جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

حرکت از موضوعاتی است که در طول تاریخ فلسفه نزد اندیشمندان مورد بحث بوده است. برخی وجودِ واقعیت آن را کاملاً رد کرده‌اند، برخی بدیهی دانسته‌اند و گروهی در چیستی آن نظر داده‌اند. اینکه اساساً حرکت چیست؟ در نوع جهت‌گیری اندیشه یک فیلسوف نقشی مهم دارد، زیرا پس از قبول وجودِ حرکت، نشان می‌دهد که جهان در تفکر او، چگونه است و چه ویژگی‌هایی دارد؟ پس یکی از ارکان جهان‌بینی فیلسوف را این مهم مشخص می‌کند. در فلسفه اسلامی، ملاصدرا نقشی تحول‌زا در مسئله حرکت ایفا نموده و وقوع آن را علاوه بر اعراض یا برخی از آنها، به جوهر نیز تسرّی داده است. درواقع او حرکت را از حاشیه به متن آورد. او حرکت را نحوه وجود دانسته و جدا از مقولات می‌شمارد. ژیل دلوز، از فیلسوفان معاصر فرانسوی، نیز نظری بدیع درباب حرکت دارد. او اصولاً اندیشه‌هایی ضد افلاطونی دارد و در باب حرکت نیز، آن را در تمام جهان جسم و جسمانی، جاری می‌داند. در پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی‌ـ‌تحلیلی، به چیستی حرکت در نگاه این‌دو اندیشمند پرداخته و تفاوت‌ها و شباهت‌های نظر آنها را مورد تحقیق قرار داده‌ایم. نتیجه تحقیق نوعی شباهت کم‌نظیر را نشان داد، به‌نحوی که می‌توان گفت هر دو فیلسوف، حرکت را در تمام جهان مادی، محقق و لازم می‌دانند.

چکیده ماشینی این پژوهش، مطالعه‌ای تطبیقی ​​از فلسفه پوچ‌گرایانه آلبر کامو در مقایسه با نظام فکری ملاصدرا ارائه می‌دهد. کامو در چارچوب اگزیستانسیالیسم خود، جهانی عاری از معنای ذاتی، غیرمنطقی و بی‌تفاوت نسبت به بشریت را مفروض می‌گیرد - دیدگاهی که در آثاری مانند افسانه سیزیف، غریبه و طاعون تجلی یافته است. از دیدگاه او، مفاهیمی مانند عدالت و اخلاق، ساخته‌های انسانی هستند نه ویژگی‌های عینی جهان. در مقابل، ملاصدرا با تکیه بر اصول حکمت متعالیه، بر اصالت وجود، تشکیک وجود و حرکت جوهری تأکید می‌کند. او وجود را به عنوان نظامی هدفمند و حکیمانه تفسیر می‌کند که در آن هر جزء، مظهری از اسمای الهی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که پوچ‌گرایی کامو مبتنی بر غفلت از رابطه‌ی میان خدا و جهان، تقلیل هستی‌شناسی به تجربه‌گرایی حسی و انسان‌محوری افراطی است. در مقابل، نظام فلسفی-دینی ملاصدرا با تبیین چارچوب علیت الهی، حکمت نهفته در پس شر و غایت‌شناسی خلقت، پاسخی جامع به بحران معنا در بشر مدرن ارائه می‌دهد.

چکیده ماشینی با توجه به اینکه اکثر ادیان ادعاهای مهمی در مورد حقیقت و رستگاری دارند، رویکرد انحصارگرایانه آنها اغلب مانع تحقق گفتگوهای عقلانی بین ادیان می‌شود. در این زمینه، حکمت متعالیه ملاصدرا ظرفیت‌های ارزشمندی را برای گفتگوی بین ادیان از منظر دینی ارائه می‌دهد. این ظرفیت‌ها شامل اصالت وجود، تشکیک در واقعیت وجود و حرکت جوهری است. با اذعان به اصالت وجود، در گفتگو با پیروان سایر سنت‌های دینی، اعتقاد به یک حقیقت الهی یا خدا می‌تواند به عنوان نقطه کانونی عمل کند و ماهیت آن متعاقباً مورد بررسی قرار گیرد. از طریق مفهوم تشکیک در وجود، می‌توان نشان داد که پیروان همه ادیان الهی و گاهی برخی از ادیان غیرالهی، از حقیقت ایمان خود به درجات مختلف بهره‌مند می‌شوند و به تناسب در موهبت رستگاری سهیم هستند. با توجه به حرکت جوهری، می‌توان استدلال کرد که همه یا اکثر مؤمنان بر اساس سطح ایمان خود به سوی خدا در حال تکامل هستند و ما تا زمان مرگ به طور مداوم در حال تکامل هستیم. در نتیجه، اصل باور به حقیقت الهی برای گفتگو با پیروان سایر ادیان بسیار ارزشمند است، و این نشان می‌دهد که از آنجایی که ما همیشه در حال تکامل هستیم، هرگز نباید ادعای مالکیت انحصاری حقیقت مطلق را داشته باشیم یا خود را بدون دیگران بی‌نیاز بدانیم. بنابراین، حکمت متعالیه ملاصدرا این پتانسیل را دارد که گفتمان گفتگو با اکثر یا همه سنت‌های دینی و گاهی اوقات، سنت‌های فلسفی را تسهیل کند، که باید در پرتو نیازهای معاصر ما مورد بازنگری قرار گیرد.

چکیده ماشینی سلامت معنوی اخیراً توجه جدی محققان رشته‌های مختلف را به خود جلب کرده است. پژوهش حاضر به بررسی نقش حاکمیت عقل، چه نظری و چه عملی، در سلامت معنوی از دیدگاه ملاصدرا می‌پردازد. در پایان، رویکردهای پیشنهادی او برای مقابله با بیماری‌های روحی و روانی تشریح می‌شود. روش تحقیق، تحلیل فلسفی است و جمع‌آوری داده‌ها به صورت کتابخانه‌ای با تأکید بر آثار ملاصدرا انجام شده است. موضوع اصلی، بیماری‌های قلبی و علل شیوع آنها است. از این رو، برای دستیابی به درک جامع از انسان، لازم است ساختار درونی و ابعاد مختلف وجود انسان مورد توجه قرار گیرد. زیرا نفس سالم، ذاتاً نفسی است که کمالاتش به فعلیت رسیده باشد و این به نوبه خود در گرو سلامت نفس ناطقه (ناطقه) است. انسان‌شناسی ملاصدرا مبتنی بر آموزه‌های دینی است و از آنجا که انسان دارای ابعاد متعدد است، پدیده‌های خارق‌العاده انسانی را می‌توان به راحتی در چارچوب فلسفی او توضیح داد. با این وجود، علیرغم نقاط قوت رویکرد انسان‌شناختی ملاصدرا و ارتباط عمیق آن با سلامت نفس، می‌توان استدلال کرد که تمرکز بیش از حد بر جنبه‌های عقلانی، همراه با توجه ناکافی به ابعاد انگیزشی و عملی طبیعت انسان - و همچنین ماهیت انتزاعی و تنوع برخی از مباحث آن - محدودیتی برای رویکردهای صرفاً فلسفی به این موضوع ایجاد می‌کند. بنابراین، تأکید می‌شود که در کنار ارج نهادن به عقل انسانی، حضور وحی و نظارت دین بر عقل ضروری است.

نفس واقعیت بسیط واحدی است که واجد همه کمالات و قوای قائم به خود است. ویژگی اختصاصی نفس انسان قدرت گزینش‌گری آن است که امکان تعیین مرتبه وجودی و به تبع ماهیت را دارد. نفس فاعل حقیقی همه افعال است، لذا تمامی ادراکات و افعال از‌جمله فعل اخلاقی حاصل مراتب نفس است. هدف این تحقیق تبیین رابطه مراتب نفس و فعل اخلاقی در آثار صدرا به روش توصیفی – تحلیلی است. ازنظر صدرا انسان هرچه به مراتب اعلی نزدیک‌تر شود، فعلیّت بیشتری از کمالات وجودی را شاهد و امکان صدور افعال اخلاقی از او بیشتر است؛ لذا افعال نفس براساسِ مراتب نفس به حقوقی، شرعی و اخلاقی تقسیم گردید و فرایند صدور و تفاوت فعل اخلاقی در منشأ، نیت و غایت با دیگر افعال توضیح داده شد. در ادامه با تبیین اراده خداوند براساسِ ظرفیت اراده انسان و ملاحظه انتقادی نسبت به محدودیت اراده انسان در طول اراده خداوند دو لازمه فعل اخلاقی را حفظ و ثابت کردیم که انسان دارای اراده مطلق است؛ پس از جهت ایجابی نسبت به افعال اخلاقی مسئولیتی مطلق دارد؛ همچنین از جهت سلبی خداوند علت شرور اخلاقی نیست.

با توجه به اهمیت حرکت جوهری و تحول ذاتی نفس در فلسفۀ ملاصدرا، این پژوهش به بررسی ارتباط میان اعمال اختیاری انسان و حرکت جوهری نفس می‌پردازد. هدف اصلی، بررسی نقش اراده و اعمال اختیاری انسان در جهت‌دهی به مسیر تکامل نفس است. روش پژوهش تبیینی‎-‎تحلیلی است. یافته‌ها نشان می‌دهند که حرکت جوهری انسان، شامل حرکت‌های جبلی و ارادی است؛ حرکت ارادی، ناشی از عقل عملی و مبنای رشد عقل نظری و توسعۀ ذات نفس است. همچنین با توجه به حرکت درونی و پیوستۀ نفس، تکرار اعمال اختیاری از یک طرف موجب شکل‌گیری ملکات نفسانی می‌شود و از سویی دیگر، مسیر و مقصد حرکت ذاتی نفس را که زمینه‌ساز پیشرفت یا سقوط جوهر وجودی انسان است، مشخص می‏کند. در واقع، بنابر حرکت جوهری، نفس انسان همواره در سَیَلان است و اعمال اختیاری، نقش اساسی در جهت‌دهی ارادی به حرکت آن دارد. بنابراین، درک دقیق نقش اراده و اعمال اختیاری در فلسفۀ ملاصدرا می‌تواند راهنمای مناسبی برای بهبود کیفیت زندگی و معنویت انسان باشد.

مسئلۀ آزادی از مسائل پردامنه و زندۀ تمامی اعصار بوده و هست و کیفیت نگاه به حقیقت فلسفی آن از طرفی متفرع بر مبانی فلسفی فیلسوفان است و از طرفی هم خود متفرع بر مسائل فراوان دیگر فردی-اجتماعی می‌گردد. ملاصدرا و هایدگر دو تن از فیلسوفان بسیار تأثیرگذار به شمار می‌روند که بر اساس مبانی فلسفی آنان، نگاه خاصی به آزادی شکل می‌گیرد. فطرت نزد صدرالمتألهین و وجدان نزد هایدگر متقدم از مهم‏‌ترین مؤلفه‌های این دو فیلسوف در ترسیم آزادی به شمار می‌رود. در این مقاله به‌صورت تحلیلی به نقش فطرت از منظر ملاصدرا در تحقق آزادی و نقش وجدان از منظر هایدگر متقدم در تحقق آزادی پرداخته، و به‌صورت تطبیقی به اشتراکات و افتراقات دیدگاه آنان ورود کرده‌ایم. با بررسی تطبیقی فطرت صدرایی و وجدان هایدگری در ساحت‌های چیستی، مبدأ، مقصد و محتوا، ناظر به نقش آن در تحقق آزادی، این نتیجه حاصل می‌شود که گرچه اشتراکاتی وجود دارد، اما دیدگاه ملاصدرا دارای انسجام و برتری در این امور است: یک) ارائۀ تصویر دقیق از مبدأ فطرت (بر اساس نظریۀ تجلی و وجود رابط)؛ دو) تبیین داشته‌های مشترک (دانشی و گرایشی) فطرت انسان‌ها؛ سه) ارائۀ تصویری جامع از ساحت‌های وجودی انسان (اخلاقی و عرفانی) و تناظر آن‎ها با مراتب آزادی؛ چهار) تبیین وجود حق‌تعالی به‌مثابۀ غایت انسان و غایت آزادی؛ پنج) ارائۀ برنامۀ عملی (شریعت) برای شکوفایی فطرت و تحقق آزادی.

مسئلۀ مقاله ارائۀ الگویی نوین از عقلانیت دینی بر اساس مبانی معرفت دینی در دو نظام فکری ملاصدرا و پلانتینگا است؛ الگویی جامع که بتواند عناصر هستی‌شناختی و وجودی سنت اسلامی را با معیارهای معرفت‌شناسی تحلیلی معاصر تلفیق کند. ملاصدرا با تأکید بر علم حضوری، تشکیک وجود و اتحاد عاقل و معقول، ساختاری از معرفت دینی ارائه می‌کند که بر مبنای تحقق وجودی و شهودی معرفت سامان یافته است. در مقابل، پلانتینگا با طرح نظریۀ «ضمانت» و تبیین «کارکرد صحیح قوای معرفتی»، تصویری کارکردگرایانه از عقلانیت دینی عرضه می‌کند. مقالۀ حاضر با روش تحلیلی–تطبیقی می‌کوشد الگویی نوین از عقلانیت دینی را از رهگذر گفت‌وگوی میان این دو دستگاه فلسفی بررسی کند. اهمیت موضوع این مقاله در آن است که صرفاً به مقایسۀ مفهومی میان دو سنت اکتفا نمی‌کند، بلکه با هدف نظریه‌پردازی، عناصر بنیادین هر دو نظام را برای ساختن مدلی تلفیقی از عقلانیت دینی کنار هم قرار می‌دهد. ساختار مقاله شامل سه بخش اصلی است: نخست، تبیین مبانی معرفت دینی در حکمت متعالیه؛ دوم، تحلیل مبانی معرفت دینی بر اساس نظریۀ ضمانت پلانتینگا؛ و سوم، ارائۀ مدل پیشنهادی برای عقلانیت دینی بر اساس تلفیق دو سنت. یافتۀ مقاله نشان می‌دهد که ترکیب «وجودشناسی شهودی و حضوری» در حکمت متعالیه با «تحلیل کارکردگرایانۀ قوای معرفتی» در نظریۀ ضمانت، می‌تواند چارچوبی فراهم آورد که در آن باور دینی از یک‌سو بر حضور و تحقق وجودی در ساحت شناختی انسان و از سوی دیگر از طریق سازوکارهای معرفتی صحیح، قابلیت تبیین عقلانی پیدا کند.

علم‌النفس فلسفی صدرایی آن‌گاه که مُلهَم از آیات و روایات گردیده است، افق‌های متفاوتی را فراروی پژوهشگران حوزۀ نفس گشوده است. یکی از آن‌ها رمزگشایی از پنج آیه پیرامون نفخ روح در قوس نزول می‌باشد. هدف این مقاله تحلیل نظرات ملاصدرا دراین‌باره است و تلاش دارد تا این پرسش‌ها را پاسخ دهد که استعمال نفخ روح در این آیات، آیا حقیقی است یا مجازی؟ همچنین وی اضافۀ روح به خداوند را چه نوع اضافه‌ای می‌داند؟ آیا نفخ روح در قوس نزول، اختصاص به انسان دارد یا غیراختصاصی است و شامل موجودات دیگری نیز می‌شود؟ یافته‌های این نوشتار که به روش تحلیل محتوا و با توجه مستقیم به آثار ملاصدرا تهیه شده،گواه بر آن است که وی استعمال نفخ در این آیات را مجازی و به معنای «انشاء تعلق تدبیر» بُعد نفسی با بُعد طبیعی انسان کبیر و بلکه تمام موجودات دارای نفوس ناقصه می‌داند. اما اضافۀ روح به خداوند را حقیقی و از نوع اضافۀ اشراقی مبتنی بر سیر از وحدت به کثرت سریانی شمرده است و نه از نوع إضافۀ مقولی. نکتۀ دیگر این‌که وی بر اساس مستندات درون‌دینی برای انسان، به دو روح و نیز به دو نفخ در قوس نزول قائل شده است. همچنین وی معتقد شده است هدف خداوند از نفخ روح، تکمیل سیر استکمالی «تکمیلی» نفوس است نه سیر «تتمیمی» انسان.

فلاسفه اسلامی در توجیه ارتباط حادث و قدیم، عالم را حادث ذاتی و قدیم زمانی دانسته‌اند. در مقابل، اغلب متکلمان به حدوث زمانی معتقد شدند و قول به قدم را در مورد کل آفرینش انکار کردند و مدعی تطبیق این تفسیر با گزاره­های دین گشتند. صدرالمتألهین با تمسک به مبانی فلسفی خود نظیر حرکت جوهری، قول متکلمان را در حدوث زمانی عالم ­پذیرفت و بسیاری از گزاره­های دینی را در این رابطه شاهد بر ادعای خود دانست اما حدوث زمانی را منحصر به عالم طبیعت نمود. نوشتار حاضر که با روشی تحلیلی - توصیفی سامان یافته است، ضمن تبیین رویکرد صدرالمتألهین و بیان تفاوت حدوث زمانی او با آرای پیشینیان، انحصار حدوث زمانی صدرالمتألهین را به عالم طبیعت به چالش کشیده و بیان می­دارد که با وجود تصریحات وی مبنی بر این انحصار، می­توان با تمسک به نظریه ارواح معانی تمام ممکنات و معالیل حق را حادث به حدوث زمانی دانست.