مرور درختی موضوعات | کتابخانه مجازی الفبا

مقالۀ حاضر به روش توصیفی و تحلیلی، به بررسی مفهوم و تحلیل کارکرد دین در چین باستان، در دوره چو غربی، پرداخته‌است. آثار به‌جامانده از این دوره، از جمله شمایل‌نگارها و نوشته‌های روی ظروفِ برنزی آیینی، نگاشته‌های روی استخوان‌های غیبگویی، آرامگاه‌های سلطنتی و برخی دیگر از آثار متأخر، بیانگر عقاید و شعائر دینی چینیان باستان در آن دوره‌است. دین مردم در دورۀ اول چو (چو غربی)، شامل باور به تیآن (آسمان) به‌عنوان خدای متعالی، ارواح نیاکان، ارواح و خدایان طبیعت و باور به زندگی پس از مرگ است. خدای متعالی در رأس، و سایر ارواح و ایزدان در مرتبۀ پایین‌تر بوده و کارگزار تیآن محسوب می‌شوند. تیآن خدایی شخصی، حاکم بر کل عالم هستی، آفریننده و نگهدارندۀ همه موجودات است؛ او به‌منظور یاری ابنای بشر از رهگذر مکاشفه با آنها گفتگو دارد و همواره ایشان را به عدالت داوری می‌کند. مردم این دوره، افزون بر باور به خدای قادر مطلق-تیآن-به زندگی پس از مرگ نیز اعتقاد داشتند. به زعم آنان، انسان دارای دو روح است: یکی «پئو»، که پس از مرگ، به جهان فرودین سقوط نموده و در آنجا زندگی تاریکی خواهد داشت؛ و دیگری «هون» که به قصر شانگ‌دی یا تیآن صعود کرده و همانجا به خوشی زندگی می‌کند. همچنین جهت حصول شرایط زندگی مساعد، یا دست‌کم در امان ماندن از بلاها، باید به خدای متعالی، ارواح و نیاکان احترام گذاشت و برای آنها قربانی گزارد. برخلاف دورۀ شانگ، در دورۀ چو، نه روح فرمانروای مرده، بلکه خود فرمانروای زنده، به‌عنوان تیآن‌زی (فرزند آسمان)، واسطة آسمان و زمین است که باید براساس تیآن‌مینگ (حُکم آسمانی) به عدالت بر مردم حکومت کند.

ترجمه ماشینی : در زیر آتشفشان اولین گزارش بزرگ ناگه است که در بخش مرکزی فلورس در شرق اندونزی ساکن هستند. این کتاب بر ایده‌های Nage در مورد انواع موجودات معنوی و نحوه تأثیرگذاری آنها بر اعمال آیینی و ایده‌های مربوط به انسان تمرکز دارد. در کاوش در این موضوعات، نویسنده تلاش می کند تا طبقه بندی ارواح را کشف کند. در حالی که کاملاً متفاوت از طبقه بندی موجودات طبیعی است، روش های Nage برای پیوند دادن دسته های نامگذاری شده ارواح یک نظم مفهومی منظم را نشان می دهد. در توصیف این ترتیب، از نسخه ای از مفهوم Dumont از "محافظت" استفاده شده است. ایده‌های رایجی که روابط بین انسان‌های ناگه و چندین دسته از ارواح را اطلاع می‌دهند، بیشتر به عنوان نمونه‌هایی از یک اصل فراگیر از «وارونگی متقارن» تفسیر می‌شوند که بر اساس آن انسان‌ها ارواح ارواح هستند.