جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

مولف در این کتاب که به زبان عربی نوشته شده نشانه‌های ظهور امام زمان (عج) را با توجه به آیات و هم‌چنین احادیث منقول از پیامبر (ص) و خاندان آن حضرت بیان نموده است.

هدف این پژوهش، بررسی محتوایی آثار حدیثی و کلامی شیخ صدوق با تمرکز بر مؤلفه‌های عقل‌گرایی در اندیشه و روش وی است. شیخ صدوق به عنوان یکی از برجسته‌ترین محدثان و متکلمان شیعه در قرن چهارم هجری، در آثار خود چون التوحید، کمال‌الدین، علل الشرایع و معانی الأخبار، تلاش کرده است تا آموزه‌های دینی را با تکیه بر احادیث اهل‌بیت (ع) تبیین نماید. با این حال، نحوه مواجهه او با عقل و نقش آن در تفسیر و تأویل متون دینی همواره محل مناقشه بوده است. در این مقاله، با روش تحلیل محتوا و بررسی نمونه‌وار از آثار او، جلوه‌های عقل‌گرایی و تعارض‌های احتمالی آن با گرایش حدیث‌محور شیخ صدوق مورد بررسی قرار گرفته است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که گرچه صدوق در ظاهر بر اصالت نقل تأکید دارد، اما در بسیاری از مواضع، به گونه‌ای گزینشی و عقل‌مدار به گزینش و تحلیل روایات می‌پردازد و در مواردی نیز برای دفاع از اصول اعتقادی، از استدلال‌های عقلانی بهره می‌برد. این پژوهش نشان می‌دهد که عقل‌گرایی در اندیشه شیخ صدوق نه در قالب عقل فلسفی، بلکه در چارچوب عقل حدیثی و در خدمت تبیین معارف دینی به‌کار گرفته شده است.

کتاب «عیون أخبار الرضا»، تألیف شیخ صدوق، از برجسته‌ترین منابع حدیثی شیعه در موضوع امام رضا(ع) محسوب می‌شود. پژوهش حاضر به بررسی نظام‌مند روایات مهدوی این اثر پرداخته و هدف اصلی آن، ارائه تصویری روشن از این روایات همراه با توصیف دقیق محتوای آنهاست. این پژوهش که با روش توصیفی-تحلیلی به فرجام رسیده است، با تحلیل بیست روایت مهدوی موجود در این اثر، بر هفت موضوع اصلی تمرکز دارد که مهم‌ترین آنها، ویژگی‌های عصر ظهور و شخصیت امام زمان(عج) است. در این روایات، به موضوعاتی همچون دلایل غیبت (از جمله امتناع از بیعت با ظالمان)، فضیلت انتظار فرج و نشانه‌های ظهور (نظیر ندای آسمانی) اشاره شده است. همچنین، دوران ظهور ـ که مهم‌ترین بخش روایات این کتاب را تشکیل می‌دهد ـ با ویژگی‌هایی مانند استقرار حکومت توحیدی جهانی، عدالت فراگیر و حضور سیصد و سیزده یار خاص ترسیم گردیده است. علیرغم وجود برخی اسناد ضعیف، محتوای این روایات شاذ نبوده و با میراث حدیثی شیعه همخوانی دارد. شیخ صدوق در نقل روایات مهدویت امام رضا(ع)، رویکردی گزینشی داشته و قصد احصای تمامی روایات مرتبط با آن حضرت را نداشته است.

مطالعه درباره محدثان هر بوم حدیثی و شناسایی گرایش‌های فکری ایشان و میزان فعالیت آنان در دوران گذشته امری شایسته پژوهش و توجه بیشتر حدیث پژوهان است که مورد غفلت قرار گرفته است. اثر حاضر با همین هدف و با روش توصیفی- تحلیلی نسبت به گزارش­های شیخ صدوق، به ارزیابی شخصیت حدیثی و جایگاه یکی از محدثان بوم ری می­پردازد. «علی بن عبدالله وراق رازی» در میان دانایان بوم ری چهره‌ای کمتر شناخته‌شده اما پرکار و موجه است. او افزون بر اشتغال به حرفه استنساخ کتب حدیثی، از دانش حدیث شیعی بهره برده است. در این پژوهش مشخص گردید او با بهره‌مندی از استادان برجسته­ای همچون سعد بن عبدالله اشعری قمی و علی بن ابراهیم قمی، فضایی متفاوت از حوزه حدیثی قم را در ری به نمایش گذاشت. وی در دانش‌های مختلفی همچون کلام، تفسیر قرآن آشنایی خاصی داشته است. صدوق در مشافهه حضوری و ملاقات مستقیم با او روایاتی را متفرداً از حوزه حدیثی کوفه و قم به ری به‌واسطه او منتقل نمود. تنها به‌واسطه صدوق است که این اندوخته­ها به جوامع روایی شیعی راه پیدا کرده است. همچنین وراق در انتقال احادیث کوفیان و قمیان به ری نقش مهمی ایفا کرده است؛ بومی که بازتاب روشنی از جریانات کوفی – قمی بوده که تشکیل‌دهنده شخصیت حدیثی و مکتوبات ابن‌بابویه‌اند.

سبب ورود حدیث به معنای شرایط و موقعیتی است که معصوم (ع) در آن به بیان سخن، صدور حکم یا انجام عملی اقدام کرده است. شناخت این زمینه، به‌ویژه با در نظر گرفتن مخاطب، فضای اجتماعی و بستر فرهنگی زمان صدور روایت، نقش مهمی در فهم صحیح مفاهیم حدیثی ایفا می‌کند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی‌ـ‌تحلیلی و با محوریت کتاب معانی الأخبار شیخ صدوق (ره)، به تبیین جایگاه سبب ورود در تحلیل روایات می‌پردازد. همچنین، دیدگاه‌های مفسران شیعه و اهل سنت بررسی شده تا میزان تأثیر آن‌ها در فهم بهتر سبب ورود و تحلیل محتوای روایات مشخص گردد. نتایج نشان می‌دهد که مرحوم ابن‌بابویه با بهره‌گیری از روش فقه‌الحدیثی، به‌ویژه با اتکا بر سبب ورود، روایت را مورد تحلیل قرار داده و بر پرهیز از اطلاق یا تعمیم نا به‌جای مفاد روایت تأکید می‌کند. علاوه بر این، در فهم سبب ورود حدیث، نباید دیدگاه‌های تفسیری را نادیده گرفت، به‌ویژه هنگامی که روایت مربوطه محل اختلاف میان دو فرقه باشد.

علامه سنقری در کتاب العاصمیه دو روایت از منقولات شیخ صدوق پیرامون چهره‌گشایی از حرم امام حسین(ع) را ذکر و مورد بررسی متنی و سندی قرار داده است. در این پژوهش، پس از بررسی سندی روایات مشتمل بر کشف رأس بنات رسول الله(ص)، ادله عقلی این دسته از روایات، نقادی گردیده سپس معنای لغوی لوازم حجاب و معنای مجازی و کنایی تعابیر مربوط به کشف شَعر و وجه اهل حرم امام حسین(ع)، مورد کند و کاش قرار گرفته است که در نتیجه آن با بررسی سندی این روایات، ضعف سندی آنها آشکار و در بررسی متنی آنها بر مبنای ادله عقلی دانسته می‌شود که کشف شعور بنات الرسول9 محال و با غیرت و حکمت الهی و همچنین عصمت حضرت زینب کبری(س) تعارض دارد. در نتیجه، به جهت ضعف سندی روایات مورد استناد شیخ صدوق در کشف رأس مخدرات و تعارض آن دو با غیرت و حکمت الهی، نظریه علامه سنقری حائری، مبنی بر عدم امکان کشف رأس بنات الرسول، مورد تأیید قرار می‌گیرد.

شیخ صدوق از محدّثان و عالمان بزرگ شیعه است که به جمع آوری احادیث معصومین علیهم السلام پرداخت . او تالیفات بسیاری در زمینه ی علوم دینی داشته است اما متاسفانه بیشتر آنها از بین رفته است. کتاب من لایحضره الفقیه او یکی از کتب اربعه شیعه به شمار می‌رود . او برای گردآوری حدیث به شهر های مختلف سفر کرد و از عالمان شیعه و سنّی ، حدیث شنید به همین خاطر میزان قابل توجهی از راویان اهل سنت نقل کرده است. برخی نویسندگان معاصر نظریه ورود اخبار منتقله از اهل سنت به کتب او را مطرح کرده اند. «صدوق از ابن عباس که یکی از راویان مورد پذیرش شیعه و اهل سنت است حدود دویست حدیث معصوم و سخن از خود ابن عباس آورده است» اهمیت این سخن موجب شد تا در این پژوهش ، رویکرد صدوق به نقل سخنان خود ابن عباس مورد بررسی قرار گیرد؛ در پاسخ به فرضیه اول با دسته بندی موضوعی به این مسئله «میزان توجه شیخ صدوق به سخنان خود ابن عباس» پاسخ داده شده است. بیش‌تر سخنان ابن‌عباس نشان دهنده فضائل اهل‌بیت و جانشینی حضرات ائمه علیهم السلام است و در مقابل ، روایات فقهی کمتری نقل شده است. گرچه شیخ صدوق از مرویات ابن عباس در زمینه فضائل اهلبیت ، تفسیر قرآن ، نقل سیره و داستان و... کمک گرفته است؛ این استفاده‌ی حداکثری از منقولات ابن عباس را نمی‌توان دالّ بر پذیرش بی چون و چرای ابن عباس در نظر صدوق دانست چون در مسائل فقهی یا موارد اختلافی دیگر موردی یافت نشد که صدوق به خاطر خود ابن عباس پذیرفته باشد و به نظر می‌رسد این مواردی هم که نقل شده به عنوان شاهد مثال و مویّد آورده شده است. پس از آن به بررسی پدیده‌ی اخبار منتقله و چگونگی راهیابی آن‌ به منابع حدیثی شیعه پرداخته شده و بر مبنای قرائنی مانند تقدم نقل در منابع اهل سنت و تفرد شیخ صدوق از بین منابع حدیثی شیعه در نقل این اخبار ، چهار خبر به عنوان منتقله معرفی شده اند. وجه تمایز اخبار این پژوهش با سایر روایات منتقله در یک راوی خاص است یعنی اخباری که توسط ابن عباس به عنوان راوی مشترک بین شیعه و اهل سنت نقل شده به عنوان منتقله معرفی شده اند. اخباری که در این تحقیق به عنوان منتقله معرفی شده اند با مبانی کلامی شیخ صدوق یا عموم شیعه مخالفتی ندارد از این رو چندان اثری در بالا بردن جایگاه ابن عباس در نظر صدوق ندارند به عبارت دیگر نمی‌توان آنها را بیانگر جایگاه والای ابن عباس در نظر صدوق دانست بلکه ممکن بود هرراوی دیگری نیز چنین نقل کند. در پایان نیز با توجه به اهمیت راویان در سیر انتقال حدیث و ضرورت اثبات وثاقت آنان ، به بررسی رجالی شخصیت ابن‌عباس و همچنین تحلیل گزارش های جرح و تعدیل او پرداخته شده و با توجه به قرائنی مانند کثرت نقل از ابن‌عباس در منابع متقدم ، حسن ظن علماء نسبت به ابن عباس ، رویکرد خود ابن‌عباس در حمایت از اهل‌بیت(ع) و ضعف متنی و سندی اخبار جرح ، از این دسته اخبار گذر کرده و بی اعتبار دانسته شده است.

شیخ صدوق (ره)، یکی از بزرگترین شخصیت‌های علمی و کلامی شیعه در قرن چهارم هجری، با آثار و آموزه‌های خود در زمینه‌های مختلف حدیث‌شناسی، کلام و فقه، تأثیرات عمیقی در شکل‌دهی به تفکر دینی شیعه داشته است. یکی از مسائلی که همواره در نقد و بررسی اندیشه‌های وی مورد توجه قرار گرفته، جایگاه عقل در فرآیند استنباط‌های دینی او است. برخی از منتقدان به دلیل تأکید شدید شیخ صدوق بر نقل احادیث، او را به عدم توجه کافی به عقل و استفاده محدود از آن در تحلیل مسائل دینی متهم کرده‌اند. در عین حال، دیگرانی بر این باورند که او با وجود تأکید بر نقل، در عمل از عقل به‌عنوان ابزاری مهم در تفسیر و استنباط دینی بهره می‌برده است. این پژوهش با هدف بررسی تحلیلی اندیشه‌های شیخ صدوق و تأکید بر جایگاه عقل در رویکرد دینی او، به بررسی تأثیرات عقل‌گرایی در آثار این اندیشمند بزرگ می‌پردازد. در این بررسی، علاوه بر تحلیل مستقیم آثار شیخ صدوق، به واکاوی آراء و دیدگاه‌های دیگر متکلمان و اندیشمندان معاصر و پس از او پرداخته می‌شود. نکته قابل توجه آن است که اغلب دانشمندان و متکلمان به‌طور مستقیم شیخ صدوق را نقد یا تأیید نکرده‌اند، بلکه از تأثیری که از اندیشه‌های او پذیرفته‌اند یا روشی که برخلاف او اتخاذ کرده‌اند، می‌توان به نگرش‌های مختلف در باب عقل‌گرایی یا نقل‌گرایی وی پی برد. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که نیازی نیست که اندیشمندان یک دوره تاریخی، گروه خاصی یا حتی شخصیت‌هایی چون شیخ صدوق را به‌طور مطلق و یک‌جانبه به یک گرایش خاص منتسب کرد. به‌طور خاص، با اینکه شیخ صدوق در بسیاری از موارد به نقل احادیث و نصوص دینی پرداخته است، نمی‌توان او را متهم کرد که به‌طور کامل عقل را در فرآیند شناخت مسائل دینی نادیده گرفته است. بلکه بر اساس شواهد موجود در آثارش، می‌توان گفت که شیخ صدوق در پی ایجاد توازنی میان نقل و عقل بوده و در موارد مختلفی از عقل برای استنباط احکام دینی استفاده کرده است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی-توصیفی و بررسی عمیق آثار و نقدهای مختلف، به تبیین شیوه عقل‌گرایی شیخ صدوق پرداخته و نشان می‌دهد که وی از عقل نه به‌عنوان یک ابزار منفعل، بلکه به‌عنوان یک عامل فعال در فهم و شناخت دین بهره می‌برده است. این پژوهش می‌تواند به‌عنوان مبنای جدیدی در فهم نقش عقل در کلام شیعی و تأثیر آن بر سایر متکلمان و اندیشمندان دینی مورد استفاده قرار گیرد.