منشأ و قلمرو علم امام و پاسخ به شبهات آن علم امام (ع) Persian ‫مرکز اطلاعات و مدارک اسلامي، معاونت پژوهشي، دفتر تبليغات اسلامي ‫1391 ‫قرآن کريم، امام را مصداق "اولي الامر" دانسته و اطاعت از او را بر همگان واجب کرده است. پس امام بايد در تمام زمينه‌هاي کلي و جزيي امور ديني و دنيوي مورد نياز مردم از علم و آگاهي کافي برخوردار باشد. از نظر شيعه، امام اعلم افراد جامعه بوده، و علم او همانند علم پيامبر، حضوري، موهبتي، عام و فراگير است. لازمه چنين امري، برخورداري امام از علم غيب است. همچنين امام با استفاده از ولايت خود، هدايت باطني مردم را نيز به‌عهده دارد، که لازمه آن، حکومت بر دل‌ها و انديشه‌ها مي‌باشد، که خود نيازمند برخورداري از علم غيب در سطحي گسترده است. بر اين اساس، آن دسته از آيات و روايات که علم غيب را منحصر در ذات خداوند دانسته‌اند، ناظر به علم غيب ذاتي و استقلالي بوده، و آيات و رواياتي که علم غيب را براي غيرخدا پذيرفته‌اند، ناظر به علم غيب افاضي و موهبتي است که با اراده الهي، بندگان خاص خدا از آن بهره‌مند مي‌شوند. البته در آيات قرآن، به قلمرو بهره‌مندي آنان از علم غيب اشاره‌اي نشده است، اما از روايات مي‌توان دريافت که پيامبر اسلام‌( و ائمه معصومين‌( به همه امور آگاهي دارند. بررسي روايات نشان مي‌دهد که سرچشمه علوم امام، منابع متعددي است؛ قرآن، وراثت از پيامبر، الهام و تحديث، مصحف حضرت ابراهيم و موسي‌(، زبور داود‌(، مصحف فاطمه(، جفر، جامعه، مصحف خاص هر امام، و ستوني از نور که خدا براي امام برمي‌افرازد تا به‌وسيله آن بر اعمال مردم نظارت کند، مهم‌ترين منابعي هستند که علم امام از آن‌ها تأمين مي‌شود. بر اساس آن‌چه ذکر شد، پژوهش حاضر به تعدادي از شبهات مطرح در حوزه علم امام پاسخ گفته است، و مهم‌ترين نکته آن است که علم خدا ذاتي است و علم غيرخدا، عنايتي از سوي خدا مي‌باشد، پس علم ائمه نيز با تعليم الهي بوده، و احتمال شرک مردود است. text امام‌خان, ‫عسکری Thesis