00000na 22 1 450282597[1]. غزالی ابوحامد، کیمیای سعادت، تصحیح خدیوجم حسین، ج1 ص 484، تهران، 1364ش.
[2]. پور جوادی، نصرالله، باده عشق1 (سیر تاریخی معنای باده یا می در شعر فارسی)، مجله نشر دانش، ص 4 – 6، شماره 66، سال 1370ش.
[3]. شبستری، محمود، گلشن راز، به کوشش انور ابوهری، محمد بشیر، ص 6، مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان، اسلام آباد، 1386ش.
[4]. همان، ص 49.
[5]. غنی، قاسم، بحثی در تصوف، ص 10، ابن سینا، 1340ش.
[6]. مطهری، مرتضی، مجموعه آثار شهید مطهری، ج 23 ، ص 363 ، 364، صدرا، قم، چاپ چهارم، 1380ش.
[7]. همان، ج 23، ص 364.
[8]. همان، ج 4، ص 259.
[9]. همان، ج 23، ص 366.
[10]. «اللَّهُمَّ هَدَأَتِ الْأَصْوَاتُ وَ سَکَنَتِ الْحَرَکَاتُ وَ خَلَا کُلُّ حَبِیبٍ بِحَبِیبِهِ وَ خَلَوْتُ بِکَ أَنْتَ الْمَحْبُوبُ إِلَیَّ فَاجْعَلْ خَلْوَتِی مِنْکَ اللَّیْلَةَ الْعِتْقَ مِنَ النَّار»؛ کلینى، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح، غفارى، على اکبر، آخوندى، محمد، ج 2، ص 594، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ چهارم، 1407ق.
[11]. «وَ عَذُبَ فِی مَعِینِ الْمُعَامَلَةِ شِرْبُهُم»؛ مجلسى، محمد باقر، زاد المعاد - مفتاح الجنان، محقق و مصحح، اعلمى، علاءالدین، ص 415، ‏مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، بیروت، چاپ اول، 1423ق.
[12]. «وَ مَا أَطْیَبَ طَعْمَ حُبِّکَ وَ مَا أَعْذَبَ شِرْبَ قُرْبِک»؛ ‏همان.
[13]. «یَا مَنْ‏ أَنْوَارُ قُدْسِهِ‏ لِأَبْصَارِ مُحِبِّیهِ‏ رَائِقَةٌ، وَ سُبُحَاتُ وَجْهِهِ لِقُلُوبِ عَارِفِیهِ شَائِفَةٌ، یَا مُنَى قُلُوبِ الْمُشْتَاقِینَ وَ یَا غَایَةَ آمَالِ الْمُحِبِّینَ أَسْأَلُکَ حُبَّکَ وَ حُبَّ مَنْ یُحِبُّکَ وَ حُبَّ کُلِّ عَمَلٍ یُوصِلُنِی إِلَى قُرْبِکَ»؛ همان، ص 413. چرا عرفا و شعرا در اشعار خود از واژه هایی مانند شراب، باده، ساغر و معشوق استفاده می کنند؟question and answerPersian