جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

‫نقش عزاداري امام حسين(ع) در حفظ و گسترش اسلام ناب بي‌همتاست. عزاداري يکي از شعائر مهم شيعيان است که از واقعه عاشورا شروع شد و در طول تاريخ با توجه به سنن و فرهنگ‌ها تغيير و تحول چشمگيري يافت. اين رساله به سير عزاداري امام حسين(ع) پس از شهادت سالار شهيدان و يارانش تا عصر صفويه، با استفاده از روش کتابخانه‌اي و اسنادي، و با تکيه بر توصيف و تحليل داده‌ها پرداخته است. عزاداري براي بازگويي واقعيت، جلوگيري از تحريف‌ها، اعلان ستيز با ستمگر و اظهار ارادت به امام، از زمان تولد امام حسين(ع) ، توسط پيامبر اسلام با يادآوري از واقعه کربلا آغاز شد. پس از حادثه خونين عاشورا، نخستين عزاداران امام حسين(ع) و يارانش، خاندان اهل بيت(ع) بودند که در آغاز اسارت از گودال قتلگاه تا کوفه، و سپس تا شام، و از شام تا مدينه فرهنگ عزاداري را احيا کردند و در مدينه به آن سازمان دادند. ائمه اطهار( با وجود شرايط سخت سياسي، در احياي عزاداري نقش بسيار زيادي داشتند و در هر شرايطي ياد و نام امام حسين(ع) را زنده نگه مي‌داشتند. خلفاي اموي و عباسي تلاش وافري براي جلوگيري از زيارت امام حسين(ع) و عزاداري براي آن حضرت انجام دادند، و سعي کردند با برپايي جشن و سرور، ياد و خاطره عاشورا را از اذهان محو کنند. منصور، هارون و متوکل قبر امام حسين(ع) را تخريب کردند، اما با وجود اين، نتوانستند عزاداري براي آن حضرت را تعطيل کنند و گاهي اين عمل، مخفيانه برگزار مي‌گرديد. با قدرت‌يابي آل بويه، مراسم عزاداري به طور رسمي برگزار مي‌گرديد که البته مخالفت‌هايي از سوي متعصبان اهل سنت را در پي داشت، و درگيري‌هايي پيش مي‌آمد. قالب‌هاي عزاداري در دوره آل بويه به صورت مرثيه‌سرايي، مقتل‌خواني، سينه‌زني و حمل علم‌هاي سياه بود که اين روند تا دوران صفويه ادامه داشت.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

‫اين کتاب ترجمه و تحقيق کتاب "سيري در صحيحين" تأليف آيت‌الله محمدصادق نجفي به زبان اردوست که در آن، روايات نقل شده در صحيحين (صحيح بخاري و صحيح مسلم) ونيز سند اين روايات نقد و بررسي گرديده است. نويسنده اين کتاب را در دو جلد تهيه و تدوين کرده است. در جلد اول، کلياتي از پيدايش علم حديث در زمان پيامبر اسلام و خلفا ارائه گرديده و جريان تدوين حديث پيامبر اسلام و منع حديث و جمع روايات نبوي از سوي خلفا و حديث سوزي در دوره دو خليفه اول و دوم، به بهانه پرداختن به قرآن و جمع و تدوين قرآن، شرح و بررسي شده است. آن گاه اوضاع حديث و نگارش و گردآوري آن در دوران امويان و پيدايش روايات جعلي و رشد اين قبيل روايات و ورود اسرائيليات در روايات اسلامي، به ويژه روايات تفسيري و نقش برخي از چهره‌ها در جعل حديث، مانند ابوهريره مطرح گرديده و داستان دشمني امويان با اهل بيت( پيامبر اسلام(ص) و جعل روايات بسياري بر ضد آنان وصف شده است. در ادامه به محتواي احاديث گردآوري شده در صحيح مسلم و صحيح بخاري پرداخته شده و نيز در مورد سند و روايات صحيحين، سلسله سندها؛ درمورد بسياري از احاديث مندرج در صحيحين و موضوع و محتواي برخي از روايات و دلالت برخي از اين روايات، بحثي رجالي به صورت کارشناسي صورت گرفته است. نگارنده همچنين به رواياتي که در صحيحين موجود مي‌باشد، اشاره کرده که در اين روايات بسياري از عقايد و ديدگاه‌هاي شيعه به ويژه در مبحث امامت و فضايل اهل بيت( اثبات مي‌شود. همچنين تاريخچه‌اي از تدوين صحيحين، نحوه گزينش و چينش احاديث در آن ها، معرفي نويسندگان صحيحين، برخي از انگيزه‌هاي آنان در گزينش روايات و تحقيقي در زمينه محتوا و سند روايات صحيحين ارائه شده است.