جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

سؤال از معنای زندگی همواره یکی از دغدغه‌های بنیادین فلسفه به‌خصوص در چند دهه اخیر بوده است. این پرسش که آیا زندگی بشر در ابعاد مختلف از معنا برخوردار است، در دیدگاه‌های متفکران مختلف پاسخ‌های متنوعی یافته است. دیوید بناتار، فیلسوف معاصر، با اتخاذ رویکردی بدبینانه به تحلیل معنای زندگی پرداخته و این مفهوم را به دو بخش «معنای کیهانی» و «معنای زمینی» تقسیم می‌کند. بناتار بر این باور است که زندگی انسان از منظر کیهانی فاقد معناست و معنای زمینی نیز نمی‌تواند جایگزینی برای رفع اضطراب وجودی ناشی از بی‌معنایی کیهانی باشد. این مقاله با بررسی انتقادی دیدگاه بناتار به تحلیل مبانی فلسفی او پرداخته و نقدهایی بر رویکرد او وارد می‌کند. از جمله نقدها لزوم بررسی معناداری خود کیهان پیش از پرداختن به معنای زندگی بشر است. مقاله استدلال می‌کند که محدودیت کیهان، امکان تأمین معنا برای زندگی انسان را از آن سلب می‌کند، چراکه هر امر محدود برای کسب معنا نیازمند اتکا به منبعی فراتر از خود است. در ادامه با تکیه بر حکمت اسلامی و تحلیل برهان صدیقین علامه طباطبایی، از «واقعیت مطلق» به عنوان تنها منبع مستقل و نهایی معناداری یاد می‌شود. در پایان نتیجه‌گیری می‌شود که پرسش از معنای زندگی بشر می‌بایست از منظر واقعیت مطلق و ارتباط انسان با این امر نامحدود صورت‌بندی شود نه از منظری محدود مانند کیهان