جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

چکیده ماشینی: در این مقاله، شرق شناس اسرائیلی جوزف الیاس به نتایج شرق شناس یهودی-مجارستانی «اگناس گلدزیهر» می پردازد که بر اساس این واقعیت است که علمای امامیه با متن قرآنی که به پیامبر (صلوات الله علیه وسلم) نازل شده، ناسازگار می دانند، زیرا آیات و سوره هایی که از سرپرستی علی علی (صلوات الله علیه او سخن می گویند) از آن حذف شده اند، از جمله دو سوره نورین و قیامت. او همچنین به این موضوع اشاره می کند و می گوید نسخه اصلی قرآن نزد علی (صلوات الله علیه) بوده است که خود به نام «قرآن فاطمه» شناخته می شود، اما اگرچه شیعیان با نسخه عثمانی مخالفند، باید تا زمان انتشار مهدی (خداوند او را شتاب دهد) آن را بپذیرند. در میان مشاهداتی که الیاس درباره گلدزیهر ثبت کرده، او به برخی منابع سنی استناد کرده و همچنین به نسخه خطی قرآنی شیعه ای که در سال ۱۹۱۲ در هند کشف شده و شامل دو سوره مذکور است، استناد کرده است، هرچند هیچ مدرکی وجود ندارد که گلدزیهر بتواند نشان دهد شیعیان این دو سوره را پذیرفته اند، حتی اگر شامل این باشد که علیا (صلوات الله علیه) جانشین محمد (صلوات الله علیه) است که توسط خداوند منصوب شده است.

چکیده ماشینی: هدف این مقاله، از یک سو، بیان زمینه تاریخی ظهور اولین ترجمه لاتین معانی قرآن کریم (سال 1143 میلادی به طور مشخص) توسط رابرت قیتونی است، که به دستور و درخواست و راهنمایی و تأمین مالی رئیس راهبان صومعه کلونی، پیتر گرامی انجام شد. این اولین ترجمه استشراقى به‌طور مطلق و یکی از سه ترجمه قرآن در دوران میانه مسیحی اروپایی (مسیحی) به لاتین (در فاصله زمانی بین قرن دوازدهم تا قرن پانزدهم) است. از سوی دیگر، این مقاله به بررسی زمینه ایدئولوژیک این پروژه ترجمه با نشان دادن تأثیر الهیات بیزانسی که توسط یوحنا دمشقی (قرن هشتم میلادی) و به‌ویژه عبدالمسیح بن اسحاق کندی (قرن نهم میلادی) نمایندگی می‌شود، می‌پردازد، چه در سطح متن اصلی (متن قرآنی) که دچار تحریف‌های عمدی شده و چه در سطح احکام تحاملی موجود در مقدمه‌ای که رابرت قیتونی متن ترجمه شده را ارائه کرده است. این امر باعث شد که یوحنا الشقوبی، پس از گذشت سه قرن، ترجمه جدید و وفادار به متن اصلی ارائه دهد و حداقل در حد توان خود به بی‌طرفی نزدیک شود، با اجتناب از تحریف حقایق. در نهایت، به این نتیجه می‌رسم که این ترجمه‌ی اول به زبان لاتین واقعاً آغاز یک مرحله‌ی جدید محسوب نمی‌شود. بنابراین، شکست این پروژه به دلایل عینی و خارجی برنمی‌گردد، همان‌طور که سوذرن، که یکی از اولین پژوهشگران غربی معروف بود و درباره‌ی «تصویر اسلام در اروپا در قرون وسطی» نوشته، گفته است؛ بلکه به دلایلی مربوط به ماهیت خود پروژه، از نظر طبیعت، پیش‌زمینه‌ها و اهدافش برمی‌گردد؛ چرا که اگر درست باشد که یکی از دلایل ترجمه‌ی قرآن، آشنایی با اسلام از منابع اصلی آن بوده، این برای درک آن و گفتگو با آن نبوده؛ بلکه برای رد آن بوده است.

چکیده ماشینی: شاید بیشترین نقدها و شبهات مستشرقین درباره ائمه شیعه (علیهم‌السلام) مربوط به امام حسن مجتبی (علیه‌السلام) باشد؛ زیرا وقایع پر از درگیری‌های دوران کوتاه خلافت امام حسن (علیه‌السلام) که به انعقاد قرارداد صلح با معاویه بن ابی سفیان منجر شد، و نیز اتفاقات پس از صلح، باعث مطرح شدن سوالات زیادی در بین مستشرقین و دیگران درباره این وقایع شد. پاسخ‌های مستشرقین به این سوالات را می‌توان به دو گروه اصلی تقسیم کرد: گروهی که به صراحت امام (علیه‌السلام) را نقد می‌کنند و گروهی که با نگرشی واقع‌گرایانه به موضوع نگاه کرده و وضعیت اجتماعی آن دوره و رفتار سیاسی امام را بررسی کردند و موضع سیاسی امام را منطقی دانستند. در این مقاله، پس از بیان نظرات مستشرقین در دو سطح منفی و مثبت، به نقد نظرات منفی آن‌ها بر اساس منابع تاریخی، روایی و متون معتبر خواهیم پرداخت.

چکیده ماشینی: پژوهش و بررسی در مسأله امامت به دلیل شرایط سیاسی و اجتماعی که مرحله اول تاریخ اسلام را همراهی می‌کرد، کافی و جامع نبوده است. با علم به اینکه این موضوع در مراحل بعدی به شکل جامع و متمرکز مورد بررسی قرار گرفته، به ویژه آنچه مربوط به جایگاه اطاعت از امام در کنار اطاعت از خدا و پیامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) در قرآن کریم است. این امر جایگاه مسأله امامت را در میان مسائل اسلامی تأیید می‌کند. و وقتی تاریخ این مسأله را در میان غربیان دنبال می‌کنیم، می‌بینیم که آنها با تشیع به عنوان یکی از مذاهب مهم اسلامی برخورد نکرده‌اند؛ و بیشتر تحقیقات و پژوهش‌ها حول مذاهب سنی بوده است، بلکه در منابع غربی «تشیع» به عنوان فرقه‌ای حاشیه‌ای معرفی شده و با بازگرداندن علت ظهور تشیع به صرفاً نزاع سیاسی و اجتماعی، به ندرت به علل دینی ظهور آن توجه شده است؛ و حتی در مورد مطالعات خاص درباره شیعه، بیشترین توجه به فرقه اسماعیلی داده شده و امامیه به عنوان بخشی از این فرقه در نظر گرفته شده است. و با وجود نوپایی و تأخر مطالعات درباره تشیع و فعالیت در حوزه تحقیقات شیعی، پژوهشگر یهودی «اوری روبین» برخی از تحقیقات خود را به امامت اختصاص داد و در پژوهش‌های خود تمرکز کرد. او به دنبال ربط وراثت با اجداد پیامبر عرب بود و ادعا کرد که شیعیان بر این باورند که امام علی تنها فرد شایسته خلافت است به دلیل رابطه خویشاوندی که با پیامبر اکرم (صلى الله علیه و آله وسلم) دارد، و این نیازمند مطالعه و نقد روشمند و محتوایی و بیان دیدگاه شیعیان نسبت به این موضوع در استدلال برای امامت امام علی (علیه السلام) فقط است.

چکیده ماشینی: شرق‌شناسان به رمان عربی توجه داشتند، و این توجه آن‌ها دیرهنگام بود، یعنی بعد از دریافت جایزه نوبل توسط نجیب محفوظ، به طوری که ابتدا را با نجیب محفوظ آغاز کردند و پیدایش اولیه و رشد آن در دست برخی نویسندگان که پیش از نجیب محفوظ به این هنر ادبی پرداخته بودند را نادیده گرفتند. همچنین دیدگاه‌های آن‌ها درباره رمان عربی متفاوت بود، به همین دلیل به دو گروه تقسیم شدند؛ گروه اول رمان عربی را امتداد رمان غربی و برگرفته از آن دانستند، همانطور که ژاک بُرک و آندره میکال اشاره کردند، و طرفداران این نظر هیچ‌گاه انصاف را در مورد رمان عربی رعایت نکردند، آن را ناپخته خواندند و آن را بر اساس باورها و پس‌زمینه‌های خود مطالعه کردند و نگاه خود را به آن از بالا داشتند. اما گروه دوم - که تعداد کمی از شرق‌شناسان بودند - بر این باور بودند که رمان عربی هنر مستقلی است که خود را بنا کرده و از میراث عربی سرچشمه می‌گیرد و به یک هنر بالغ تبدیل شده که قادر به انجام وظیفه هنری و اجتماعی خود است. این دیدگاه در آثار راجر آلن آمده است، که رمان‌های عربی را از درون مطالعه کرده، به آن‌ها پرداخته و در تحلیل آن‌ها عمیق شده و نمونه‌های متنوعی از موضوعات و کشورها انتخاب کرده تا نشان دهد که مستقل است و جامعه‌ای را که از آن برخاسته است، بیان می‌کند.

چکیده ماشینی: کتاب‌شناسی‌های ترجمه قرآن کریم و سیره نبوی به حجمی رسیده‌اند که قابل شمارش و کنترل نیست، و مطالعات و پژوهش‌ها نیز از نظر کمیت و تنوع به افق‌های گسترده‌ای دست یافته‌اند. پیامبر محمد (صلى الله علیه وآله وسلم) و سیره معطر او، شامل سیره، فتوحات، احکام و قوانین، مورد توجه پژوهشگران، علما و شرق‌شناسان قرار گرفته‌اند؛ هیچ نویسنده، شخصیت سیاسی یا فرمانده نظامی‌ای به اندازه حضور محمد (صلى الله علیه وآله وسلم) در کتاب‌شناسی‌های مختلف در طول زمان‌ها، زبان‌ها و نظام‌های فکری و ایدئولوژیک، اهمیت علمی و تاریخی نداشته است. کتابخانه شرق‌شناسی استثناء را تشکیل داده و دستاوردهای متراکم و بزرگی در طول تاریخ، مراحلش، تضادهای معرفتی و رویکردهای انتقادی داشته است؛ از تعصب قرون وسطی و سلطه تفکر الهیاتی گرفته تا روشنفکری اروپایی، فرهنگ تسامح و روش‌های عقلانی، و تا مدرنیته و بعد از آن، محمد (صلى الله علیه وآله وسلم) همواره حاضر بوده، با شخصیت، اندیشه و قوانینش، و پژواک او همراه هر رابطه‌ای بین شرق و غرب و هر جدال میان من و دیگری بوده است. یکی از کتاب‌های مرجع در زمینه مرکزگرایی غربی که در مطالعات و پژوهش‌ها به آن رجوع می‌کنند وقتی پای بازنمایی اسلام و پیامبرش و عقاید و قوانینش در میان است، کتاب «بیماری‌شناسی اسلام و راه‌های نابودی آن؛ یک مطالعه روان‌شناختی» است.

چکیده ماشینی: کسی که تحولات شرق‌شناسی فرانسه درباره الجزایر را دنبال کند، متوجه می‌شود که آغازها با اشغال بود. بنابراین، لشکرکشی فرانسه به الجزایر فقط شامل سربازان نبود، بلکه مترجمان، کشیش‌ها و نویسندگان علاقه‌مند به زندگی شرق را هم همراه خود آورد. پس از گسترش اشغال، کمیته‌های علمی شکل گرفت و شرق‌شناسان مأمور شدند تا عناصر زندگی جامعه الجزایری، شامل عرب‌ها و بربرها و دین اسلامشان را شناسایی کنند و با مولفه‌های زبانی و تاریخی، آثار، آداب و رسوم و ساختار فکری آن‌ها از جمله ادبیات، تصوف و فرهنگ عامه آشنا شوند. برای این هدف، مطالعات و پژوهش‌های شرق‌شناسی فشرده نوشته شد و مؤسسات، مجلات و انجمن‌هایی برای تقویت پژوهش شرق‌شناختی تأسیس گردید. مطمئناً همه این مطالعات برای آشنایی یا رضایت کنجکاوی نبود، وگرنه گروه‌های شرق‌شناس پیش از اشغال هم به الجزایر سفر می‌کردند. همچنین این مطالعات هدف آوردن مدنیت به جامعه الجزایری را نداشت، همان‌طور که شرق‌شناسان ادعا می‌کنند؛ زیرا الجزایری‌ها در طول بیش از یک قرن و سی‌وسه سال حضور فرانسوی با نسل‌کشی، ظلم و نژادپرستی روبرو بودند. واضح است که استعمارگر ارتشی از شرق شناسان نیاورده و نهادهای شرق شناسانه را صرفا برای خدمت به منافع خود و تثبیت اشغال در همه اشکال آن تأسیس نکرده است، زیرا استعمار فرانسه در الجزایر نوعی استعمار مهاجرانه است و تلاش کرد عناصر هویت جامعه الجزایری را از بین ببرد و این امر مستلزم حذف موانع فکری و ایدئولوژیکی بود که مانع تحقق این امر می شد.