
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>چرا خداوند به عموم پیامبران خطاب می‌کند تا به مردم بگویند که هیچ پاداشی از آنان نمی‌خواهند، اما به پیامبر اسلام(ص) اجازه داده تا یک پاداش - و آن هم دوستی اهل بیت(ع) - را از مردم بخواهد؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>دوستی اهل بیت</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>نبوت</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>تفسیر قرآن</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>الف. حضرت رسول اکرم(ص)</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>.[1] برای اطلاع بیشتر رجوع کنید به پاسخ 64093.&lt;br /&gt;[2]. یونس، 72؛ هود، 29 و 51؛ شعرا، 109، 127، 145، 164و 180 و ...&lt;br /&gt;[3]. شوری، 23.&lt;br /&gt;[4]. سبأ، 47.&lt;br /&gt;[5]. فرقان، 57.&lt;br /&gt;[6]. چنان‌که در دعای ندبه کنار هم قرار گرفتند؛ اتفاقا همین منشأ الهام این نکته شده است.&lt;br /&gt;[7]. شیخ صدوق، الامالی، ص ۴۰۰، بیروت، اعلمی، چاپ پنجم، 1400ق..&lt;br /&gt;[8]. احزاب،21.&lt;br /&gt;[9]. النجم، 9.&lt;br /&gt;[10]. النجم، 14.&lt;br /&gt;[11]. یونس، 35.&lt;br /&gt;[12]. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج 10، ص 58، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، 1417ق.&lt;br /&gt;[13]. &#171;الَّذینَ ضَلَّ سَعْیُهُمْ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ هُمْ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ یُحْسِنُونَ صُنْعاً&#187;. کهف، 104.&lt;br /&gt;[14]. ابن بابویه، محمد بن على، الخصال، ج ‏2، ص 496، قم، جامعه مدرسین، چاپ اول، 1362ش.&lt;br /&gt;[15]. شیخ مفید، الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج 2، ص 30،‌ قم، کنگره شیخ مفید، 1413ق.&lt;br /&gt;[16]. ابن بابویه، محمد بن على، من لا یحضره الفقیه، ج ‏4، ص 179، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ دوم، 1413ق.&lt;br /&gt;[17]. طوسى، محمد بن الحسن، الأمالی، ص 559، قم، دار الثقافة، چاپ اول، 1414ق.&lt;br /&gt;[18]. احزاب،33.&lt;br /&gt;[19]. خزاز رازى، على بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ على الأئمة الإثنی عشر، ص163، قم، بیدار، 1401ق.&lt;br /&gt;[20]. ر. ک: پاسخ ۱۷۳۴۴.&lt;br /&gt;[21]. نحل، 43.&lt;br /&gt;[22]. &#171;نَزَّلْنا عَلَیْکَ الْکِتابَ تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ&#187;. نحل، 89.&lt;br /&gt;[23]. برای اطلاع بیشتر رجوع شود به پاسخ 69559. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                
                        <dc:creator>پیامبر اسلام, محمد بن عبدالله (ص), 53 قبل از هجرت.مکه#11ق.مدینه.</dc:creator>
                    

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   
                        <dc:type>portal_lib</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
