جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : از زمان پیدایش علوم دینی و علوم اجتماعی به عنوان رشته‌های دانشگاهی، مفهوم «جادو» نقش عمده‌ای در تعریف دین و میانجی‌گری ارتباط دین با علم داشته است. در سراسر این رشته‌ها، جادو مرتباً به‌عنوان پدیده‌ای غیرمدرن، در کنار مدل‌های کاملاً مدرن دین و علم پیکربندی شده است. با این حال، این تصور از جادو سرسختانه بی شکل باقی مانده است. در ساختن جادو، رندال استایرز به دنبال توضیح سرزندگی فوق‌العاده گفتمان علمی است که مدعی تعریف و توضیح جادو است، علی‌رغم ناکامی‌اش در انجام این کار. او استدلال می‌کند که این تداوم را می‌توان در پرتو انگیزه غرب برای ایجاد و تضمین هنجارهای متمایز برای هویت مدرن، هنجارهای مبتنی بر اشکال محدود عقلانیت ابزاری، کار پرتلاش، نقش‌های جنسی تعریف‌شده سخت، و مهار شکل‌های ناخواسته میل توضیح داد. . سحر و جادو برای تعیین شکلی از دگرگونی یا انحراف به کار رفته است که در برابر آن مفاهیم غالب غربی از تقوای دینی مناسب، عقلانیت علمی مشروع و روابط اجتماعی منظم تسکین یافته است. محققان در تلاش خود برای تعیین مرزهای مناسب دین و علم، جادو را ابزاری ارزشمند یافته اند. استایرز می‌گوید در سطحی وسیع‌تر، تفکر جادویی به عنوان ورقه‌ای مهم برای خود مدرنیته عمل کرده است. بحث‌های مربوط به ماهیت سحر و جادو، سایتی به ویژه غنی را ارائه کرده است که در آن محققان برای تعریف و به چالش کشیدن ماهیت مدرنیته و هنجارهای زندگی در دنیای مدرن کار کرده‌اند.

ترجمه ماشینی : حوزه دین و علم امروزه یکی از مهیج ترین و پویاترین حوزه های پژوهشی است. این همراه تیم برجسته ای از محققان را گرد هم می آورد تا راه های تلاقی علم با ادیان اصلی جهان و طبیعت گرایی مذهبی را کشف کنند. این مجموعه یک نمای کلی از این زمینه ارائه می دهد و همچنین راه هایی را که در آن در حال توسعه است نشان می دهد. گستردگی چندفرهنگی و دقت علمی آن در مورد موضوعاتی که در بخش اول قرن بیست و یکم و بعد از آن موضوعات قانع کننده هستند و خواهند بود، مورد استقبال دانشجویان و محققان قرار خواهد گرفت.

ترادف از مسائل بنیادین در روابط مفهومی است و بازنگری در مفهوم و ادله وجود یا عدم وجود آن نقشی مهم در فهم دقیق گزاره­های دینی دارد. اساس بسیاری از اختلاف نظر اندیشمندان به تفاوت در تعریف از ترادف باز می­گردد. قرآن­کریم مهم­ترین منبع برای دستیابی به مفهوم ترادف و ادله عدم وجود آن است. ازاین­رو، در پژوهش حاضر تلاش شده است با روش تحلیل محتوا، مفهوم ترادف و ادله آن در قرآن بررسی شود. نتیجه پژوهش نشان می­دهد، اعجاز ادبی، إحکام و اطلاق امر به تدبر در قرآن از مهم­ترین دلایل قرآنی اصل عدم ترادف هستند. همچنین، اعتقاد به اصل عدم ترادف آثار اعتقادی و تربیتی مهمی را در تفسیر مفردات و ترکیبات قرآن به همراه دارد. در این پژوهش با توجه به ادله قرآنی، قلمرو این اصل را از مفردات به ترکیبات ناقص و ترکیبات کامل نحوی، گسترش داده و از این طریق از اختلاف معنایی و مغفول ماندن پیام­های مهم از سوی مفسران پرده برداشته است و نقش چنین اصلی را در فهم معارف به صورت نمونه به عنوان یک روش مهم در ترجمه و تفسیر متون تبیین نموده است.

در این مقاله، مسئله ما این است که با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی متکی به اسناد کتابخانه‌ای، مفهوم دو مؤلفه «اقامه دین» و «حاکمیت دین» در دین شناسی آیت الله خامنه ای و ادله کلامی ایشان برای اثبات «اقامه دین» و «حاکمیت دین» به عنوان اجزای دین اسلام را تحقیق و تبیین کنیم. یافته های تحقیق نشان می دهد که «اقامه دین» به معنای عمل به آن در همه شئون زندگی، یکی از اجزای اسلام است. مجموع «معارف و احکام» و «تحقق خارجی» آنها دین اسلام را شکل می دهد و اسلام بر اقامه همه اجزای دین و عدم اکتفا به تحقق بعضی از آنها اصرار دارد. «حاکمیت دین» نیز یکی از اجزای دین اسلام است. اسلام هم دارای «حاکمیت عام حُکمی» است که به معنای شمول احکام نظام بخش آن بر همه شئون حیات انسان است و هم دارای «حاکمیت عام عینی» بر جامعه است که مظهر آن، حاکمیت سیاسی اجتماعی اسلام است.

تجزیه و تحلیل مباحث انسان‌شناسی در چارچوب گفتمان ابوریحان، مهم‌ترین مسئله این مقاله را تشکیل می‌دهد. یکی از دانشمندان انسان شناسی، که بیش از هزار سال پیش توانسته این گفتمان را در زمانه خویش براساس مولفه­های مردم­شناسی توسعه دهد، بدون شک ابوریحان است، واکاوی و کنکاش در منابع ایشان و به‌دنبال آن ساختن یک چارچوب جدید بر مبنای مفاهیم و داده‌های ایشان می‌تواند کمک زیادی به این پژوهش در رسیدن به هدفش بکند. در این پژوهش که با روش کتابخانه­ای و تحلیل محتوا صورت گرفته است، ابوریحان بیرونی را دانشمندی با سبک و روش در علوم دریافته است، وی ضمن طبقه‌بندی علوم، سیستماتیک و نظام‌مند بوده است. ابوریحان به فهم و درک دقیقی از روش در علوم رسیده بود و هر علمی را بر اساس روش خودش انجام می‌داد. براین اساس، هدف‌مندی او باعث شکل‌گیری مبانی فکری و نظری ایشان شد. ابوریحان روح حقیقت‌جویی و ذهن خلاقی داشت به­گونه­ای که هر مطلبی را به سادگی نمی‌پذیرفت و نخست آن را مورد آزمایش داده و تا آن را در بوته امتحان قرار نمی‌داد به راحتی نمی‌پذیرفت. او هر علمی را با روش خودش می­سنجید و نتایج حاصل از آن را بیان می­کرد، او در علم مردم­شناسی از روش مشاهده، مشارکت، عدم ارزش­گذاری پیش داوری استفاده می­کرد و هرچه را می­دید بدون دخالت دادن عقاید خود، آن را بیان می­کرد و اهمیت پژوهش حاضر سبک و روش ابوریحان بیرونی را در بحث انسان­شناسی نمایان می­کند.