جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در سرتاسر جهان، دولت‌های عقل‌گرای سکولار و مقامات قضایی با ادعاهای فزاینده‌ای که از جانب شریعت الهی مطرح می‌شوند، به چالش کشیده شده‌اند. برای کسانی که معتقدند عقل - نه ایمان - باید مبنای سیاست و قانون باشد، طرفداران شریعت الهی دغدغه های نظری و عملی را مطرح می کنند که باید به طور جدی و محترمانه به آن پرداخت. همانطور که مارک جی لوتز در این کتاب روشنگر توضیح می دهد، آنها متحد مهمی در افلاطون دارند، که قوانین طولانی مدت نادیده گرفته شده او تحلیلی چشمگیر از رابطه بین فلسفه سیاسی و دین و دفاع قدرتمندی از عقل گرایی سیاسی ارائه می دهد. لوتز فاش می‌کند که افلاطون از طریق گفت‌وگوی سازنده بین غریبه آتنی‌اش و شهروندان مؤمن مختلف که با کاوش در زمینه مشترک بین آنها آغاز می‌شود، پرونده خود را مطرح می‌کند، اما در نهایت اقتدار فلسفه سیاسی عقلانی را برای هدایت قانون ایجاد می‌کند. نتیجه نه تنها نظریه پردازان سیاسی، بلکه دانشمندان را در تمام سطوح با علاقه مندی به تلاقی دین و سیاست یا مسائلی که اخلاق و آموزش مدنی را احاطه می کنند، مجذوب خواهد کرد.

ترجمه ماشینی : این کتاب سعی دارد به این سوال پاسخ دهد که ویژگی های اساسی آموزش یونانی چیست؟ با انجام این کار، میزان تداوم آرمان ها و شیوه های آموزشی payeia از آتن کلاسیک تا دوران مدرن را بررسی می کند. دیدگاه های افلاطون، فوتیوس کبیر (قرن 9) و نیکودیموس آتونیتی (قرن 18) به طور خاص مورد بررسی قرار می گیرند و مراحل مهم توسعه را آشکار می کنند. این کتاب ارائه می دهد از آنچه payeia نگه می دارد تا به عنوان هدف خود را در شرایط خود است. طرفداران سنت payeia به دنبال پاسخی برای این سؤال قدیمی بودند که «شخص انسان چیست؟» پاسخ به آن معما همه چیزهای دیگر را تعیین کرد. آموزش و پرورش بر این اساس شکل گرفت و منجر به یک فرآیند مادام العمر برای هماهنگ کردن عملکردهای مربوطه روح و بدن شد. به دلیل ارزش آن در سطح شخصی و اجتماعی، payeia برای افلاطون و دیگر شارحان، مانند نیکودیموس، از اهمیت بالایی برخوردار است. میراث فردی آنها مانند قفسه کتاب در دو طرف حدود 22 قرن آموزش یونانی است که در این صفحات ارزیابی شده است.

ترجمه ماشینی : این کتاب اولین مطالعه جامع در مورد برداشت افلاطون از عدالت است. جهان شمول بودن حقوق بشر و جهان شمول بودن کرامت انسانی که به عنوان منبع آن شناخته می شود، از جمله مشکلات فلسفی اساسی در نظم حقوقی امروزی و به طور کلی در فرهنگ معاصر است. اگر کرامت واقعاً جهانی است، پس انسان ها نیز در دوران باستان از آن برخوردار بوده اند. افلاطون نه تنها کرامت انسانی را درک می کرد، بلکه شناخت کرامت نیز در برداشت او از عدالت، که هسته اصلی فلسفه او را تشکیل می دهد، قابل مشاهده است. «جمهوری» افلاطون در اینجا پیوسته به عنوان رساله ای در باب عدالت تعبیر می شود که مربوط به یک فرد است و نه دولت. اسطوره معروف غار داستانی است درباره آموزش و پرورش در جهان در اینجا و اکنون. بهترین فعالیت تفکر نیست، عمل کردن به نفع دیگران است. نه ایده ها، بلکه افراد ابژه مناسب عشق هستند. فلسفه افلاطون ممکن است پایه هایی برای حمایت از حقوق بشر امروزی به جای نظم های تمامیت خواهانه فراهم کند.

ترجمه ماشینی : گرگوری ولاسوس (1907-1991) یکی از تأثیرگذارترین دانشمندان قرن بیستم در فلسفه باستان بود. در طی بیش از پنجاه سال، او مقالات و نقدهای کتاب منتشر کرد که جایگاه او را به عنوان یک مرجع برجسته در فلسفه یونان اولیه تثبیت کرد. دو جلدی که شامل مطالعات فلسفه یونان می‌شود، تقریباً چهل مقاله از این استاد برجسته مقاله فلسفی را شامل می‌شود. بسیاری از این قطعات در حال حاضر کلاسیک در این زمینه محسوب می شوند. شاید بیش از هر محقق مدرن دیگری، گریگوری ولاسوس مسئول ارتقای استانداردهای تحقیق، تحلیل و ارائه در فلسفه کلاسیک به سطوح جدیدی از برتری بود. مقالات او برای چندین نسل به عنوان پارادایم تحقیقات عمل کرده است. این مشارکت‌ها که برای اولین بار در مجموعه‌ای جامع موجود است، توانایی نویسنده را در ترکیب مهارت‌های یک فیلسوف، فیلسوف، و مورخ ایده‌ها در پرداختن به برخی از دشوارترین مشکلات فلسفه باستان نشان می‌دهد. جلد اول مقالات ولاستوس در مورد فلسفه پیش‌سالاری را گردآوری می‌کند. مطالعات مفهومی گسترده، علم، دین، و سیاست یونان را با فلسفه پیوند می دهد. مطالعات فردی اندیشه فیلسوفان بزرگی مانند هراکلیتوس، پارمنیدس، آناکساگوراس و دموکریتوس را روشن می کند. مجموعه‌ای از مطالعات جامع روی Zeno of Elea قدرت نویسنده را در نقد منبع و تحلیل منطقی نشان می‌دهد. جلد دوم شامل مقالاتی در مورد اندیشه سقراط، افلاطون و متفکران بعدی است و مقالاتی در مورد مسائل اخلاقی، اجتماعی و سیاسی و همچنین متافیزیک، علم و مبانی ریاضیات می‌پردازد.

آموزۀ ایده‌های افلاطون را می‌توان مهم‌ترین آموزۀ او دانست. در طول تاریخ فلسفه، هرکدام از فیلسوفان باتوجه‌به مسئله‌ای که با آن روبه‌رو بوده‌اند، به این آموزه رجوع کرده‌اند. یکی از مسائلی که فیلسوفان غربی در عالم معاصر با آن مواجهه داشته‌اند، نیست‌انگاری و بی‌معنایی تمدن غربی است. مارتین هیدگر ریشۀ این بی‌معنایی را فراموشی وجود و فراموشی حقیقت در معنای ناپوشیدگی (اَلثئیا) و نامستوری می‌داند. در نظر او، آموزۀ ایده‌های افلاطون عامل این فراموشی است؛ زیرا افلاطون بنیادِ موجودات را ایده‌ها قرار داد و این معنایی جز فراموشی وجود ندارد. هیدگر با استفاده از پدیدارشناسی به تمثیل غار افلاطون رجوع می‌کند تا چگونگی این فراموشی را وضوح ‌ببخشد. تفسیر هیدگر از ایده‌ها به‌مرور تغییر می‌کند؛ زیرا هیدگر در تفکر متأخرش از پدیدارشناسی دازاین گذر می‌کند و به گشودگی وجود توجه می‌کند. هیدگر متأخر ایده و آیدوس را براساس گشودگی توضیح می‌دهد و حضورِ امر حاضر را وابسته به این گشودگی می‌داند. در این نوشتار، سعی می‌شود نسبت میان وجهه‌نظرهای هیدگر متقدم و متأخر راجع به ایده‌های افلاطون بررسی شود.

ترجمه ماشینی : آن ماری شولتز در کتاب سقراط در مورد سقراط افلاطون: خود افشای سقراطی و عمل عمومی فلسفه، مفاهیم فلسفی و سیاسی ارائه افلاطون از سخنرانی خودافشاگرانه سقراط را در چهار گفت و گو تحلیل می کند: Theaetetus، Symposium، Physioaedology و. شولتز استدلال می کند که این لحظات خودافشایی سقراطی نشان می دهد که ارائه افلاطون از «سقراط راوی» بسیار فراگیرتر از آن چیزی است که ادبیات ثانویه معمولاً تصدیق می کند. علیرغم ظاهر فراگیر یک سقراط که تجربه خود را در طول دیالوگ ها توصیف می کند، خود افشای زندگی نامه سقراطی به طور شگفت انگیزی مورد توجه محققان کمی قرار گرفته است. استفاده افلاطون از روایت، به‌ویژه شعر «سقراط راوی»، اغلب در بحث‌هایی درباره ماهیت دراماتیک دیالوگ‌ها به‌طور کلی‌تر و نه اینکه به تنهایی مورد مطالعه قرار گیرد، قرار می‌گیرد. شولتز نشان می دهد که چگونه این اظهارات روایی با دقت طراحی شده به غنای و عمق متون افلاطونی در سطوح مختلف می افزاید. نویسنده برای نشان دادن اینکه چگونه این روایت‌های سقراطی جاسازی‌شده به تصویر سقراط به‌عنوان فیلسوف عمومی در گفت‌وگوهای افلاطون کمک می‌کند، شیوه‌های خودافشاگری سقراطی را در آثار بل هوک، کتی خانگ و تا نیشی کوتس بررسی می‌کند و حتی به تمرین می‌پردازد. هنر خود افشاگری سقراطی.

ترجمه ماشینی : این کتاب در سال 1995 نقطه شروع خود را از ادغام ژانرهای خاص شعر و بلاغت توسط افلاطون در دیالوگ های خود می گیرد. نویسنده استدلال می کند که «گفتگوهای» افلاطون با ژانرهای سنتی بخشی از تلاش او برای تعریف «فلسفه» است. قبل از افلاطون، «فلسفه» «تزکیه فکری» را در گسترده‌ترین معنای آن تعیین می‌کرد. زمانی که افلاطون این اصطلاح را برای پروژه فکری خود به کار گرفت، رشته ای جدید و تخصصی ایجاد کرد. افلاطون برای تعریف و مشروعیت بخشیدن به «فلسفه» باید آن را با ژانرهای گفتمانی که در آتن دموکراتیک دارای اقتدار و اعتبار بودند، تطبیق دهد. افلاطون با ترکیب متن یا گفتمان یک ژانر دیگر، برند جدید خرد خود را در تقابل با شیوه‌های سنتی تفکر و گفتار «تعریف» می‌کند. افلاطون با هدف قرار دادن ژانرهای منفرد گفتمان، مرزهای «فلسفه» را به عنوان یک گفتمان و به عنوان یک عمل اجتماعی مشخص می کند.

ترجمه ماشینی : در این مطالعه جسورانه جدید، اندرو جی میسون به دنبال روشن کردن موضوع کلیدی شار در آثار افلاطون و نشان دادن این است که در افلاطون نیز مفهومی از جریان وجود دارد که باید از شار متمایز شود. میسون اهمیت این تمایز نادیده گرفته شده را آشکار می کند و بر اساس آن راه جدیدی برای درک رشد اندیشه افلاطون پیشنهاد می کند. تقابل بین «هستی» اشکال و «شدن» یا «شار» محسوسات برای درک افلاطون از ارسطو تا امروز اساسی بوده است. یکی از دغدغه‌های کلیدی این جلد این است که روشن شود که افلاطون چه نوع یا سطوحی از جریان را در معقولات می‌پذیرد. علاوه بر این، میسون استدلال می کند که این رویکرد سنتی رضایت بخش نیست، زیرا مفهوم مهم جریان را کنار گذاشته است. بر خلاف شار، جریان نوعی حرکت است که مستلزم تغییر ذاتی نیست. همچنین محدود به معقول نیست، بلکه حرکات روح را نیز پوشش می‌دهد، از جمله حرکت دایره‌ای نووس (عقل) که در اندیشه متأخر افلاطون، به‌ویژه کیهان‌شناسی او، حیاتی است. به طور خلاصه، جریان با «هستی» ناسازگار نیست، و در این مطالعه، رشد افلاطون عمدتاً به عنوان رسیدن او به این دیدگاه، در تصحیح آمیختگی پیشین او از شار و جریان در ایجاد دوگانگی بین هستی و شدن، ارائه شده است. مطالعه میسون بینش‌های تازه‌ای را در مورد بسیاری از گفت‌وگوها و بخش‌های دشوار آثار افلاطون ارائه می‌کند، و مفهوم و استفاده افلاطون از «جریان» و «شار» را در رابطه با استفاده قبلی در سنت شعر یونانی و متفکران پیش‌سالاری، به‌ویژه هراکلیتوس، قرار می‌دهد. اولین مطالعه در نوع خود، Flow and Flux ابعادی از تفکر افلاطون را آشکار می کند که ممکن است نحوه درک فلسفه او را تغییر دهد.