خشونت اسلام | کتابخانه مجازی الفبا

يکي از دوستان مسيحي مي گفت که دين اسلام از بنيان خشونت طلب است چون پيامبرتان دين را با خشونت و جنگ پيش برده (در واقع همان حرف هاي پاپ) حالا چه جوابي به او بدهم؟

براى دستيابى به پاسخ در ابتدا يادآورى چند مطلب ضرورى است:

1- دين اسلام از مجموعه قران و آنچه كه به طريق صحيح از رفتار و گفتار پيامبر(ص) حضرت على(ع) حضرت فاطمه، امام حسن، امام حسين و امامان معصوم ديگر به دست ما رسيده است قابل فهم است كسى كه توان تحقيق دارد اگر اين مجموعه را بررسى كند به دست مى‏آورد كه دين اسلام دين خدايى و دين هدايت است و هيچ‏گونه تأكيد و دستورى بر آدم‏كشى و ظلم كردن صادر نشده است بلكه تأكيد اين دين بر علم و فهم عميق دين است و آنان كه در صدر اسلام در مكه و مدينه اسلام را پذيرفتند هيچ كدام به زور شمشير نپذيرفتند بلكه اين دين راحق يافته و آنان كه پس از صدر اسلام مسلمان شدند حقانيت آن را فهميدند و مسلمان شدند نه به زور شمشير مسلمان شده باشند آيا مى‏توان گفت كه سلمان، ابوذر، مقداد، عمار، ياسر، سميه، بلال، صهيب رومى، پادشاه نجاشى، جعفرى، ابى طالب، حمزه و امثال آنان به زور شمشيرمسلمان شدند؟! آيا على(ع) كه اولين مسلمان در كره زمين است و آثار علمى به جاى مانده از او همين الان هم دانشمندان را شگفت زده كرده به زور شمشير مسلمان شده است؟! آيا دانشمندانى كه در عصر ما در كشور آلمان و كشورهاى ديگر جهان اسلام را مى‏پذيرند به زور شمشيرمى‏پذيرند؟!

2- يكى از ضروريات زندگى انسان دفاع است دفاع يك پديده غريزى است دين اسلام اين غريزه را هدايت كرده و برنامه دفاعى كاملى براى انسان ارائه داده است و هر كس اين دين را بپذيرد بر اساس آن برنامه دفاعى خود را تنظيم مى‏كند. دفاع اسلامى هيچ گونه نقص وايرادى ندارد و اگر مقايسه شود بين برنامه دفاعى اسلام و برنامه‏هاى دفاعى مكاتب ديگر روشن خواهد شد كه برنامه دفاعى اسلام خردمندانه‏ترين برنامه هاست. و اگر تاريخ اسلام را بادقت مطالعه كنيم به روشنى آشكار خواهد شد آن چه براى رهبران آسمانى و توده مسلمانان اولويتداشته است بيان حق و دعوت به حق گرايى و رفع موانع حق گسترى بوده است و تمامى مقاومت‏ها، دفاع‏ها و جهادهاى مسلمانان در راستاى پياده سازى اين اهداف بوده است. و آنچه قدرتمندان سياسى و سران ملوك‏الطوايفى را بر مى‏آشفت همان حق‏طلبى و آگاهى مردم جهت عدالتخواهى بود كه از سوى مصلحان اجتماعى و پيامبران الهى نداى آن سر داده مى‏شد به همين جهت بدخواهان و سلطه طلبان در همان گامهاى اول حركت آزادى بخش مصلحان و رهبران آسمانى به مخالفت مى‏پرداختند و از حربه آزار و شكنجه استفاده مى‏كردند. چنان كه در مكه واوايل بعثت با پيامبر(ص) و ياران ايشان آن گونه برخورد كردند.

در مقابل اين مخالفتها و تخلفها نخست مسلمانان مقاومت و ايستادگى از خود نشان دادند و سپس به دفاع پرداختند چنان كه در جنگهاى بعد از هجرت به مدينه به وقوع پيوست و به منظور رفع موانع آگاهى مردم و نجات مستضعفان اقدام به جهاد كردند. بهترين دليل برخير خواهى مسلمانان آن است كه هر جا توسط مسلمانان فتح شد و مردم با اسلام آشنا شوند. خود با ميل و رغبت به اين آئين انسانى و معنوى پايبند ماندند چنان كه در مورد مردم ايران اين چنين شد. ناگفته نماند اگر چه از سوى برخى شركت كنندگان در جنگ، افراطى‏گرى‏هايى واقعشده باشد و خطاهايى سرزده باشد اما اين خطاها به عنوان جريان غالب و حركت كلى نبوده است بلكه با پيروزى مسلمانان به جبران خرابيها و دلجويى از بازماندگان اقدام شده است و از بهترين نمونه‏هاى لطف و رحمت دين اسلام داستان فتح مكه بود.

رسول خدا كه مركز توطئه را فتح كرد و همه سران كفر شكست خوردند هيچ گونه آدمكشى راه نينداخت و همه دشمنان را آزاد ساخت با اينكه در اختيار او بودند و مى‏توانست همه را از دم شمشير بگذارند ولى نكرد اگر دين اسلام دين زور و شمشير و آدمكشى بودمى‏بايستى پيامبر روز فتح مكه همه را مى‏كشت چون اهل مكه 21 سال بود كه با پيامبر مى‏جنگيدند و بلاها بر سر پيامبر و مسلمانان آوردند ولى آن حضرت همه را بخشيد قرآن پيامبر را پيامبر رحمت مى‏نامد نه پيامبر آدمكشى و انتقام و حتى آن روز كه مكه فتح شد پيامبر نفرمود هركس مسلمان نشود با شمشير كشته مى‏شود.

3- نكته مهم ديگر آن كه؛ جنگ‏هايى كه در زمان پيامبر روى مى‏داد و پيامبر نيروهاى رزمى اسلامى را هدايت مى‏كرد جنگهاى اسلامى بودند و هيچ گونه ايرادى نداشتند و آن جنگها براى دفاع از اسلام و مسلمين بود ولى جنگ‏هايى كه پس از پيامبر خدا روى داد اگر بههدايت امام معصوم نباشد جنگ اسلامى به حساب نمى‏آيد و كارهايى كه در آن جنگ‏ها انجام مى‏شود نمى‏تواند به حساب اسلام گذاشته شود بر اين اساس جنگهايى كه بدون هدايت امام معصوم صورت بگيرد ربطى به اسلام ندارد و اعمال رزمندگان مسلمانان به حساب دين اسلامگذاشته نمى‏شوند همانطوريكه در موارد ديگر نيز چنين است. به عنوان مثال: يكى از برنامه‏هاى دين اسلام طهارت و نظافت است حالا اگر در ميان مسلمانان طهارت و نظافت مراعات نشود اين كار ربطى به اسلام ندارد. اگر كشور مسلمانى بدون دستور و هدايت امام معصوم و ياجانشين بر حق او بر كشورى هجوم ببرد و آدمكشى راه بيندازد ربطى به اسلام ندارد بر اساس اين مطالب نمى‏توان همه جنگهاى مسلمانان را به حساب اسلام گذاشت.

4- همين‏هايى كه مى‏گويند: «اسلام دين شمشير است» مى‏گويند: «مسيحيت دين محبت است» در حالى كه مسيحيان در طول تاريخ بيش از حد به جنايات جنگى و غير جنگى دست زده‏اند دانشمندان را زنده زنده سوزانده‏اند و مسلمانان را در جنگهاى صليبى به شكل بسيارفجيع كشته‏اند ولى با اين حال مى‏گويند: دين مسيحيت دين محبت است البته به اين افراد در همين مورد هم مى‏گويند كه دين حضرت عيسى(ع) و دين اسلام و حتى اديان ديگر همه شان اديان الهى هستند و هيچ كدام به آدمكشى تشويق نمى‏كنند و اعمال مسيحيان را نمى‏توان به حسابدين مسيحيت گذاشت و همين طور اعمال مسلمانان پس از پيامبر را نمى‏توان به حساب دين اسلام گذاشت ممكن است مسيحيان و مسلمانان رهايى انجام دهند كه خلاف دستورات اسلام و دين مسيحيت است.

5- اين حديثى كه مى‏گويد: «دين اسلام با شمشير على و ثروت خديجه پيش رفت» حرف درستى است و به دفاع مربوط است چون در جنگ‏هايى كه پيش آمد، اين شمشير على بود كه افرايد مانند وليد و عمرو بن عبدود را از سر راه برمى‏داشت نه شمشير ابوبكر، نه شمشيرعمر، نه شمشير عثمان، نه شمشير طلحه و نه شمشير زبير و اين ثروت خديجه بود كه در راه اسلام صرف مى‏شود.

6- به اين مطلب نيز توجه داشته باشيم كه دين اسلام، گرچه دين كامل است ولى اگر آنان كه اين دين را مى‏پذيرند، افراد عقب‏مانده و بى‏علم باشند نمى‏توانند خوب پياده كنند و در نتيجه هر كس اين عقب‏مانده‏ها را ببيند، نسبت به دين بدبين مى‏شود در حالى كه اگرانسان‏هاى فهميده و متمدن اين دين را مى‏پذيرفتند، بهتر پياده مى‏كردند و چهره خوبى از دين به جهانيان نشان مى‏دادند.

پيروزى مسلمانان در جنگ‏هاى صدر اسلام به دليل برترى نظامى و تسليحاتى نبوده است. آنچه كه موجب بسط و گسترش سريع اسلام در آن عصر گرديد، شعارها و برنامه‏هاى اسلام بود كه به سرعت بر عقايد خرافى و جامعه طبقاتى آن روز تفوق مى‏يافت و مردم گروه گروه و مشتاقانه به اسلام مى‏گرويدند. در حقيقت قبل از آن كه مرزهاى جغرافيايى ايران و يا روم فتح گردد دلهاى مردم به واسطه تعاليم بر حق و فطرى اسلام فتح شده بود و آنچهپيشرفت اسلام را تسهيل مى‏كرد همين فتح دلها بود. چون دعوت اسلام دعوت به عدالت، نفى جامعه طبقاتى و مبارزه با فساد بود.

حال بايد گفت؛ بلى، اگر اسلام دل‏ها را فتح نمى‏كرد جامعه ما همچنان گرفتار همان افكار و نظام طبقاتى باقى مى‏ماند ولى آنچه واقع شد غير از اين بود. اما اين كه آيا ما مسلمان شناسنامه‏اى نيستيم؟ بايد بگوييم ممكن است چنين باشد، چون به هر حال نوعا هر جامعه‏اى از افكار پيشينيان خود تا حدودى تقليد مى‏كند ولى اين وظيفه عقلايى هر فرد است كه با تأمل و تفكر سعى در يافتن حقيقت و تحكيم مبانى عقيدتى خود نمايد.

آنچه در پيشرفت اسلام موثر بوده است همان زمينه قبول عام در بين مردم و نداى عدالت و حق طلبى و معنويات آن بوده است رمز درهم شكستن قدرتهاى بزرگ آن زمان را نيز در همين مقوله بايد جستجو نمود آنچه كه شما درباره يهود نوشته‏ايد نيز صحت تاريخى ندارد پيامبر خدا(ص) با يهود مدينه پيمان دفاعى مشترك داشتند ولى زمانى كه آنان از در خيانت برآمده و عليه مسلمانها با مشركان همداستان شدند رسول خدا(ص) به حكم تورات با آنان عمل نمود و آنان را از مدينه اخراج كرد.

براى آگاهى بيشتر ر.ك: غزوه بنى‏قريظه و خيبر، جعفر سبحانى. نكته ديگر آن كه در زمان حيات پيامبر(ص) هيچ هجومى از مسلمانان عليه ايران و روم صورت نگرفت. فتح ايران و روم پس از پيامبر(ص) و در زمان خلفا اتفاق افتاد و همانگونه كه اشارت رفت زمينه پذيرش در مردم وجود داشت و دير يا زود اين پديده به درگيرى بين قواى اسلام و نيروهاى ايران و روم منجر مى‏شد. مسلمانان نيز با استفاده از اين زمينه مساعد و عطش مردم براى قبول اسلام به آسانى مرزها را درنورديدند و اسلام را گسترش دادند. درباره جزيه نيز لازم است بدانيم؛ جزيه نوعى ماليات است كه از غير مسلمانان اخذ مى‏شود و در قبال آن دولت اسلامى به آنان خدمات داده و از آنان حمايت مى‏كند. همان گونه كه مسلمانان خمس و زكات مى‏پردازند در داخل جامعه اسلامى پيروان ديگر مذاهب مى‏بايست مالياتى پرداخت نمايند كه نام آن جزيه است.

پرسمان دانشجویی