<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><root><leader xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim">00000na   22     1   450</leader><controlfield tag="001">282749</controlfield><datafield tag="300" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">[1] اصفهاني، راغب، مفردات راغب، دفتر نشر الكتاب، ص275.<br />[2] كهف/32.<br />[3] اعراف/183.<br />[4] كهف/35.<br />[5] المتقي الهندي، علي، كنزل العمال في سنن الاقوال، مؤسسة الرسالة، چاپ پنجم، 1405 هـ ، ج11، ص625، روايت..33045.<br />[6] همان مدرك، ص622، روايت 33027<br />[7] آل عمران/144<br />[8] زمخشري مي گويد: و روي انه لماصرخ الصارخ قال بعض المسلمين ليت عبدالله بن ابي يأخذ لنا اماناً من ابي سفيان و قال ناسٌ من المنافقين لو كان نبياً لما قتل ارجعوا الي اخوانكم و الي دينكم (نقل شده هنگامي كه نداي كشته شدن پيامبر (ص) بلند شد، بعضي از مسلمانها و صحابه گفت: اي كاش عبدالله بن اُبي براي ما امان نامه مي گرفت، عده اي ديگر منافقانه گفتند: به دين برادران خود برگرديد. (زمخشري، الكشاف، دار الكتاب العربي، چاپ سوم، 1407 هـ ـ 1987 م) ج1، ص423ـ422<br />[9] فتح/18.<br />[10] زمخشري، الكشاف، (پيشين) ج4، ص340<br />[11] همان مدرك، ص340<br />[12] شيرازي، سلطان الواعظين، شبهاي پيشاور، دار الكتب الاسلامية، چاپ سي و هفتم، 1376، ص584.<br />[13] همان مدرك، ص583ـ582<br />[14] همان مدرك، ص584<br />[15] ابن ابي الحديد، شرح نهج البلاغه، دار احياء التراث العربي، چاپ دوم، 1385، ج3، ص57<br />[16] همان مدرك، ص56<br />[17] يعقوبي، ابن واضح، تاريخ يعقوبي، ترجمه ابراهيم آيتي، مركز انتشارات علمي و فرهنگي، چاپ سوم، 1362، ج2، ص72<br />[18] همان مدرك، ص71.<br />[19] همان مدرك، ص72، سطر اول<br />[20] همان مدرك، ص56<br />[21] همان مدرك، ص66 و 67<br />[22] همان، ص65<br />[23] همان، ص69<br />[24] ابن ابي الحديد، شرح نهج البلاغه (پيشين) ج3، ص8ـ47<br />[25] يعقوبي، تاريخ يعقوبي، پيشين، ج2، ص69<br />[26] تاريخ يعقوبي، پيشين، ج2، ص4<br />[27] منافقين، اوائل بقره، توبه، مائده<br />[28] تاريخ يعقوبي، پيشين، ج2، ص2<br />[29] شرح نهج البلاغه، ج11، ص114<br />[30] شبهاي پيشاور (پيشين) ص589<br />[31] شبهاي پيشاور (پيشين) ص594.<br />[32] شيعه مي گويد: ياران پيامبر اسلام مانند همه افراد ديگر بايد با مقياس ايمان و عملشان مورد بررسي قرار گيرند، آنها كه عملشان مطابق كتاب و سنت است خوب و آنها كه در عصر پيامبر (ص) و يا بعد از او بر خلاف كتاب و سنت عمل كردند بايد طرد شوند، و نام صحابه بودن نبايد سپري براي جنايتكاران و افرادي مانند معاويه كه تمام ضوابط اسلامي را زير پا گذاشت و بر امام وقت، كه همه امت اسلامي امامت او را، حداقل در آن زمان قبول دارند خروج كرد و آن همه خونهاي بي گناهان را ريخت نبايد تقديس شوند، همچنين پاره اي از صحابه جيره خوار كه جزء دار و دسته او بودند (آية الله مكار شيرازي و همكاران، تفسر نمونه (دار الكتب الاسلامية چاپ سيزدهم، 1370) ج6، ص53.<br />بياني از مرحوم علامه طباطبايي<br />بشهادت عمل خود صحابه رواياتي كه ادعا شده است دلالت بر تقديس آنها مي كند، صحيح نيستند و اگر صحيح باشند مقصود از آنها معناي ديگري غير از مصونيت و تقديس قانوني صحابه و اگر فرضاً خداي متعال در كلام خود روزي از صحابه در برابر خدمتي كه در اجراء فرمان او كرده اند، اظهار رضايت فرمايد (توبه/100) معني آن تقدير از فرمانبرداري گذشته آنان است نه اينكه در آينده مي توانند هر گونه نا فرماني كه دل شان مي خواهد بكنند (علامه طباطبايي، شيعه در اسلام (مركز مطبوعاتي دار التبليغ اسلامي قم 1348 ش، 1389 هـ ق) ص24ـ24 </subfield></datafield><datafield tag="200" ind1="1" ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">آیا بغض به برخی از صحابه موجب کفر و ارتداد است؟ که شیعیان را به جهت نقد برخی از صحابه تکفیر می کند؟</subfield><subfield code="b">question and answer</subfield><subfield code="f" /></datafield><datafield tag="101" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">Persian</subfield></datafield><datafield tag="600" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a" /></datafield></root>