهیت» آن در فلسفه مارتین هایدگر را روشن کند. با توجه به این موضوع، وظیفه اولیه ما شامل بررسی خاستگاه های فناوری مدرن است، که هایدگر آن را در «تجربه» اولیه هستی به عنوان cpvO'u توصیف می کند؛ همراه با آداب و رسوم انسانی که با این تجلی اولیه هستی رفتار می کند. ما در بخش اول، اساساً، اما نه منحصراً، به بعد ذهنی توجه می کنیم، و بدین وسیله به شیوه «پیشرفت» تاریخی هستی، یعنی خودنمایی دگرگون کننده آن، اجازه می دهیم در پس زمینه قرار گیرد. به نظر ما این رویه نه صرفاً با توجه به هدف ما به عنوان یک کل مناسب است، بلکه علاوه بر این، به موضوع مورد بحث پاسخ می دهد، زیرا وجود در پیشرفت خود اساساً خود پنهان است، که به نوبه خود «موضوع» را برجسته می کند. اتحاد با حالت‌های گوناگون «هستی موجودات» که «هستی» نامیده می‌شود. مطابق با تفسیر هایدگر از «متافیزیک»، نمی‌توان تردید داشت که خود هستی در تمام طول حضور تنها به‌عنوان غیبت باقی می‌ماند.

ترجمه ماشینی : اکنون در جلد شومیز، این کتاب مهم نقش محوری اندیشه تاریخی را در گستره کامل اندیشه هایدگر، هم در نوشته‌های اولیه منتهی به هستی و زمان، و هم پس از «وارونگی» یا کهره که کار بعدی او را آغاز کرد، بررسی می‌کند. باراش دیدگاه هایدگر در مورد تاریخ را در زمینه ای غنی از بحث هایی که در اوایل قرن بیستم فلسفه تاریخ آلمان رخ داد، بررسی می کند. او به یک موضوع وحدت‌بخش کلیدی می‌پردازد - مسئله معنای تاریخی و جستجوی معیارهای منسجم حقیقت در عصر نسبی‌گرایی تاریخی - همانطور که درگیری با تاریخ‌گرایی را در تمام دوران‌ها و آثار اصلی دنبال می‌کند. باراش این نسخه را برای کاوش مطالب جدید، از جمله متون درس سخنرانی هایدگر از سال 1910 تا 1923، بازبینی می‌کند و یک کتاب‌شناسی گسترده و به‌روز شده را اضافه می‌کند.