جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

‫نقش عزاداري امام حسين(ع) در حفظ و گسترش اسلام ناب بي‌همتاست. عزاداري يکي از شعائر مهم شيعيان است که از واقعه عاشورا شروع شد و در طول تاريخ با توجه به سنن و فرهنگ‌ها تغيير و تحول چشمگيري يافت. اين رساله به سير عزاداري امام حسين(ع) پس از شهادت سالار شهيدان و يارانش تا عصر صفويه، با استفاده از روش کتابخانه‌اي و اسنادي، و با تکيه بر توصيف و تحليل داده‌ها پرداخته است. عزاداري براي بازگويي واقعيت، جلوگيري از تحريف‌ها، اعلان ستيز با ستمگر و اظهار ارادت به امام، از زمان تولد امام حسين(ع) ، توسط پيامبر اسلام با يادآوري از واقعه کربلا آغاز شد. پس از حادثه خونين عاشورا، نخستين عزاداران امام حسين(ع) و يارانش، خاندان اهل بيت(ع) بودند که در آغاز اسارت از گودال قتلگاه تا کوفه، و سپس تا شام، و از شام تا مدينه فرهنگ عزاداري را احيا کردند و در مدينه به آن سازمان دادند. ائمه اطهار( با وجود شرايط سخت سياسي، در احياي عزاداري نقش بسيار زيادي داشتند و در هر شرايطي ياد و نام امام حسين(ع) را زنده نگه مي‌داشتند. خلفاي اموي و عباسي تلاش وافري براي جلوگيري از زيارت امام حسين(ع) و عزاداري براي آن حضرت انجام دادند، و سعي کردند با برپايي جشن و سرور، ياد و خاطره عاشورا را از اذهان محو کنند. منصور، هارون و متوکل قبر امام حسين(ع) را تخريب کردند، اما با وجود اين، نتوانستند عزاداري براي آن حضرت را تعطيل کنند و گاهي اين عمل، مخفيانه برگزار مي‌گرديد. با قدرت‌يابي آل بويه، مراسم عزاداري به طور رسمي برگزار مي‌گرديد که البته مخالفت‌هايي از سوي متعصبان اهل سنت را در پي داشت، و درگيري‌هايي پيش مي‌آمد. قالب‌هاي عزاداري در دوره آل بويه به صورت مرثيه‌سرايي، مقتل‌خواني، سينه‌زني و حمل علم‌هاي سياه بود که اين روند تا دوران صفويه ادامه داشت.