<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><root><leader xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim">00000na   22     1   450</leader><controlfield tag="001">230757</controlfield><datafield tag="300" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">پي نوشت ها:<br />[1] . ديوان خاقاني، تهران، اميركبير، 1336 ش، ص 8 .<br />[2] . طباطبايي، سيد محمد حسين، تفسير الميزان، ج 1، ص 250-252.<br />[3] . منشور جاويد، ج 8، ص 8، تفسير نور، ج 1، ص 128، تفسير نمونه، ج 1، ص 235 و پيام قرآن، ج 6، ص 523.<br />[4] . عدل الهي، ص 281 و ص 285.<br />[5] . در اين زمينه، به اين حكايت هشدار دهنده كه امام خميني (ره) روايتگر آن مي‏باشند، توجه نماييد: «يكي از علماي قزوين‏رحمه الله گفتند كه من رفتم بالاي سر كسي كه محتضر بود. گفت:... آن ظلمي را كه خدا به من كرده است، هيچ كس به هيچ كس نكرده، براي اين كه من اين بچه‏ها را با ناز و نعمت بزرگ كرده‏ام، حالا دارد من را مي‏برد». صحيفه نور، تهران، وزارت ارشاد اسلامي، 1365 ش، ج 18، ص 48.<br />[6]. مصباح يزدي، محمد تقي، آموزش عقائد، (دوره سه جلدي)، نشر بين الملل، ص 494.<br />[7] . پيام قرآن، ج 6، ص 524.<br />[8] . عدل الهي، ص 266 - 267.<br />[9] . ر.ك: منشور جاويد، ج 8، ص 10 - 11. </subfield></datafield><datafield tag="200" ind1="1" ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">باور داشتن به شفاعت چه آثار اخلاقی و تربیتی مثبتی در زندگی انسان دارد؟</subfield><subfield code="b">question and answer</subfield><subfield code="f" /></datafield><datafield tag="101" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">Persian</subfield></datafield><datafield tag="600" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a" /></datafield></root>