جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : فیلسوفان تقریباً همیشه موضوع تجدید نظر را به حاشیه رشته خود واگذار کرده اند، اگر اصلاً در مورد آن فکر کرده باشند. این کتاب مدعی است که اعمال بازنگری در پروژه فلسفی محوری و ضروری هستند و فلسفه باید اساساً به عنوان تمرین بازخوانی و بازنویسی تفسیر شود. این کتاب عمدتاً بر تفسیر بسیار تأثیرگذار هایدگر از نیچه متمرکز است، که در سخنرانی‌های دهه‌های 1930 و 1940 انجام شد و در سال 1961 منتشر شد. نویسنده از نزدیک ابزارهای بلاغی را تجزیه و تحلیل می‌کند که توسط هایدگر تفکر نیچه را در یک تاریخ گسترده‌تر از متافیزیک خود قرار می‌دهد. تفسیر مجدد خود به عنوان قرائت «درست» آن تاریخ است. نویسنده استدلال می‌کند که پروژه تجدیدنظرطلبانه هایدگر، متن فلسفی را به‌عنوان پارالیپسیس بازنویسی می‌کند، نوع خاصی از بیان کنایه‌آمیز که وقتی «به‌درستی» توسط بازخوان‌کننده فلسفی دریافت شود، آنچه را که متن نگفته و نمی‌توانست بیان کند، بیان می‌کند. مطالعه چنین تجدیدنظرطلبی پارالیپتیکی در چارچوب قانون فلسفی، راه جدیدی برای درک تاریخمندی اساسی متن فلسفی ارائه می‌دهد، متنی که به‌طور انتقادی از تاریخ تفسیرهای آینده‌اش قابل تشخیص نیست. فلسفه خود بازنگری است، یک عمل بازخوانی عمیقاً تاریخ‌گرایانه، تصاحب مداوم گذشته متنی نامناسب خود. این کتاب علاوه بر اینکه اولین مطالعه منتشر شده از تفسیر هایدگر از نیچه است، آثار هانس رابرت یاوس، هارولد بلوم و دیگر منتقدان تجدیدنظر را نیز بررسی می‌کند. به ویژه، مقالات اولیه رالف والدو امرسون در مورد تاریخ، که هم با تحلیل هایدگر از متافیزیک خوانده می شود و هم علیه آن، نشان می دهد که چرا مداخله تاریخی حاصل از خوانش تجدیدنظرطلبانه نه تنها یک تغییر رسمی و موضوعی گذشته است، بلکه یک اجبار بلاغی بر تفسیر آینده است. گرایش ها هیچ خواننده فلسفی صرفاً کاربر یا قربانی روش‌های تجدیدنظرطلب نیست: در بازخوانی گذشته‌های فلسفی، خواننده همان مکانیسمی است که به وسیله آن چنین گرایش‌های تفسیری برای اولین بار به مشکلات یا افکار درون کانون فلسفی تبدیل می‌شوند.

ترجمه ماشینی : نیچه بی شک یکی از اصیل ترین و تأثیرگذارترین متفکران تاریخ فلسفه است. نیچه با ایده هایی مانند فرامرد، اراده به قدرت، عود ابدی و دیدگاه گرایی، ما را به چالش می کشد تا درک کنیم که چگونه جهان را می شناسیم و درک می کنیم، و معنای انسان بودن چیست. علاوه بر این، او در آثار خود نه تنها با فیلسوفان بزرگ قبلی و اندیشه های آنها دست و پنجه نرم می کند، بلکه معنای انجام فلسفه را نیز زیر سوال می برد و باز تعریف می کند. نیچه و فیلسوفان برای اولین بار قصد دارد رابطه نیچه را با مهم ترین اسلاف خود به طور صریح بررسی کند. این مجموعه شامل مقالات بسیاری از دانشمندان برجسته نیچه، از جمله کیت آنسل-پیرسون، دانیل کانوی، تریسی بی استرانگ، گری شاپیرو، بابت بابیچ، مارک اندرسون، و پل اس. لوب است. این نویسندگان عالی در مورد تعامل نیچه با شخصیت هایی مانند افلاطون، ارسطو، کانت، سقراط، هیوم، شوپنهاور، امرسون، روسو و بودا بحث می کنند. هرکسی که به نیچه یا به طور کلی تاریخ فلسفه علاقه مند باشد، در این جلد علاقه زیادی پیدا خواهد کرد.

ترجمه ماشینی : این مقدمه مهم جدید برای آثار فلسفی نیچه، چارچوبی عالی برای درک دغدغه های اصلی نوشته های فلسفی و فرهنگی او در اختیار خوانندگان قرار می دهد. این نشان می‌دهد که چگونه ایده‌های نیچه تأثیر عمیقی بر فلسفه اروپایی داشته است و چرا در سال‌های اخیر، نیچه‌شناسی به میدان نبرد بین سنت‌های تحلیلی و قاره‌ای بر سر روش فلسفی تبدیل شده است. این کتاب به سه بخش تقسیم شده است. در بخش اول، نویسنده به بحث از اخلاق، دین و نیهیلیسم می پردازد تا نشان دهد چرا نیچه برخی مولفه ها را رد می کند. ادامه مطلب... چکیده: این مقدمه مهم جدید برای آثار فلسفی نیچه، چارچوبی عالی برای درک دغدغه های اصلی نوشته های فلسفی و فرهنگی او در اختیار خوانندگان قرار می دهد. این نشان می‌دهد که چگونه ایده‌های نیچه تأثیر عمیقی بر فلسفه اروپایی داشته است و چرا در سال‌های اخیر، نیچه‌شناسی به میدان نبرد بین سنت‌های تحلیلی و قاره‌ای بر سر روش فلسفی تبدیل شده است. این کتاب به سه بخش تقسیم شده است. در بخش اول، نویسنده به بحث از اخلاق، دین و نیهیلیسم می پردازد تا نشان دهد چرا نیچه برخی مولفه ها را رد می کند.

ترجمه ماشینی : رابطه عاشقانه نیچه با تئاتر یکی از عمیق ترین و طولانی ترین درگیری های فکری زندگی او بود، اما نقش دگرگون کننده او در تاریخ صحنه مدرن هنوز مورد بررسی قرار نگرفته است. در این روایت راهگشا، دیوید کورنهبر به وضوح نشان می دهد که چگونه نیچه رویداد تئاتر را به عنوان مکانی از اختراعات فلسفی که در آن واحد جد، مخالف و کنیز خود رشته فلسفه است، دوباره تصور کرد. آگوست استریندبرگ، جورج برنارد شاو، و یوجین اونیل - شخصیت‌های مهم در تکامل درام مدرن و نیچه‌ها همگی از رویارویی‌شان با نوشته‌های نیچه با اعتقادی پرشور به پتانسیل فلسفی رویداد زنده تئاتر، همراه با ارزیابی مجدد قدرت نمایشنامه نویس در شکل دادن به آن رویداد با همکاری بازیگر. در واکنش های این نمایشنامه نویسان و اقتباس از بازاندیشی رادیکال نیچه از صحنه، آغاز یک جهت جدید در تئاتر مدرن و ادبیات نمایشی است.

ترجمه ماشینی : آنتونی کی. جنسن با تفسیری از نیچه «در مورد کاربردها و مضرات تاریخ برای زندگی» نشان می دهد که دومین «مراقبه نابهنگام» نیچه واقعا چقدر «به موقع» است. این مطالعه جامع و روشنگر، طیف وسیعی از افکار پیشین نیچه در مورد تاریخ را زمینه سازی و تحلیل می کند: غایت شناسی، گونه شناسی، روان شناسی، حافظه، زبان شناسی کلاسیک، هگلیسم، و نقش تاریخ نگاری در فرهنگ مدرن. درباره کاربردها و مضرات تاریخ برای زندگی نیز اثری «به‌موقع» نشان داده می‌شود، تا آنجا که تعدادی از مهم‌ترین تأثیرات نیچه و جهت‌گیری‌های موضوعی آن زمان را به هم می‌پیوندد: فرهنگ باستان، علم، معرفت‌شناسی و اندیشه. شوپنهاور و بورکهارت. جنسن به جای اینکه آن را صرفاً به عنوان یک اثر «اولیه» رد کند، نشان می دهد که چگونه متن در دیدگاه گرایی بعدی نیچه، نظریه ذهنیت او و عود ابدی طنین انداز می شود. و با استفاده از تجزیه و تحلیل دقیق فیلولوژیکی تاریخ ترکیب متن، جنسن در موقعیتی است که به طور کامل استدلال های نیچه را در زمینه های مناسب آنها توضیح دهد و ارزیابی کند. به این ترتیب، تفسیر جنسن باید دومین «مراقبه نابهنگام» نیچه را به جایگاه برجسته‌ای در میان فلسفه‌های تاریخ قرن نوزدهم بازگرداند.

ترجمه ماشینی : به عنوان یک فیلسوف یهودی اگر بیشتر نقد نیچه از دین قانع شود، چه می کند؟ آیا الهیات فلسفی یهودی معاصر وجود دارد که بتواند در عصر پسا متافیزیکی متقاعد کند؟ استدلال این کتاب این است که خاخام جوزف سولوویچیک (1903-1993) - نماینده برجسته قرن بیستم ارتدوکس مدرن - تفسیری از یهودیت هلاکی ارائه می دهد که بر اساس منابع سنتی استوار است و حس نیچه ای را برای زندگی مذهبی تأیید می کند. . Soloveitchik شکلی از یهودیت مملو از ایده های کلیدی نیچه را توسعه می دهد، که نقد نیچه را با جذب جزئی آن نادیده می گیرد. این مطالعه اصیل درباره فلسفه سولوویچیک، سهم منحصر به فرد او را در تفکر یهودی برای دانشجویان و دانشمندان در مطالعات یهودیت برجسته می کند، در حالی که اهمیت گسترده تر او را برای کسانی که به طور گسترده در زمینه هایی مانند فلسفه و مطالعات دینی کار می کنند آشکار می کند.

ترجمه ماشینی : این کتاب تزهای پایانی هنر هگل، نیچه و دانتو را بررسی می کند. ادعای پایان هنر اغلب با پایان استاندارد خاصی از سلیقه یا مهارت همراه است. با این حال، در یک سطح عمیق تر، به دگرگونی در نحوه درک فلسفی ما از رابطه خود با "جهان" مربوط می شود. هگل، نیچه و دانتو هر کدام از نظر فلسفی برای غلبه بر دوگانه انگاری دکارتی تلاش می کنند و خطوط سنتی بین ذهن و ماده را دوباره ترسیم می کنند. هگل غلبه بر ماده را در ایده آل می بیند، نیچه دو جهان را در یک سطح می کند و دانتو جهان را به ماده بازنمایی و غیر بازنمایی تقسیم می کند. این تلاش‌ها برای غلبه بر دوگانگی، مفاهیمی از خود را ضروری می‌سازد که به‌طور چشمگیری با گزارش‌های سنتی متفاوت است. مرزهای دوباره ترسیم شده نشان می دهد که هنر و فلسفه جنبه های اساسی اما متفاوت وجود انسان را درک می کنند. با این حال، هیچ یک از این دو دیدگاه به طور کامل دوگانگی را درک نمی کنند. ظهور پایان هنر زمانی رخ می‌دهد که به یک جنبه اولویت داده شود: برای هگل و دانتو، این عینک ذات‌گرایانه فلسفه است، و در مورد نیچه، قدرت دگرگون‌کننده خلاقیت هنری. بنابراین، این کتاب بیان می‌کند که اگر نظریه‌ای درباره هنر، عملکرد درونی آفرینش هنری را به همه اشکال تاریخی هنر پیوند دهد، از ادعای پایان هنر اجتناب می‌شود.

ترجمه ماشینی : در نیچه و دوستی، ویلو ورکرک گزارشی جدید و تحریک‌آمیز از فلسفه نیچه ارائه می‌کند که او را به عنوان یک متفکر آگونیست که با موضوعات عشق و دوستی سروکار دارد معرفی می‌کند. او استدلال می‌کند که چالش‌های نیچه با اصول دریافت‌شده دوستی از ارسطو تا کانت، منابعی را برای تقویت تفکر ما درباره دوستی امروز ارائه می‌کند. ورکرک از طریق بررسی متون روح آزاد خود، انسان، بیش از حد انسان، سپیده دم و علم همجنس گرا همراه با چنین گفت زرتشت و فراتر از خیر و شر، جنبه های کلیدی تفکر نیچه در مورد دوستی، عشق، «زن»، خود، غلبه بر خود، فضیلت را باز می کند. و شخصیت او زن‌ستیزی نیچه را زیر سوال می‌برد، اما همچنین پتانسیل رهایی‌بخش نوشته‌های او را از طریق گفتگوی او با متفکران پست مدرن، فمینیست و تراجنسیتی در نظر می‌گیرد. این کتاب علاقه به ابعاد اخلاقی، درمانی و سیاسی فلسفه نیچه را زنده می کند.