جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

‫اين نوشتار به زبان اردو،، تاريخچه عزاداري مردمان هندوستان در محرّم و اقامه مراسم سوگواري سيدالشهداء و عَرض ارادت مردم اين کشور به امام حسين و خاندان اهل بيت (ع) را به تصوير مي‌کشد. نويسنده نخست با تعريف عزاداري، به معرّفي کلّي هندوستان و فرهنگ مردم اين کشور در زمينه مسايل ديني و مذهبي مي‌پردازد و نظرياتي درباره امام حسين (ع) و شهادت او در کربلا را مطرح مي‌کند. آن گاه به تاريخچه عزاداري شيعيان و غير آنان درباره امام حسين (ع) در هندوستان پرداخته و موضعگيري حاکمان هند در زمينه عزاداري شيعيان از دوران مغول تا عصرحاضر را منعکس مي‌سازد. وي در فصل دوم نحوه عزاداري در مناطق مختلف هند در ماه محرّم و ايام شهادت امام حسين (ع) را به تصوير مي‌کشد و مراسم سوگواري اهل بيت (ع) در منطقه دکن، کشمير تحت کنترل هند، شرق هندوستان، غرب و شمال آن را وصف مي‌کند. در فصل سوم اهداف و انگيزه‌هاي عزاداران و عقايد آنان به اهل بيت (ع) به ويژه امام حسين (ع) را ترسيم کرده، ظهور برخي کرامت هاي حسيني در حقّ مردم هند و توجّه خاصّ آن حضرت به شيعيان و غيرشيعيان را عامل اصلي عَرض ارادت مردم به امام حسين (ع) برمي شمارد. مرثيه خواني، تعزيه داري، گريستن بر امام حسين، سينه زني، اطعام عزاداران و آداب مراسم و مجالس حسيني در هند و ذکرآموزه‌هايي از قرآن و سنّت درباره فضيلت عزاي حسيني، از ديگر مندرجات اين پايان نامه محسوب مي‌شود.