جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

یکی از دلائل اعجاز قرآن کریم بیان ادیبانه و هنرمندانه معانی و مفاهیم والا در قالب علم بلاغت است. بیان دل‌نشین آیه‌ها، تعبیرهای زیبا و لطیف و خودنمایی صنایع ادبی و بلاغی در آن، به این کتاب آسمانی جلوه و طراوت خاصی بخشیده است.‌ قرآن کریم در سطح بسیار بالایی از سبک‌های بیانی گوناگون بهره جسته است، که در زمان نزول قرآن و قبل از آن در ادبیات عرب بی‌سابقه بوده است. همین امر، سبب شده است که این کتاب آسمانی از نظر اسلوب و بیان معجزه باشد و نظر بسیاری از ادیبان را به خود جلب نماید. علمای بیان از جمله پژوهشگرانی هستند که در خلال پژوهش‌های خود، به بررسی زیبایی بعضی از آیات قرآن پرداخته‌اند و دستاوردهای آنان مورد استفاده مترجمین قرار گرفته است، تا آنها با دریافتن زیبایی‌های تصاویر بیانی آیات، راه درک و فهم معانی و مفاهیم قرآن را برای مشتاقان و پژوهشگران غیر‌عرب‌زبان هموار کنند. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی صور بیان در جزء سوّم قرآن کریم و دریافتن غرض بیانی و تأثیر آن در ترجمه با روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است. توجه به این صور بیان ترجمه را به مقصود اصلی نزدیک می‌کند، از این‌رو برای رعایت زیبایی کلام، اجزاء و ارکان صور بیان نباید به وضوح در ترجمه نمایان شود و شایسته است در ترجمه به زبان فارسی از عباراتی که گویای غرض بیانی هستند؛ از جمله اضافه تشبیهی، ترکیب وصفی و استعاری استفاده به عمل آید تا زیبایی صور بیان حفظ گردد. گاه نیز لازم است که توضیحاتی کوتاه در خلال ترجمه، ذکر شود تا مراد و مقصود خداوند در کاربرد این تصویرها بر مخاطب آشکار گردد.کلمات کلیدی: قرآن کریم، بلاغت، صور بیانی، ترجمه جزء سوّم قرآن کریم

بى‏شک، قرآن کریم افزون بر اینکه یک کتاب مقدس دینى است که برای رهنمون آدمى به سعادت دنیا و آخرت آمده‌، یک شاهکار ادبى نیز هست که ضمن برخوردارى از فصیح‏ترین و بلیغ‏ترین اسلوب‌هاى بیانى عصر خود، آنها را به کمال رسانیده است. روشن است که فهم قرآن کریم و به عبارت دیگر فهم صحیح قرآن در گرو آشنایى بهتر و بیشتر با اسلوب‎هاى ادبى رایج در عصر نزول است. در این پژوهش که با هدف بررسی صور بیان در جزء دوم قرآن و دریافتن غرض بیانی و تأثیر آن در ترجمه انجام شده است، با روش توصیفی _ تحلیلی دریافته شده است که تمام مباحث علم بیان اعم از تشبیه، استعاره، مجاز مرسل، مجاز عقلی و کنایه با انواع آنها در آیات جزء دوم همچون سایر سایر بخش‌های قرآن به کار رفته است، از این رو در ترجمه‎ی آیات، برای رعایت نقش آنها در زیبایی کلام، باید ترجمه‎ای را ارئه کرد که تا جایی که ممکن است ارکان اصلی این صور بیانی به طور وضوح در ترجمه خودنمایی نکند. لازم است در ترجمه این تصاویر بیانی گاه از ترکیب وصفی و گاه اضافی یا عباراتی که گویای غرض بیانی است، استفاده و گاه توضیح یا توضیحات کوتاهی در خلال ترجمه ذکر شود تا مراد و مقصود خداوند در کاربرد این تصویرها بر مخاطب آشکارگردد.