اذن الهی در موطن آخرت، بازخوانی مسئلۀ جواز و عدم جواز تکلم در قیامت | کتابخانه مجازی الفبا

اذن الهی در موطن آخرت، بازخوانی مسئلۀ جواز و عدم جواز تکلم در قیامت | کتابخانه مجازی الفبا

کتابخانه مجازی الفبا،تولید و بازنشر کتب، مقالات، پایان نامه ها و نشریات علمی و تخصصی با موضوع کلام و عقاید اسلامی کتابخانه مجازی الفبا،تولید و بازنشر کتب، مقالات، پایان نامه ها و نشریات علمی و تخصصی با موضوع کلام و عقاید اسلامی

فارسی  |   العربیه  |   English  
telegram

در تلگرام به ما بپیوندید

public

کتابخانه مجازی الفبا
کتابخانه مجازی الفبا
header
headers
پایگاه جامع و تخصصی کلام و عقاید و اندیشه دینی
جستجو بر اساس ... همه موارد عنوان موضوع پدید آور جستجو در متن
: جستجو در الفبا در گوگل
...جستجوی هوشمند
اذن الهی در موطن آخرت، بازخوانی مسئلۀ جواز و عدم جواز تکلم در قیامت
کتابخانه مجازی الفبا
کتابخانه مجازی الفبا
فارسی
کتاب الکترونیکی
میانگین امتیازات:
امتیاز شما :
تعداد امتیازات :
0
اذن الهی در موطن آخرت، بازخوانی مسئلۀ جواز و عدم جواز تکلم در قیامت
ویرایش اثر
عنوان دیگر : Divine Permission (Idhn) in the Hereafter, Reappraising the Issue of Permissibility and Non-Permissibility of Speech on the Resurrection
چکیده :
آیاتی که بر تحقق نطق در موطن قیامت دلالت دارند به دو دسته تقسیم می‌شوند: 1. مواردی که دال بر صدور کلام به صورت مطلق و بدون قید اذن هستند؛ 2. آیاتی که بر نفی و عدم اذن به صدور آن به‌طور مطلق، دلالت می‌‌‌کنند. این مسئله، دست‌آویزی برای مدعیان وجود تناقض در آیات قرار گرفته است که در نتیجه مدعی غیروحیانی بودن قرآن شده‌اند. مفسران برای رفع این تعارض ظاهری پاسخ‌هایی را ارائه داده‎اند: الف: با توجه به تعدد مواقف در آخرت، در بعضی موارد اذن به تکلم صادر شده و در برخی از مواقف نیز سخن گفتن منع شده است. ب: با توجه به متعلق اذن، مراد از نطق مُجاز، تکلم دربارۀ شفاعت و مراد از نطق غیرمُجاز، تکلم دربارۀ عذر‌خواهی است. ج: عدم اذن، به نطقِ بدون حجت یا نطقِ بدون منفعت تأویل می‌شود. پژوهش پیش رو با تحلیل و بررسی اقوال مفسران، باز‌خوانی آیات اذن و عدم اذن الهی در موضوع تکلم و با استناد به معانی و کاربردهای دیگرِ اذن در قرآن کریم، پاسخی متفاوت در راستای رفع این تعارض ظاهری ارائه می‌دهد. نتیجۀ نهایی این است که با توجه به معانی دیگر اذن مانند اراده، رضایت و استماع، شبهۀ تعارض از اساس باطل است و به دلالت قرآن کریم، هیچ منعی برای تکلم در قیامت وجود ندارد. به بیان دیگر، کلام در مواقف مختلف موطن آخرت، محقق می‌گردد، اما نکتۀ مهم، عدم بهره‌مندی گناه‌کاران از عذر آوردن و عدم‎ پذیرش شفاعت شافعان در حق ایشان است. در واقع، مراد از اذن در آیات، گوش‌ ندادن و توجه نکردن به سخن مجرمان و عدم تعلق ارادۀ الهی بر رضایت و پذیرش عذر آنها پس از اتمام حجت بر ایشان در دنیا است. the verses that indicate the actualization of speech in the hereafter are divided into two categories: 1. instances that indicate the issuance of speech absolutely and without the condition of permission; 2. verses that indicate the negation and non-permission of its issuance absolutely. this has become a pretext for those who claim the existence of contradictions in the verses, who have consequently claimed that the qur'an is not revealed. interpreters have provided answers to resolve this apparent contradiction: a: given the multiplicity of stations in the hereafter, in some cases permission to speak is issued and in others speaking is prohibited. b: considering the object (muta‘allaq) of permission, what is meant by permissible speech is the speech about intercession, and what is meant by impermissible speech is the speech about apology. c: non-permission is interpreted as speech without proof or speech without benefit. the present research, by analyzing and examining the statements of interpreters, reappraising the verses of divine permission and non-permission on the subject of speech, and citing other meanings and applications of permission in the holy qur'an, provides a different response in order to resolve this apparent conflict. the final result is that considering the other meanings of permission such as will, consent, and listening, the misconception (shubha) of conflict is fundamentally false and according to the holy qur'an there is no prohibition on speech on the resurrection day. in other words, speech is actualized in various stations in the hereafter, but the important point is the sinners’ lack of benefit from making excuses and the non-acceptance of the intercession of intercessors on their behalf. in fact, the meaning of permission in the verses is not listening to and not paying attention to the words of sinners and non-dedication of the divine will to contentment and acceptance of their excuse after having given ultimatum to them in the world.
منابع دیجیتالی مرتبط :
نسخه PDF مراجع
نویسنده :
مریم الهاشمی
زبان :
فارسی
منبع اصلی :
http://jqr.isca.ac.ir/article_77836.html
جنس منبع:
متن
پایگاه :
پایگاه مجلات 5 (پژوهش های قرآنی- سال 1404- دوره 30- شماره 115- از صفحه 133 تا 156)
یادداشت :
إِذن (جواز) أَذَن (استماع) تکلم و نطق اعتذار شفاعت انتفاع
idhn (permission) adhan (listening) speech and nuṭq (discourse) apology intercession intifā‘ (usufruct)
نوع منبع :
مقاله
مشخصات کامل اثر
منابع مرتبط :
ثبت نظر
ارسال