دین خاتم Persian ‫قم ‫مرکز اطلاعات و مدارک اسلامي، معاونت پژوهشي، دفتر تبليغات اسلامي ‫1391 ‫در ظاهر تعاريفي که علماي فرقين از امامت ارايه کرده‌اند تفاوت زيادي مشاهده نمي‌شود، و اجمالاً همگي ناظر به معناي لغوي امام، يعني مقتدا و پيشوا مي‌باشد. اما ميان اعتقادات شيعه درباره مسأله امامت، با آن‌چه در ساير مذاهب اسلامي مطرح مي‌شود، تفاوت اساسي و جوهري وجود دارد. امامت نزد شيعه يک مسأله کلامي بوده و از اصول دين به‌شمار مي‌رود. شيعيان امامت را انتصابي مي‌دانند، و براي امام، ويژگي‌هايي از قبيل مقام عصمت و علم لدني قايل هستند. در قرآن کريم نيز آياتي وجود دارد که صفت هدايت‌گري را براي امام لازم مي‌داند. امام علاوه بر راهنمايي مردم به‌سوي حقيقت، آن‌ها را از جنبه تکويني هم هدايت کرده و رابط بين خالق و مخلوق در اخذ فيوضات رحماني مي‌باشد. بنابر اين، خدا هيچ‌گاه زمين را بدون امام هدايت‌گر نمي‌گذارد. بررسي آياتي چون آيه انذار، هدايت، شهادت، اولي‌الامر و صادقين، شاهدي بر اين مدعاست. شرايط خاص امام و خصوصاً برخورداري او از دو ويژگي عصمت و علم ويژه، در حقيقت اصلي‌ترين اختلاف شيعه و اهل سنت است؛ عصمت ائمه به‌واسطه بررسي آياتي چون آيه ابتلا، اولي‌الامر و تطهير قابل تبيين مي‌باشد، و با بررسي آيات استنباط و مطهرون، و دلايلي چون وراثت از پيامبر اکرم(، وجود صحيفه خاص نزد هر يک از ائمه، الهام و تحديث، علم ويژه براي ائمه معصومين( قابل اثبات است. بر اساس عقيده مکتب اهل‌بيت( انتصابي بودن مقام امامت از جانب خداوند متعال نيز از آيه ولايت، تبليغ و حديث غدير قابل استفاده است. همچنين اشکالات مطرح شده از سوي برخي افراد در مورد رابطه خاتميت و امامت نيز به‌دليل عدم توجه به منابع علم امام و معناي وحي اصطلاحي نزد فريقين است. در مجموع، با توجه به آيات فوق، ضرورت وجود امام هدايت‌گر در هر زمان، ضرورت عصمت و علم لدني براي امام، ضرورت نصب امام از سوي خدا، و عدم تعارض اعتقاد به امامت با خاتميت به اثبات مي‌رسد. text --- اسداف, توفیق Author ‫توفيق اسداف Author Thesis 1396-09-16 1396-09-27