پيوند اعضا و معاد جسماني | کتابخانه مجازی الفبا

در مورد پيوند اعضا آيا بحث معاد جسماني را مي توان توضيح داد. (چون به عنوان مثال قلب يك شخص در اختيار دو نفر است و هر دو مالك آنند)

يکي از سؤالات و اشکالات معروف در بحث معاد جسماني همان شبهه «آکل و ماکول » است همان چيزي که به نحوي در سئوال طرح شده است. بحث بدين گونه است که گاه اتفاق مي افتد که اجزاي بدن انساني، جزء بدن فرد ديگري مي شود خواه به صورت مستقيم بدين صورت که مثلا در زمان قحطي فردي از گوشت ديگري تغذيه کند و يا به صورت غير مستقيم بدين صورت که بدن انسان به خاک سپرده شود و از آن خاک گياهي برويد و انساني از آن گياه بخورد و يا حيواني آن گياه را خورده و انسان از آن حيوان تغذيه نمايد. و يا به گونه اي که در سئوال طرح شده است قلبي از آن دو فرد گردد. به هر حال اجزاي بدن انساني، جزو بدن فرد ديگري مي شود.

حال سئوال اين جاست که در قيامت اين اجزاء به کدام بدن باز مي گردند؟ و جزء کدامين بدن به حساب مي آيند؟ آيا متعلق به بدن اول اند يا متعلق به بدن دوم؟ که در هر صورت يکي از بدن ها به طور کامل در قيامت حاضر نشده است. و نيز اگر يکي کافر و ديگري مومن باشد چگونه خواهد بود؟ ( ر . ک: شرح منظومه، سبزواري، ج 5، ص 345؛ پيام قرآن، مکارم شيرازي، ج 5، ص 340)در جواب بايد گفت که: آنچه در روز رستاخيز محشور مي شود، نفس و بدن انسان است بعينه، به گونه اي که اين فرد در جهان ديگر براي آشنایانش به روشني قابل شناسايي است، و هر کسي او را ببيند به آساني مي تواند بگويد اين همان فردي است که در دنيا او را مي شناخته است. چرا که ملاک حقيقت و تشخص انسان نفس اوست و بدن از آن جهت که بدن است، جزء به واسطه نفس تشخص نمي يابد . به ديگر سخن، مي توان گفت صرف نظر از تعلق نفس به بدن، بدن داراي ذات و حقيقت نيست و از تعين خاص نيز بر خودار نيست. پس وقتي اجزاء بدن انساني جزو بدن فرد ديگري قرار گرفت به شخصيت انساني او آسيبي نمي رسد و او را در روز محشر با بدني که توسط نفس او تشخص و تعين يافته است محشورمي شود، گر چه اجزاء آن تغيير و تحول يافته باشد. ( ر . ک: شرح منظومه، سبزواري، ج 5، ص 348) تقرير ديگر در اين باره چنين است که با توجه به اين که « ماده و انرژي در عالم ثابت است يعني نه از بين مي رود و نه بوجود مي آيد بلکه تنها از صورتي به صورت ديگر در مي آيد». مثلا اگر مايع اند به گاز تبديل مي شوند و يا ممکن است به حرارت و انرژي بدل گردند. و نيز با توجه به اين که هر انساني در طول زندگي اش در اين عالم خاکي بارها و بارها اجزاء و سلول هاي بدنش دگرگون مي شود به طوري که انساني را که 10 سال پيش ديده بوديم، اگر دوباره ببيينيم، خواهيم شناخت، و در صورتي که مجرم باشد مجازاتش مي کنيم و اگر فردي بخشنده و نيکو کار باشد او را مي ستاييم. با توجه به اين نکات، در خواهيم يافت که آنچه در انسان مهم و اصلي است نفس اوست که بدني متناسب با خود را دارد و آن را مي پذيرد و لذا در روز رستاخيز نيز اين نفس آن بدن و اجزاء را با قدرت و فرمان خداوند خواهد داشت، و خللي در امر معاد رخ نخواهد داد.

منابعي براي مطالعه:

1. مکارم شيرازي، پيام قرآن، ج 5

2. دکتر غلام حسين ابراهيمي ديناني، نيايش فيلسوف

3. محمد جواد مفنيه، مسائل فلسفه اسلامي، ترجمه محمد رضا جوزي

پرسمان دانشجویی