جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

یکی از دلائل اعجاز قرآن کریم بیان ادیبانه و هنرمندانه معانی و مفاهیم والا در قالب علم بلاغت است. بیان دل‌نشین آیه‌ها، تعبیرهای زیبا و لطیف و خودنمایی صنایع ادبی و بلاغی در آن، به این کتاب آسمانی جلوه و طراوت خاصی بخشیده است.‌ قرآن کریم در سطح بسیار بالایی از سبک‌های بیانی گوناگون بهره جسته است، که در زمان نزول قرآن و قبل از آن در ادبیات عرب بی‌سابقه بوده است. همین امر، سبب شده است که این کتاب آسمانی از نظر اسلوب و بیان معجزه باشد و نظر بسیاری از ادیبان را به خود جلب نماید. علمای بیان از جمله پژوهشگرانی هستند که در خلال پژوهش‌های خود، به بررسی زیبایی بعضی از آیات قرآن پرداخته‌اند و دستاوردهای آنان مورد استفاده مترجمین قرار گرفته است، تا آنها با دریافتن زیبایی‌های تصاویر بیانی آیات، راه درک و فهم معانی و مفاهیم قرآن را برای مشتاقان و پژوهشگران غیر‌عرب‌زبان هموار کنند. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی صور بیان در جزء سوّم قرآن کریم و دریافتن غرض بیانی و تأثیر آن در ترجمه با روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است. توجه به این صور بیان ترجمه را به مقصود اصلی نزدیک می‌کند، از این‌رو برای رعایت زیبایی کلام، اجزاء و ارکان صور بیان نباید به وضوح در ترجمه نمایان شود و شایسته است در ترجمه به زبان فارسی از عباراتی که گویای غرض بیانی هستند؛ از جمله اضافه تشبیهی، ترکیب وصفی و استعاری استفاده به عمل آید تا زیبایی صور بیان حفظ گردد. گاه نیز لازم است که توضیحاتی کوتاه در خلال ترجمه، ذکر شود تا مراد و مقصود خداوند در کاربرد این تصویرها بر مخاطب آشکار گردد.کلمات کلیدی: قرآن کریم، بلاغت، صور بیانی، ترجمه جزء سوّم قرآن کریم