جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

شناخت دقیق منابع معرفت دینی و دانستن حدود و ثغور کارکرد آن و همچنین روابط میان آن‌ها، برای فرآیند استخراج معارف دینی لازم است. با مطالعهٔ این منابع می‌توان نظام جامع معرفتی‌ای ترسیم نمود که در تدوین اندیشهٔ دینی تأثیر بسزایی داشته و مانند راهنما عمل کند. هر محدّث فقیهی متناسب با همین نظام معرفتی، دیدگاه‌های اجتهادی خود را تنظیم کرده‌ است. در این مقاله تلاش شده است تا منابع معرفت دینی و همچنین نظام جامع معرفتی احمد برقی را با مطالعهٔ محاسن به دست آورده شود. نتیجه آن‌‌که در دیدگاه او، معرفت فطری و ایمان حاصل از آن مهم‌ترین نقش را در حصول معرفت دینی ایفا می‌کند. پس از این، عقل به پشتوانهٔ فطرت انسان را به سمت نبی یا امام سوق می‌‌دهد. اعتماد و تسلیم انسان عاقل نسبت به ایشان نیز پیرو ایمان فطری ایجاد می‌شود. در زمان در دسترس نبودن امام نیز حدیث مرجع تمامی معارف وحیانی محسوب می‌شود و انسان عاقل ارتباط خود را با آن بر اساس تسلیم پایه‌ می‌ریزد. تنها تفاوت آن است که اعتماد به حدیث از رهگذر سنجش محتوا و اطمینان از صحّت صدور حاصل می‌گردد.